Column Willem Vissers

Er is geen voetballer van wie Willem Vissers meer heeft genoten dan van Messi

Jazeker, voetbal is een teamsport, maar wat zou die teamsport zijn zonder sterren? Nooit heb ik zoveel genoten van een voetballer als van Lionel Messi. Hij liet het kind ontwaken in het lijf van de al wat oudere man, met acties die onmogelijk waren voor gewone stervelingen. Hij bracht troost, vreugde en opwinding in mijn voetballeven.

Ja, Maradona was mijn jeugdheld. Die was geweldig en honderd keer zo kleurrijk, maar in zijn tijd was niet elke wedstrijd op tv. Hier in Rusland, waar de schijnwerpers staan, irriteert hij met zijn aanstellerige gedrag op de tribunes. Zijn aftakeling schrijnt. En dan zijn gevolg, dat foto’s blijft maken als hij kapot in een hoek hangt, in plaats van hem gewoon weg te voeren. Maradona heeft Messi ook nooit geholpen, zeker niet toen hij bondscoach was in 2010.

Voor Messi heb ik ’s nachts de wekker gezet, als hij ergens in Zuid-Amerika voetbalde. Altijd dacht ik: wat een matige ploeg, Argentinië, wat een wonder dat ze de finale halen. Weer de finale, drie jaar op rij. WK, Copa América, Copa América. Twee keer verloren met strafschoppen, eenmaal in de verlenging. Het doet best pijn, al die commentaren van mensen die blij zijn met zijn uitschakeling. Houden zij van voetbal, of zijn ze digitale verspreiders van leedvermaak?

En dan kritiek dat hij nooit heeft gescoord in de knock-outfase van zijn vier WK's. Is waar. Maar alleen al de dribbel waarmee hij Di Maria liet scoren tegen Zwitserland, vier jaar geleden in de achtste finale, is een zeldzaam pareltje. 

Messi is uitgeroepen tot beste voetballer van het WK in Brazilië, in 2014. Dat kunnen veel zogenoemde kenners onterecht vinden, maar die commissie doet niet zomaar wat. Die commissie ziet bijvoorbeeld dat met Messi de dribbelaar langzaam uitsterft. Ook die commissie heeft hartzeer.

Want zelfs Messi dribbelt bijna niet meer. Dat is steeds moeilijker met al die omsingelingen en met dat omschakelingsvoetbal. Het waren schitterende duels zaterdag, met dank toch ook aan dat zwakke Argentinië en aan Portugal, de aanvallende ploegen. Uruguay ramde de bal tientallen keren gewoon weg, richting de cowboys voorin. En Frankrijk loerde op de snelheid van Mbappé. Dat mag, dat is tactiek, maar laten we ook blij zijn met kunstenaars in de kleine ruimte.

Messi is geen leider. Hij heeft een paar voetballers nodig om lekker mee te combineren. Die heeft hij bij Barcelona en niet bij Argentinië, met al zijn opgewonden standjes, met dat kabinet van aanstellers en een coach die zijn verstand was verloren. En dan toch twee assists zaterdag, waarvan de laatste op Agüero van een ongekende schoonheid , net als zijn doelpunt tegen Nigeria.

Nee, Messi speelde geen goed WK, hoewel hij minder slecht was dan menigeen vindt of schrijft. Maar ik blijf hem koesteren, al is hij geen leider, geen revolutionair, geen schopper, geen man van 12 kilometer per wedstrijd. Nee, hij sjokte niet tegen Frankrijk. Zo voetbalt hij gewoon. Hij is een voetballer tussen de atleten. Van mij hoeft hij niets meer te winnen. Hij dribbelt  door in mijn voetbalhart. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.