Erik Dekker incroyable!, mag je dan trots zijn?

Ze hadden al zo vaak tegen hem gezegd: Erik, jij hebt het in je. Maar het kwam er maar niet uit....

NEE, het was niet zijn beste tijdrit gisteren. Maar 25ste en dat nota bene op het onderdeel dat zijn specialiteit heet te zijn. Nou ja, wat maakt het uit. 'Ze krijgen mij echt met geen mogelijkheid meer ontgoocheld.'

Erik Dekker arriveert morgen in Parijs en de traditionele rondgang op de Champs Elysées zal voor hem een lange ereronde zijn. Hij is niet de beste renner van deze Tour, maar hij heeft wel de meeste etappe-zeges achter zijn naam staan: drie. Drie keer zag hij de volgende morgen zichzelf pontificaal op de voorpagina van de sportkrant L'Équipe staan. Erik Dekker, incroyable!

Mag je dan trots zijn? 'Het is een droom, ik kan het niet anders zeggen. De eerste zege was het mooist, dat was emotioneel. De tweede leek een grote grap. Na veertien kilometer demarreren en dan wegblijven. Hoe vaak gebeurt dat nou? En die derde zege... Je komt over de finish en denkt: dit bestaat niet.

'In al die jaren hiervoor ben ik zelfs nog nooit in de buurt van een ritzege geweest. En dan ineens drie. Ik kan alleen zeggen: het is het waard geweest. Al die jaren hiervoor, alle ellende soms, je bent het in één klap vergeten. Alle tv-stations zijn bij mijn ouders over de vloer geweest. Mijn vrouw heeft een middag de telefoon van de haak gelegd. Ze werd gek. Winnen in de Tour de France, iets groters is er niet geloof ik.'

Vraag het zijn ploegmakkers, zijn ploegleiders, of Rabobank-manager Jan Raas. Ze gunnen het hem meer dan wie ook. Staat er een ploegentijdrit op het programma? Dekker sleurt ze door de moeilijkste fasen, zoals op de vierde dag in Saint-Nazaire. Zit één van de jonge renners tijdens een lang verblijf in het buitenland stuk, zoals onlangs bij de Ronde van Italië? Hij werpt zich op als mentor. Moet iemand 's avonds de boel even oppeppen? Dekker; altijd weer Erik Dekker.

Maar nooit een keer zelf kunnen winnen. 'Men heeft altijd gezegd dat ik meer kon. Onze dokter zei: Erik, met jouw conditie en jouw lichaam kun je grote wedstrijden winnen. Hoe vaak Raas het niet tegen me gezegd heeft: je hebt het in je. Het kwam er net niet uit.

'Nu geniet ik er extra van. Ik ben bijna dertig. Veel jonge renners die een etappe of een grote koers winnen, denken dat het zo vanzelfsprekend is. Maar het is niet vanzelfsprekend. Er zijn heel goeie coureurs die jaren meerijden, maar niks winnen. Ik weet hoe kostbaar het is. Ook omdat ik het nodige heb meegemaakt.'

Aan het opsommen van al zijn blessures begint Dekker niet eens meer. Altijd was er wel wat. Kijk alleen maar naar dit seizoen waarin hij tot tweemaal toe zijn elleboog brak. De littekens zijn nog duidelijk zichtbaar. Dat hij deze maand in Frankrijk zit is zelfs een klein mirakel. Dat gaat lastig worden, had de dokter gezegd, toen Dekker na de tweede 'rotsmak' van het jaar in het gips werd gezet. 'Maar ik moest en ik zou.

'Natuurlijk heb ik de moed weleens verloren, maar dat gaat altijd over. Ik wil fietsen. De eerste keer dat ik mijn elleboog brak, was tijdens Parijs-Nice. Net op een moment dat de klassiekers eraan komen. Ik dacht: ik moet de Amstel Gold Race halen. Zat ik thuis twee keer anderhalf uur per dag op de rollenbank, rammen, rammen. Die arm legde ik een beetje slapjes op het stuur.

'Na een paar weken mocht ik weer de weg op. Op de eerste kasseienstrook in de Scheldeprijs ga ik onderuit. Weer gebroken, weg voorjaar. Daarna ben ik een tijdje gedemotiveerd geweest. Waarom ik? Alsof ik nog niet genoeg had meegemaakt. Maar het rare is: in zulke perioden ga je beseffen wat een mooi leven je hebt als wielrenner. Als je fit bent, heb je soms een hekel aan trainen. Maar als je lang geblesseerd ben, denk je: kon ik maar lekker trainen.'

En dan hebben we het nog niet over de zwartste episode in zijn loopbaan gehad, eind vorig jaar. Tijdens het WK in Verona werd bij Dekker een te hoog hematocriet-gehalte in het bloed gevonden, met als gevolg dat hij reglementair voor twee weken werd geschorst en bij thuiskomst argwanende blikken ontmoette. 'Je bent ineens verdacht.' Waarom zou je in godsnaam blijven fietsen? 'Ik ben blijven fietsen omdat mijn omgeving me geloofde.

'Zoals de ploegleiding, en Raas met name, met die WK-affaire is omgegaan, daar spreekt enorm veel respect uit. Geen greintje achterdocht. Nooit heeft iemand de gedachte gehad: misschien heeft die Dekker zelf lopen klooien. Er was zoveel steun voor mij en mijn familie. Hoe denk je dat dat voor mijn familie was? Dat heeft me goed gedaan. Ik voel me zeker verplicht daar iets voor terug te doen.

'Ik rijd nu acht jaar voor Raas en ik kan maar één reden bedenken dat ik ooit bij hem weg zou gaan. Financieel dus. Maar dat zou dan een krankzinnige aanbieding moeten zijn. Misschien hebben Raas en ik een beetje hetzelfde karakter. Niet praten, doen. Er is zoveel wederzijds respect en vertrouwen. In april, net voor Parijs-Nice, heb ik mijn contract verlengd tot eind volgend jaar. Een week later brak ik mijn arm.

'Nu ben ik blij dat ik net voor die blessure mijn contract verlengd heb. Dat gaf rust. Als je je arm breekt en je zit middenin de onderhandelingen, dan ga je toch stressen. Hoewel Raas niet het type is dat misbruik zou maken van zo'n situatie. In de periode van die armbreuk zei Raas: Erik, kalm aan. Je gaat lekker de Giro rijden als training en dan zien we wel wat het wordt in de Tour. Welke ploegleider zegt dat nou?'

Straks zal zijn naam bij elk criterium uit de geluidsboxen schallen. Criteriumbazen zullen maar wat graag de benodigde 12.500 gulden betalen om hem aan de start te krijgen. Natuurlijk, hij fietst voor het geld, maar dat is niet enige wat nu telt. 'Ik ben benieuwd hoe de reacties straks zullen zijn. Daar verheug ik me echt op.

'Ik heb e-mails gehad van mensen die zeggen dat ze gehuild hebben toen ik won. Ja, dat doet me wat. Elke sportman wil erkenning, ik ook. Ik wil er zoveel mogelijk van genieten. Maandag begint het gelijk: Boxmeer, Chaam, Stiphout, Heerlen. Ik had mijn prijs veel hoger kunnen leggen, maar dat ligt niet in mijn aard. Ik ben geen zakkenvuller.

'Acht à negen criteriums en dan weer concentreren op de echte koersen. Er komen wereldbekerwedstrijden aan, Hamburg en San Sebastian, en straks natuurlijk de Olympische Spelen. In deze vorm moet ik daar toch in de buurt van de medailles kunnen komen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden