Wedstrijdverslag De Scheldeprijs

Fabio Jakobsen kan het nog steeds en volgt zichzelf op in de Scheldeprijs

Zoals bijna elk jaar draaide de Scheldeprijs uit op een massasprint. En daar was hij weer, het sprinttalent Fabio Jakobsen. 

Fabio Jakobsen op het hoogste podium bij De Scheldeprijs. Beeld BSR Agency

Het was een beetje rustig rondom hem geweest, vond Fabio Jakobsen. Té rustig. Na zijn stormachtige doorbraak in 2018 stond in 2019 de teller tot aan woensdag nog maar op één overwinning, in de Ronde van Algarve. Hij moest zijn belofte inlossen, en dat viel zowaar niet mee.

In de Scheldeprijs, een semiklassieker met start in Zeeland en finish in Schoten, iets boven Antwerpen, revancheerde Jakobsen zich woensdag voor zijn fletse start van het seizoen. Met overmacht won hij de sprint. Hij zette na afloop zijn fiets tegen het hek, stak een duimpje op naar de camera en gaf tamelijk rustig zijn ploeggenoot ­Michael Morkov een samenvatting van de sprint. Klus geklaard.

Zo makkelijk als het leek, was het natuurlijk niet geweest. Onderweg, van Terneuzen naar Schoten, had hij materiaalpech gehad, was hij gevallen en was ook nog in de verkeerde waaier terechtgekomen. ‘Rustig blijven’, had de ervaren Morkov zijn 22-jarige ploeggenoot op het hart gedrukt. ‘We komen vanzelf weer terug.’ En zo geschiedde.

Zoals verwacht draaide het in Vlaanderen uit op een massasprint, de aanvalspoging van Edvald Boasson Hagen in de finale ten spijt. De Scheldeprijs was in zekere zin ook een duel van de jonge talenten tegen de gevestigde orde, want aan de start stonden ook André Greipel en Marcel Kittel, de vijfvoudig winnaar van de wedstrijd. Grote namen ja, maar onzichtbaar in de koers.

De Scheldeprijs eindigde in een massasprint, gewonnen door Fabio Jakobsen. Beeld AFP

Greipel rijdt tegenwoordig voor de Franse continentale formatie Arkéa-Samsic, een samenvoeging van Fortuneo-Vital Concept en Bretagne-Séché Environnement. Hij mist sterke ploegmaten die hem lanceren voor de sprint. Kittel is al jaren hopeloos uit vorm. Voor de start probeerde hij nog wat bravoure uit te stralen, maar er sprak vooral ­radeloosheid uit zijn lichaamstaal.

Waar de oudjes onzichtbaar bleven, klopten de jongeren, zoals Max Walscheid (nummer 2) en Chris Lawless (nummer 3) aan de poort, maar ze konden niet tippen aan de ontketende ­Jakobsen. Het podium in Schoten komt hem inmiddels al bekend voor. Vorig jaar stond hij er ook al.

Dat Jakobsen zichzelf opvolgde als winnaar kwam natuurlijk ook doordat de beste sprinters ter wereld niet meededen. Zo prefereerde Dylan Groenewegen een verkenning van Parijs-Roubaix boven de Scheldeprijs. Hij was niet de enige: acht World Tourploegen ontbraken. Maar het deed aan de blijdschap van Jakobsen niets af.

Die spoelde na afloop op het schavot met de champagne wat bloed weg dat op zijn knie was achtergebleven en bedankte voor de camera’s zijn ploeggenoten van Deceunink-Quick-Step voor de geleverde arbeid. Het was meer dan een beleefdheidsbedankje. Florian ­Sénéchal en Álvaro Hodeg loodsten hem in de laatste 3 kilometer in een riante positie, vervolgens blokkeerde Morkov in de sprint de Duitser Pascal Ackerman. Op de finishfoto was alleen de fiets van Jakobsen nog maar te zien, zo groot was zijn voorsprong.

‘Ik sta nu in hetzelfde rijtje als Mark Cavendish en Marcel Kittel. Dat is een droom voor iedere renner’, jubelde hij. Het was voor Deceuninck-Quick-Step alweer de 22ste zege van het seizoen. Maar voor Fabio Jakobsen vooral de bevestiging dat hij meer is dan een aanstormend talent. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.