Engeland wankelt, maar komt de Noordzee over

Niet met vlag en wimpel, zoals verwacht, maar met hangen en wurgen plaatste Engeland zich woensdagavond op Wembley voor Euro 2000....

De transformatie van de Schotten, in vergelijking met de wedstrijd van vier dagen geleden, was volledig. De onbeholpen ploeg van Hampden Park was veranderd in een team dat de wedstrijd bijna van begin tot einde beheerste, en dat vol overtuiging op zoek ging naar een sensatie.

Wie na de wedstrijd van zaterdag had gedacht dat het duel niet meer zou zijn dan een formaliteit, en wie dacht dat niet, kwam dus bedrogen uit. Zoals het zaterdag de Schotten waren die ten onder leken te gaan aan de in hun eigen stadion gecreeërde spanning, zo had het er nu alle schijn van dat Engeland niet tegen de druk van het thuisspelen was opgewassen.

Terwijl de temperatuur in Wembley tot rond het vriespunt daalde, bereikte de atmosfeer al voor de wedstrijd een kookpunt. Uit het op Wembley zelden zo oorverdovend meegezongen God Save The Queen sprak een ongebreideld optimisme: de Schotten zouden rigoreus aan de kant worden gezet en wie weet werden het wel dubbele cijfers.

In de eerste minuten leek Engeland inderdaad succesvol op zoek te gaan naar de snelle treffer die aan alle onzekerheid een einde zou maken. Verdediger Campbell kwam op rechts goed door, maar zag hoe Shearer zijn voorzet hopeloos verprutste. Een paar minuten later had Paul Scholes zijn eenmans vernietigingsoperatie bijna voortgezet, toen hij de bal verwoestend hard een millimeter langs de verkeerde kant van de paal schoot.

Maar na die dreigende openingszetten zakte Engeland weg, en kregen de Schotten meer greep op de wedstrijd. Terwijl aan Engelse zijde de passing coach Keegan nog meer grijze haren bezorgde, kwam er souplesse en daarmee zelfvertrouwen in het spel van de Schotten.

Het team van coach Brown beheerste het middenveld, opmerkelijk gezien het feit dat daar in principe Engelands grote kracht zou moeten liggen. Met name Collins en het jonge Rangers-talent Barry Ferguson dartelden over het heilige gras van Wembley alsof de thuiswedstrijd met 6-0 was gewonnen en hier alleen nog even de Schotse superioriteit bewezen moest worden.

Ferguson had de Schotten in de twaalfde minuut al op 1-0 moeten zetten, toen hij vrij kon inkoppen. Na een half uur schoot Dodds voorlangs, als een tweede waarschuwing aan Engeland dat de Schotten serieus van plan waren de Engelse pretenties tot het uiterste te testen.

Vijf minuten voor rust kwam de beloning voor het knappe Schotse spel. McCann, Dick Advocaats enige grote Schotse aankoop tot dusver, zette vanaf links perfect voor en Everton-spits Don Hutchinson, die tot voor kort niet wist dat hij Schot was, kopte de bal feilloos langs Seaman. Het Engelse deel van de Wembley-toeschouwers dienden vervolgens verbijsterd toe te kijken hoe hun team struikelend en in paniek de rust haalde.

In de tweede helft veranderde er niets. Opnieuw waren het de Schotten die op zoek gingen naar de treffer die hen in elk geval een verlenging zou bezorgen. Voor Engeland zat er weinig anders op dan pompen of verzuipen. Billy Dodds, de aanvaller van Dundee United, kon te weinig kracht zetten achter een schot om Seaman in problemen te brengen.

Kevin Keegan had vooraf van zijn team een 'fatsoenlijke zege' geëist. Niet alleen voor de fans, maar ook om de immer sceptische Engelse sportpers eindelijk het zwijgen op te leggen. Een duidelijke overwinning, verwachtte Keegan, zou Engeland in één klap tot favoriet voor de Europese titel maken en het gehele land achter het nationale team verenigen. Het bleek allemaal één wens te ver.

Keegan is een optimist, een mooie voetbalromanticus en een razend knappe motivator, maar de jury is er nog steeds niet uit of hij tactisch ook de trainer is die Engeland zo nodig heeft. Woensdag werd hij in tactisch opzicht in elk geval afgetroefd door Brown en zijn team, waarvan de gezamenlijke transferwaarde die van de Engelse middenvelder Beckham ongeveer zal evenaren.

Tien minuten voor tijd was de nationale ramp, voor Engeland althans, bijna een feit. Eerst wist Adams met een ongelooflijke tackle de bal weg te halen voor de voeten van Dodds, die anders zo richting Seaman was gelopen. Uit de daaruit volgende corner kopte Hutchinson andermaal steenhard in. Coach Brown hing al in de lucht en Keegans hart stond stil, maar keeper Seaman wist de bal op miraculeuze wijze te keren.

Voor Brown gold na afloop van de zinderende wedstrijd de troost dat zijn baan voorlopig is verzekerd; elke Schotse coach die Engeland op Wembley verslaat is een halve heilige. Keegan nam na afloop het woord EK-favoriet maar niet in de mond. De eerste thuisnederlaag tegen Schotland sinds 1981 maakte hem even nederig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.