Erekwestie Ajax: niet naar kinderen zwaaien

In de Voetbal International van deze week las ik een interview met Martin van Geel, technisch directeur van Ajax. Een juichverhaal....

Nico Dijkshoorn

Zijn we niet vergeten, Martin. Als Ajax tegen RKC een paar doelpunten meer had gemaakt en thuis tegen Excelsior niet zo lamlendig had gevoetbald, waren ze afgetekend kampioen geworden. Maar in Amsterdam ziet men het graag als iets positiefs. Tot de laatste minuut meegedaan. Klinkt lekker.

Het is een beetje de tijd van het jaar. De seizoenkaarten worden verkocht, Feyenoord koopt zich bij de top vier en het is opvallend stil in Alkmaar en Eindhoven. Dan komt er meestal zo’n opgezwollen-borst-verhaaltje uit Amsterdam. Van Geel is erg te spreken over de vernieuwde opleiding. Hij is vooral trots op het ‘multi-skills’ programma. Hij geeft een voorbeeld. Een judocoach gaat de jongens economischer leren vallen.

Duidelijk. Tijd voor een huisbezoek. Daarom ging ik zaterdag naar het nu nog nieuwere en nog frissere Ajax kijken. In Noordwijkerhout speelden ze hun eerste oefenwedstrijd tegen hoofdklasser VVSB.

Tip voor Van Geel: leer de spelers hoe ze uit een bus moeten stappen. De aankomst was goed. Mooie bus, lekker donkere ramen. Bijna geen beweging in de bus. Twijfel bij de honderden kinderen langs het hek. Zijn ze het wel?

Deur open. Henk ten Cate stapt uit. Hij geeft iemand een hand. Controleert. Henk is geen schim meer van de zenuwlijder die in 1997 tijdens een Europa Cup-wedstrijd van Vitesse het liefst zelf met een schroevendraaier de lichtmasten in wilde klimmen om de uitgevallen lichtinstallatie te repareren. Een en al rust nu. Heel goed.

Dan de spelers. Een toneelvereniging die voor de 486ste keer het toneelstuk Lachen Is Gezond gaat spelen in verzorgingshuis Amaliahoeve, zoiets. Chagrijnige hoofden. Staan ze weer ergens in een stinkweiland.

Ze wachten zwijgend op hun tas, met hun rug naar de schreeuwende kinderen toe. Alleen Wesley Sneijder, die zich vandaag op deze haring-met-uitjes-plek toch het vervelendst moet voelen, zwaait een paar keer naar de kant. Voor de andere spelers blijkt het een erekwestie te zijn. Niet naar die kutkinderen zwaaien. Gaat ze goed af. Huntelaar kijkt minutenlang naar een stukje asfalt terwijl zijn naam wordt gescandeerd.

De tassen. Een tweede klap in het gezicht. Geen grote fijne sporttassen met een apart compartiment voor de voetbalschoenen en zo’n heerlijk embleem van de club op de zijkant van de tas. Het zijn rode trolleys. Een opvallend beeld, de hele selectie in een rij op weg naar de kleedkamer met een rollend koffertje. Vijftien goed getrainde stewards op weg naar hun werk. Alweer wordt er niet gereageerd op het geroep van de kinderen. Beginnen ze niet aan. Is contractueel vastgelegd. Geen contact vooraf. Na de wedstrijd is er ruimte voor verheerlijking.

De wedstrijd zelf. Bloednerveus oerlelijk voetbal. Bij VVSB tien spelers die vanavond in de kroeg willen vertellen dat ze Jaap Stam door zijn benen hebben gespeeld. Bij Ajax op de rechtervleugel een bijna aandoenlijk dravende stagiair, de Zuid-Afrikaan Sameegh Doutie die een helft lang zijn directe tegenstander niet voorbijkomt. Dag toekomst. Alleen nieuwkomer Kennedy Bakircioglü imponeert met overzicht en finesse.

Maar, eerlijk is eerlijk, dat leren vallen daar zie ik wel wat in. John Heitinga rolt als een bolletje wol over het veld. Dat zie je nu pas. Edgar Davids, slechte valtechniek. Mitea: viel hij maar eens. Daar kan inderdaad veel aan worden verbeterd. Ik stel het volgende voor. Op maandag leren vallen en dinsdag de hele dag leren zwaaien. Mogen ze de rest van de week gewoon voetballen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden