nieuws

Ervaring en wat geluk leveren Marianne Vos eerste zege in Amstel Gold op

Als Nederlandse favorieten niet hun dag hebben, zijn er genoeg landgenoten die ’m wel hebben, een oude rot in het vak inbegrepen: Marianne Vos won zondag de Amstel Gold Race.

Marianne Vos schreeuwt het uit en steekt al vroeg de armen in de lucht terwijl Demi Vollering (rechts) haar nog bijna voorbij rijdt. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Marianne Vos schreeuwt het uit en steekt al vroeg de armen in de lucht terwijl Demi Vollering (rechts) haar nog bijna voorbij rijdt.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Marianne Vos (33) kijkt zondag twee keer opzij naar Demi Vollering (24) als ze over de finish komt. Alsof ze even wil controleren of ze ‘m wel heeft, haar allereerste winst in de Amstel Gold Race, op het terrein waar ze in 2012 wereldkampioen was geworden. Ze had net al haar armen in triomf omhoog gestoken.

Geen zorg: ze heeft ‘m. Naast haar kwam de jonge renner van SD Worx nog sterk opzetten. Ze wist dat ze won, zegt Vos na afloop, ze zocht slechts bevestiging. Maar ze had de ontknoping van de Brabantse Pijl van vorige week woensdag nog voor ogen, toen Vollering zegevierend de arm opstak maar de finishfoto uitwees dat de Amerikaanse Ruth Winder haar millimeters te snel af was geweest. Vos: ‘Je weet: nooit te vroeg juichen.’ Annemiek van Vleuten kleurt met een derde plek het podium in Zuid-Limburg volledig Nederlands – alweer een illustratie van de nationale dominantie in het vrouwenwielrennen.

Als iemand weet hoe ze moet finishen is het Vos, met haar duizelingwekkende erelijst, gevuld met onder meer twaalf wereldtitels (weg en veld) en twee olympische titels. Ze heeft zondag al haar ervaring en wat geluk nodig om de wedstrijd van 119 kilometer, op een afgesloten parcours van zeven ronden met 21 beklimmingen, met succes af te ronden. Op de laatste bedwinging van de Cauberg, op twee kilometer van de streep, moet ze passen als de Italiaanse Elisa Longo Borghini en de Poolse Katarzyna Niewiadoma wegrijden uit een groep met een kleine twintig renners. ‘Ik dacht: als die samenwerken, zien we ze niet meer terug.’

Maar er ontwikkelt zich een adembenemend scenario dat herinnering oproept aan de legendarische zege van Mathieu van der Poel in 2019: twee koplopers die naar elkaar gaan kijken en dan worden achterhaald. Vos, eenling voor Jumbo-Visma, de ploeg die haar dit seizoen inlijfde, rekent erop dat andere teams die met meerdere renners zijn vertegenwoordigd, blijven jagen. Daardoor valt de achtervolging niet stil. ‘Er zaten nog wat blokken in, dat was mijn geluk. Soms moet je energie inzetten, soms moet je een beetje gokken en hopen dat iets wordt rechtgezet.’

Als Longo Borghini met haar laatste krachten de sprint inzet, duikt zij in het wiel. ‘Ik had nog iets in de benen. Het was net genoeg.’ Nee, het is niet zo dat de overwinning als het opvullen van een leemte voelt. ‘Ik ben niet zo bezig met afstrepen. Deze wedstrijd is eigenlijk elk jaar wel een doel. Ik wilde graag een goede koers rijden, het geel-zwart van de ploeg laten zien.’

Het zijn vooral anderen die haar voorhouden dat ze zo'n geruime tijd meedraait. Als ze de Amstel Gold fietst, wordt ze er voortdurend aan herinnerd dat ze in 2012 hier de wereldtitel won. ‘Maar ik kijk niet zoveel terug. Het is wel bijzonder, ik besef dat het best wel lang is. De tijd vliegt.’ Het doet niets af aan haar strijdlust. ‘Het is zo’n mooi spel. Het is nog steeds een uitdaging om het beste uit mezelf te halen.’

Dat ze na haar winst in Gent-Wevelgem eind maart al vroeg in het seizoen twee keer een grote wedstrijd op haar naam heeft geschreven, vormt voor haar niet het bewijs dat ze dit jaar een hoger niveau bereikt dan de laatste afgelopen seizoenen. ‘Soms kan het net de goede kant opvallen. Winst en verlies liggen zo dicht bij elkaar. Maar ik voel me goed, het team loopt goed. Dat geeft extra motivatie. Dat kan net dat ene procentje uitmaken.’

Bij Demi Vollering schiet het op de eindstreep in een flits door het hoofd dat ze nu in een omgekeerde rol zit: tweede achter iemand die zich ten onrechte winnaar waant. ‘Ik zag Marianne even schrikken en dacht: o, heb ik ‘m nu?’ Het maakt de blijdschap over de tweede plek er niet minder om. ‘Dit was heel mooi. In de Brabantse Pijl voelde het nog als verlies.’

Annemiek van Vleuten, nog zonder winst in deze race, onderneemt op de Cauberg nog enkele pogingen om afstand te nemen. Het is telkens tevergeefs. ‘Ik was echt aan het worstelen. Ik heb wel eens betere dagen gekend. Het is nog een verrassing dat ik hier derde word.’

Hoe verging het de Nederlanders die al wel zeges in Zuid-Limburg op hun naam hebben staan? Twee ploeggenoten van SD Worx komen samen als 52-ste en 53-ste over de streep, op 8.46 van Vos. Wereldkampioen Anna van der Breggen (de beste in 2017) was in de aanloop grieperig geweest. De fiets bleef een week onaangeroerd. Ze voelde al snel dat het ‘oké’ was, maar niet meer dan dat. Op 80 kilometer van de finish offert ze zich op om een weggereden groepje met slechts één renner van haar team te achterhalen en verzoent zich met een bijrol. ‘Ik wist dat ik het op de Cauberg niet ging doen.’ Chantal van den Broek-Blaak (winnaar in 2018) is er bondig over. ‘Er werd heel hard gekoerst. Het was niet mijn dag.’

Maar dit is bijna staande praktijk in het vrouwenwielrennen: als Nederlanders niet hun dag hebben, zijn er genoeg landgenoten die ‘m wel hebben, een oude rot in het vak inbegrepen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden