Eventjes helemaal klaar met judo

Ze durft haar optreden in Rio nog steeds niet terug te kijken, zo hard is de dubieuze uitschakeling aangekomen. Nu staat Verkerk voor de vraag wat ze over heeft voor een nieuw olympisch avontuur.

Marhinde Verkerk als toeschouwer in Almere. Achter haar de NK-finale in haar gewichtsklasse (-78 kg). Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Een druiligere zondagmiddag in Almere. Anderhalve maand na haar olympische deceptie in Rio de Janeiro stapt judoka Marhinde Verkerk de Topsporthal binnen, waar het Nederlands Kampioenschap aan de gang is. Verkerk is vandaag toeschouwer, geen deelnemer. Ze is 'judomoe'.

De Rotterdamse, Europees- en wereldkampioen, is nog bezig met de verwerking van wat ze 'een trauma' noemt: haar uitschakeling in de achtste finales van het olympisch judotoernooi. In een uitputtingsslag van elf minuten met de Cubaanse Yalennis Castillo besloot de scheidsrechter haar te straffen voor passiviteit. Een op zijn minst merkwaardige beslissing.

Achter een kopje thee in het VIP-gedeelte zegt Verkerk: 'Ben je vier jaar lang bezig het toeval uit te sluiten, overkomt je dát.' En hoezeer haar vriend, familieleden en trainers de afgelopen tijd ook het tegendeel beweerden, het voelt nu alsof die vier jaar helemaal voor niets zijn geweest. ''s Nachts lig ik er nog wel eens wakker van. Dan denk ik: waar heb ik het nou allemaal voor gedaan?'

Wat nu?

Het gaat nu 'op zich' best goed, zegt ze. De afgelopen tijd gebruikte ze om afstand te nemen van het judo. Ze deed dingen waar ze de afgelopen vier jaar nauwelijks aan toe was gekomen: lekker lang borrelen, laat naar bed gaan en vooral: niet meer elke dag op de mat staan.

De beelden van haar nederlaag heeft ze nog steeds niet teruggezien. 'Soms waren er momenten dat ik dacht: ik ga kijken. Misschien geeft dat antwoorden. Bijvoorbeeld op de vraag: wat heb ik fout gedaan? Misschien kom ik er wel achter dat het veel minder slecht ging dan ik zelf denk.'

En tóch stelt ze de confrontatie elke keer weer uit. 'Want hoe vaak ik wedstrijd ook zal zien: de uitslag blijft hetzelfde.'

De vraag is: wat nu? Verkerk is 30 jaar. Als ze olympisch goud had willen halen, was afgelopen zomer het beste moment geweest. Nu is ze fysiek op haar top, over vier jaar is dat nog maar afwachten. 'Al zegt leeftijd mij niet alles. Deborah Gravenstijn won op haar 34ste nog olympisch zilver. Het gaat mij meer om de vraag: heb ik er nog genoeg lol in om de komende vier jaar opnieuw alles opzij te zetten voor het judo?'

En daar wringt net de schoen: het is crisis in judoland. De bond heeft een beleid uitgestippeld waarbij trainingen verplicht gecentraliseerd zijn op Papendal, met als doel meer medailles op de Olympische Spelen te halen dan bij de voorgaande twee edities.

Een groot aantal potentiële kanshebbers voor de volgende olympische cyclus, onder wie Verkerk, ziet het echter helemaal niet zitten dagelijks naar Papendal te reizen of in de buurt van Arnhem te gaan wonen. Bovendien werkt ze het liefst met haar eigen begeleidingsteam uit Rotterdam: Chris de Korte, Marjolein van Unen, Mark van der Ham en krachttrainer Hans Kroon. Maar zij behoren niet tot de trainers en coaches die op het nationale sportcentrum gaan werken onder auspiciën van de bond.

Verkerk zucht. 'Ik ben Europees- en wereldkampioen geworden. Dat heb ik op míjn manier gedaan. Nu willen ze bij de bond hún manier doordrukken. Dat er jonge judoka's zijn die met alle liefde naar Papendal gaan, dat begrijp ik goed. Dat past bij hun leven. Maar ik ben 30 jaar, ben al met een maatschappelijke carrière bezig en wil de vrijheid hebben om mijn eigen keuzes te maken. Dat is toch niet zo gek?'

Nieuwe lichting

Verkerk is in Almere niet de enige topjudoka die heeft besloten het toernooi te laten zijn voor wat het is; ook de andere olympiagangers hebben zich afgemeld voor het NK. Zodoende zien een paar honderd toeschouwers in de Topsporthal een nieuwe lichting kampioenen aan het werk.

De pas 16 jaar oude Danique Janssen (-52 kg) bijvoorbeeld, en de 18-jarige Sanne Vermeer (-63 kg). Zij onttronen respectievelijk Miranda Wolfslag en Juul Franssen als nationaal kampioen. Bij de mannen wint de 19-jarige zwaargewicht Jur Spijkers voor het eerst een nationale titel en in haar eigen gewichtsklasse (-78 kg) ziet Verkerk zondagmiddag Karen Stevenson de finale winnen.

Vandaag begint Verkerk weer met haar werk als freelance binnenhuisarchitect. Hoe haar toekomst in het judo eruitziet is nog ongewis.

De teller tot Rio op haar persoonlijke website staat al een tijdje op 0.00.00 seconden en de agenda met wedstrijden is leeg. 'Ik ga voorlopig nog wel door', zegt ze, 'ik ben nog niet klaar met judo. Maar wanneer ik weer voor een wedstrijd op de mat sta, dat weet ik nog niet.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden