Premier League

Engelse clubs heersen in Europa, maar pas op het EK zal blijken hoe sterk het Engels voetbal is

De finale van de Champions League gaat tussen Chelsea en Manchester City. Het grote geld van de Premier League betaalt zich uit in Europa. Alleen, hoe Engels is het Engels voetbal?

Pep Guardiola, de Spaans-Catalaanse coach van Manchester City. Beeld REUTERS
Pep Guardiola, de Spaans-Catalaanse coach van Manchester City.Beeld REUTERS

Terwijl de Chelsea-spelers na de comfortabele 2-0-zege op Real Madrid feestvieren in de kleedkamer, staat een wat oudere steward stilletjes te genieten in de catacomben van Stamford Bridge.

In de verte klinkt het gejuich van Chelsea-fans die zich op Fulham Road met bier en blauwe fakkels hebben verzameld. Zijn lach gaat verborgen achter een mondkapje, maar zijn ogen glunderen. ‘Het is zo geweldig dat Mason Mount de tweede treffer maakte. Hij is een echte Chelsea-jongen, kwam hier toen hij 7 was.’

Het sentiment is veelzeggend. Voor de tweede keer in drie seizoenen zal de Champions League een ‘Engelse finale’ krijgen. Destijds mochten Liverpool en Tottenham Hotspur het uitvechten, nu gaat de strijd tussen Chelsea en Manchester City. Wanneer Arsenal donderdagavond een 2-1- achterstand goed weten te maken tegen Villareal, dan zal ook de eindstrijd om de Europa League net als in 2019 een Engels onderonsje worden. Een Europese Supercupfinale tussen de twee Manchesters ligt in het verschiet.

Vijf Engelse spelers

Op papier zijn het allemaal Engelse finales, maar de vraag is hoe Engels ze daadwerkelijk zijn. Bij de Champions League-finale tussen Chelsea en Manchester United in 2008 stonden in tien Engelsen in de basis. Bij Chelsea - City zijn dat er eind mei waarschijnlijk vijf. Naast Mount ook Ben Chilwell en de City-spelers Kyle Walker, John Stones en Phil Foden, het Engelse supertalent. Langs de zijlijn staan een Duitse coach, Thomas Tuchel (Chelsea) en een Catalaan, Pep Guardiola (City).

Thomas Tuchel, de Duitse coach van Chelsea Beeld Pool via REUTERS
Thomas Tuchel, de Duitse coach van ChelseaBeeld Pool via REUTERS

De finale is ook al bestempeld als een prestigestrijd tussen een rijke Rus, Roman Abramowitsj (Chelsea) en een nog rijkere Arabier, Sjeik Mansour (City). Het is een wereld van verschil met 50 jaar terug toen City met een volledig Engels team Gornik Zabrze versloeg in de Europa Cup 2-finale en Chelsea een jaar later met een geheel Brits team ten koste van Real Madrid dezelfde beker pakte.

De internationalisering is niet exclusief Engels. Bij Real Madrid, geleid door een Franse coach, stonden slechts twee Spanjaarden in de basis tegen Chelsea. Paris SG, waar een Argentijn de hoofdtrainer is, speelde slechts met een Fransman in Manchester, met de aantekening dat de Franse ster Kylian Mbappé geblesseerd was. De Engelse heerschappij is in wezen de heerschappij van de Premier League. ‘We hebben al een Super League, waarom wil je er een opzetten?’ zei Arsène Wenger gekscherend op de Engelse televisie.

Spanje verslagen

Jarenlang waren La Liga-teams toonaangevend, met Real en Barcelona die Champions League-bekers verzamelden, en Sevilla dat een abonnement had op de Europa League. Gevraagd naar de kracht van de Engelse clubs noemt Henry Winter, de nestor onder de Engelse voetbaljournalisten, ‘het vermogen tegenstanders weg te blazen door hoog druk te zetten en er is een hoge urgentie in het spel’. Iedereen kan van iedereen winnen in Engeland. Nummer 19 West Bromwich heeft Chelsea in eigen huis onlangs met 2-5 weggespeeld.

Winter roemt de invloed van de buitenlandse topcoaches in de Premier League. ’Manchester City is onder Guardiola getransformeerd tot een fenomenale machine, met intelligente spelers. Het aantrekken van verdediger Ruben Dias is cruciaal geweest. Foden is dankzij Guardiola een onbevreesde speler geworden. Tuchel heeft Chelsea in een paar maanden tijd naar zijn hand gezet, spelers teruggebracht die onder Frank Lampard uit de gratie waren geraakt, zoals Tony Rudiger die achterin voor rust en kalmte zorgt.’

Finale op Wembley?

Supporters van deze clubs lijken de Rus en de Sjeik te hebben vergeven voor de poging tot vreemdgaan in de Super League. Anders dan Liverpool, Arsenal en Manchester United hebben deze clubs hun succes te danken aan de komst, in het eerste decennium van deze eeuw, van de suikeroompjes. Bij Stamford Bridge bestaan andere zorgen. Kunnen we naar de finale? ‘De vorige Europese finale heb ik gemist omdat-ie helemaal in Bakoe werd gespeeld,’ zegt Roger Miller, uitgedost met blauwe muts.‘En nu is-ie in Istanbul waar een lockdown is.’

Voor de supporters en de volksgezondheid zal het beter zijn om de Engelse finale in Engeland te spelen. Aston Villa heeft het prachtige, authentieke Villa Park reeds aan de Uefa aangeboden. Een andere kandidaat is vanzelfsprekend Wembley, als een generale repetitie voor het EK. Het Londense stadion zal zeker het decor zijn van de Europese finale. Engeland hoopt Mount en Foden daar te zien schitteren. Meer dan een Europese clubcompetitie is het EK een graadmeter voor de staat van het Engelse voetbal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden