Clubwatcher FC Emmen Peter Middendorp

Er is om de zoveel wedstrijden altijd wel weer een moment waarop het geduld ineens is drooggekookt

Het was een wedstrijd, zondag, die eerst naar Excelsior leek te gaan, toen naar FC Emmen en vervolgens lange tijd op een gelijkspel dreigde uit te draaien. En, net toen iedereen daarmee vrede dacht te sluiten, kwam het arbitrale trio in de 87ste minuut nog even in actie om de drie punten aan Excelsior te geven.

Ik heb altijd veel geduld met scheidsrechters. Al was het maar omdat het ook mensen zijn, die hun best doen en erbij horen – ze zouden er op een dag eens met zijn allen mee ophouden. Ik heb een hekel aan praatprogramma’s waarin grensrechters het altijd moeten ontgelden. Het zou de heren tot eer strekken om gelijkwaardige tegenstanders te zoeken, mensen die iets kunnen terugzeggen.

Dit gezegd hebbende, is er om de zoveel wedstrijden ook altijd wel weer een moment waarop het geduld ineens is drooggekookt en er in mij de wens ontstaat mij uit mijn stoel te verheffen, machtig als een onweers­wolk, en heel Zuidoost-Drenthe in één, rechtvaardige beweging onder een gruwelijk scheldwoord te bedekken.

En er is altijd een moment van inhouden en blijven zitten, niets doen en niets zeggen of schreeuwen; de schokken inwendig opvangen. Waarna ook altijd meteen de schrik toeslaat – zo hee, dat was close. Zou ik dat echt gaan doen? Scheelde het echt zo weinig? Hoe weinig eigenlijk? Hoeveel speling had ik nog?

Het had 1-1 gestaan tot de 87ste minuut, toen zij een inworp kregen die voor ons was. Dat was al de eerste fout. Maar het ergste was dat uit die inworp een situatie ontstond voor ons doel waaruit Excelsior de winnende kon scoren – ook al omdat er een speler in buitenspelpositie onze keeper op de doellijn stond te hinderen.

Na afloop nam aanvoerder Anco Jansen een paar minuten voor zichzelf om in de schaduw van een lege dug-out het onrecht uit zijn lijf te werpen, wat verstandig was, want zo was het ergste er alvast uit voordat hij – even diep ademhalen – zijn eerste, geduldige commentaar ging geven voor de live-camera’s van FOX.

Dick Lukkien is geen trainer die het antwoord op schuldvragen bij de ander zoekt. Over de scheidsrechter had hij zich beperkt tot het woord ‘frappant’. Hij stond tegen een muur in de gang onder de tribune, enigszins glazig voor zich uit te kijken, de tong in de wang. Langzaam, maar eigenlijk nog te snel, was de adrenaline gezakt, en kwam de dofheid, de teleurstelling, nat en grijs als een novembermiddag.

Eén keer nog, op verzoek van een verslaggever, legde hij uit waarom de spits van Excelsior hinderlijk buitenspel had gestaan. ‘Als de keeper rechts wordt afgeleid, kan hij niet tegelijkertijd naar voren kijken.’ Het was logica waar je geen speld tussen kon krijgen. ‘Maar ja’, zei hij, en ging weer tegen zijn muurtje staan. ‘Ik moet mezelf maar even in bescherming nemen.’

Hij lachte erbij, het was een ironische opmerking. Maar het was goed gezegd. Zo was het, zo werkte het ook wel. Je dacht dat je je gedroeg voor anderen, maar het was uiteindelijk vooral voor jezelf dat je de scheidsrechters ontzag en dat je de ander nooit serieus te grazen nam.

Voor het eerst speelt FC Emmen in de eredivisie. Van dat avontuur doet onze columnist Peter Middendorp wekelijks verslag. Hij groeide op in Emmen, voetbalde bij de voorloper van FC Emmen en schreef in 2014 een geruchtmakend boek over zijn jeugd boven het plaatselijke Blokkerfiliaal, ‘Vertrouwd voordelig’.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.