Feyenoord is een visieloze, in zichzelf gekeerde club

Column Willem Vissers

 Het vervelendste is dat we normaal gesproken met zijn allen nog twee jaar het hemeltergend irritante geklungel van Colin Kazim-Richards moeten aanschouwen. Tenzij Feyenoord alsnog besluit zijn contract te verscheuren, mocht de club kunnen bewijzen dat de optie onlangs is gelicht in een vlaag van verstandsverbijstering.

Foto epa



Het is een verzoeking: kijken naar een spits die geen spits is, die als een brombeer oorlog voert in de buurt van het strafschopgebied, ook in tijden van vrede, die misbaar maakt om niets of onmachtig op de grond ligt. Een pseudospits die ogenschijnlijk door niemand wordt gecorrigeerd om zijn gedrag. Ja, het zij gezegd, hij scoort af en toe, tussen het ontregelen van zijn eigen elftal door.


In Den Haag loopt een aanvalsleider, Michiel Kramer, die op zijn knieën naar de club van zijn dromen zou willen kruipen en die nog beter kan voetballen ook. Maar nee. Al dat spitsengedoe is symbolisch voor falend beleid, op technisch vlak in dit geval.


Neem alleen de lijst van nieuwe spelers sinds Martin van Geel begin 2011 is aangesteld als technisch directeur. Uitgerekend met de twee spitsen vóór Kazim-Richards schoot hij raak, bravo derhalve, in de personen van Guidetti en Pellè. Daarbij zij aangetekend dat Pellè een gouden tip was van zoon Koeman, die de Italiaan mooi bruin zag bakken op een strand en hoorde dat hij nog een baan zocht.

Voor alle hele en halve miskleunen is dit stukje te kort, of ze nu Fernandez of Goossens heten, Verhoek, Elabdellaoui, Boulahrouz of Basacikoglu. Wat doen de talentenspeurders? Wie stuurt ze aan? De heilloze zoektocht naar voor Feyenoord geschikte voetballers is slechts één onderdeel van het mismanagement van een visieloze, in zichzelf gekeerde club, die al jarenlang spot met de Rotterdamse gewoonte om een beetje voort te maken als het om bouwen gaat. Alleen het saneren van de miljoenenschuld is aardig gelukt. Er was trouwens geen andere keuze, anders was de club failliet gegaan.


Al jaren duurt het gejeremieer over een stadion, met een op nieuwbouw kickende leiding. Al jaren doen supporters soms wat ze willen, terwijl de frustraties alleen oplopen door het wanbeleid. Feyenoord heeft een paar aardige jaren gekend, vooral dankzij de vorige trainer Koeman en door de opleiding die voortdurend overuren draait, in en om de multiculturele stad waar menig talent ontbolstert.

En natuurlijk, in zo'n seizoen waarin alles fout gaat, loopt ook echt alles fout af. Trainer Fred Rutten wilde Tjaronn Chery in de winterstop. De middenvelder van FC Groningen kwam niet, waarna hij zich nog meer profileerde als een van de beste spelers van de eredivisie, inclusief uitverkiezing in de voorlopige selectie van Oranje.


De spelers? Hopeloos, in de beslissende fase van het seizoen. De trainer? Hulpeloos en kleurloos, zeker de laatste tijd. Een goede veldtrainer, zeggen zij die hem echt goed kennen, maar geen boegbeeld van een moeilijke club. Een man, bijna zonder zilverwerk, wiens aftocht symbolisch is voor een club in hevige verwarring.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.