'Faalangst heeft me veel plezier gekost'

Alan Villafuerte deed als trampolinespringer mee aan de Spelen van 2000 en 2004. Nu is hij adjunct-directeur op basisschool Het Zwanenbos in Zoetermeer.

Beeld Jiri Buller

'In 2007 ben ik gestopt met trampolinespringen. Het lukte me niet om me te kwalificeren voor de Spelen van Peking. Het was klaar. Dat was het al een tijdje eigenlijk, maar ik ben doorgegaan omdat ik niet goed wist wat ik daarna moest doen. Je hoopt dat de sport iets betekent voor je carrière, maar uiteindelijk draait het gewoon om diploma's.

Het is zestien jaar geleden dat ik voor het eerst meedeed aan de Spelen, maar nog altijd vragen mensen: 'Hé, ben jij niet die trampolinespringer?' Of: 'Zat jij niet in de reclame van Ben?' In 2000 was trampolinespringen voor het eerst een olympische sport. De voorronde ging prima, maar in de finale werd ik overmoedig. Tijdens de oefening dacht ik: dit wordt een medaille. Eén seconde later raakte ik uit balans en belandde ik op het matras.

In een interview na de wedstrijd riep ik meteen: over vier jaar sta ik er wél. Niet handig, achteraf. Elke wedstrijd daarna stond in het teken van bewijzen dat die ene olympische misser een uitzondering was geweest. Nu denk ik: wat zonde dat ik mezelf zoveel druk oplegde. Die faalangst heeft me veel plezier gekost. Aan de andere kant: al die ervaringen hebben me gemaakt tot de persoon die ik nu ben. Als ik nu in een stresssituatie kom, weet ik precies hoe ik moet reageren.

Op mijn 30ste ben ik begonnen als gymleraar op een basisschool, maar ik voelde dat ik meer coach was dan leerkracht. Zodoende kwam ik terecht bij een reïntegratiebedrijf, dat langdurig werklozen coachte en later bij een jeugdgevangenis, waar ik docent was en les gaf in onder meer sport, sociale vaardigheden en agressieregulatie. Ondertussen had ik ook mijn master Special Educational Needs gehaald. Een docent wees me pas geleden op de vacature van adjunct-directeur bij Het Zwanenbos. Daar ben ik deze zomer begonnen.

In 2009 hoorde ik dat ik een tumor in mijn hersenen had. Ik zie mezelf nog zitten op de bank met de gedachte dat ik nog maar een paar maanden te leven had. Dat bleek gelukkig niet zo te zijn, maar meteen daarna kwam de mededeling dat ik geen kinderen meer kon krijgen. Een klap, want ik wilde graag vader worden. Mijn broer Lennard heeft zich toen aangediend als donor. Dat is het mooiste geschenk uit mijn leven geweest.

Alan Villafuerte en coach Michel Budenberg op de Spelen van 2000 na afloop van de zo teleurstellende finale. Hij eindigde op een zevende plaats. Beeld anp

Ik voel me honderd procent vader. Mijn twee dochters weten precies hoe het zit. Ik wil niet dat ze later voor verrassingen komen te staan. Voor hen is het de normaalste zaak van de wereld. Zij zeggen: 'Lief hè, van Ome Lennard dat hij een zaadje heeft gegeven.' Weet je, als je zoiets meemaakt, wat zou ik me dan nog druk maken om een mislukte olympische finale?

Ik wil me altijd blijven ontwikkelen, dat is de topsporter in mij. Ik ben blij met mijn nieuwe baan, maar mijn streven is om directeur te worden. Nee, trampolinespringen doe ik nauwelijks meer. Er ligt wel een trampoline in de tuin. Mijn dochter is nu de salto aan het oefenen. Af en toe vraagt ze: pap, wil je het voordoen? Dat is de enige keer dat ik nog door de lucht zweef.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden