ColumnPaul Onkenhout

Er is maar één conclusie mogelijk. Ronald Koeman: man van het jaar

Paul Onkenhout artikel ColumnBeeld .

Zeventien jaar geleden bevond ik mij tijdens de winterstop van de Nederlandse competitie plotseling in een verlaten badplaats in de Algarve. Dat kwam door Ronald Koeman. Hij was destijds trainer van Ajax.

Tot mijn verbazing had hij een halfjaar eerder geweigerd een interview te geven. Niet onvriendelijk legde hij uit dat hij niet met de Volkskrant wilde praten vanwege een stuk dat de krant had geschreven bij zijn afscheid als voetballer, bij Feyenoord. Het was al vier jaar geleden, maar het ongenoegen zat diep.

Later dat seizoen – we hadden geen ruzie gemaakt en Ajax stond er aardig voor – vroeg ik het nogmaals. Koeman keek me aan met een uitdagend glimlachje en ging akkoord, op voorwaarde dat ik akkoord zou gaan met de locatie en het tijdstip: Vilamoura in januari. Als krant hadden we niks te zoeken daar, weinig dingen zijn zo oninteressant als een trainingskamp in de winter en of de chef hier blij mee zou zijn wist ik niet, maar ik wilde me niet laten kennen door deze man, zei dat het goed was en zat een paar maanden later tegenover hem in een zaaltje van een hotel. Koeman kon het geloof ik wel waarderen. Leuk dat je gekomen bent, zei hij.

Ronald Koeman is een handige man. Sluw ook, als het hem uit komt, en meedogenloos indien nodig. In het interview zei hij destijds dit over het begin van zijn voetballoopbaan: ‘In de drie jaar bij Ajax heb ik geleerd dat de voetbalwereld hard is. Ik was er tegen bestand.’

Over het nemen van impopulaire beslissingen: ‘Ik lig er niet wakker van, al kost het me wel veel energie.’ Zijn grondbeginsel als trainer: ‘Nooit om de waarheid heen draaien’. Tussen Cruijff en Van Gaal, was de naar later bleek tijdloze kop boven het interview. 

Zeventien jaar later is Koeman waar hij als trainer altijd wilde zijn. Veel is veranderd in het voetbal, maar hij niet. Barcelona staat sinds zijn komst elke week wel een keer in brand, maar Koeman verblikt of verbloost niet. Deze week zei hij in Voetbal International dat hij er nog geen seconde spijt van heeft gehad dat hij in de zomer een nieuwe betrekking aanvaardde.

Het is in een bepaald opzicht een raar interview. De naam Messi wordt maar één keer genoemd. Zonder twijfel heeft Koeman vooraf bedongen dat hij niets over hem hoefde te zeggen.

Het moet worden gezegd dat de verslaggever zich hier op een schitterende manier uit redt. Wat heeft het ook voor zin, schrijft hij, terugkijken op het vertrek van Suárez en de soap rond Messi die weg wilde en toch bleef? Dat heeft héél veel zin, denk ik, het gaat hier om een van de voornaamste nieuwsgebeurtenissen in het voetbal van 2020, Messi is niet zomaar iemand en Barcelona is een van de grootste clubs ter wereld, maar ik begrijp het wel. Het was dit of niks en in het interview is Koeman over andere kwesties openhartig.

Er was ook veel te bespreken. Koeman nam afscheid van Oranje, had corona en werd in mei getroffen door een hartinfarct. Na een fietstocht naar Volendam kreeg hij last van benauwdheid en druk op de borst. In het ziekenhuis werden twee stents gezet.

Koeman praat erover alsof hij het slachtoffer was van een lichte verkoudheid. Alleen als hij zijn medicijnen neemt, denkt hij er nog aan. Bang is hij nooit, eerder het tegenovergestelde, want het probleem is verholpen. Later onderging zijn broer Erwin een openhartoperatie, de broers zijn erfelijk belast.  Koeman: ‘We gaan gewoon door.’ Hij is vrij in zijn hoofd, zegt hij, en onafhankelijk.

Er is maar één conclusie mogelijk, om talloze redenen. Ronald Koeman: man van het jaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden