Wedstrijdverslag Zweden - Engeland (0-2)

Engeland verslaat Zweden op WK en mag zich opmaken voor eerste halve finale sinds 1990

Vanuit het futuristische stadion van Samara, de stad van de Russische ruimtevaart, vlogen de Engelsen naar de zevende hemel. Met een 2-0-zege op Zweden bereikten ze voor het eerst in 28 jaar de halve finales van het wereldkampioenschap voetbal. 

Harry Maguire (midden) juicht na het scoren van de 1-0 tegen Zweden in Samara Foto AP

De grote man, letterlijk en figuurlijk, was Harry. Niet Harry Kane deze keer, maar Harry Maguire, een speler die twee jaar geleden nog als gewone fan aanwezig was op het EK in Frankrijk. De opkomst van de 25-jarige Leicester City-verdediger illustreert het sprookje dat zich op het eiland aan het voltrekken is. Football is Coming Home, galmt het op de pleinen en stranden.

Passender zou zijn: Football is Heading Come. Want met het hoofd zette Maguire de Engelsen na een half uur op voorsprong. Uit een hoekschop natuurlijk, de eerste van de wedstrijd. Ashley Young legde de bal op het grote hoofd van de voormalige rugbyspeler uit Yorkshire. Het was het negende Engelse doelpunt, van de tien, uit een dood spelmoment.

Voorafgaand aan dat moment was er niet veel gebeurd in de wedstrijd tegen de stugge Zweden, een schot van Kane na een speelse dribbel van Raheem Sterling daargelaten. Engeland oogde wat onwennig, in een wedstrijd tegen een land waar het geen goede ervaringen mee heeft op eindronden.

Maguire’s treffer gaf The Three Lions vleugels, en als Sterling wat scherper en minder zelfzuchtig zou zijn geweest had Engeland met een comfortabele 2-0 aan de tweede helft begonnen. Na de rust moest Zweden komen en dat gaf Everton-doelman Jordan Pickford andermaal de kans te bewijzen dat hij de beste doelman van Engeland is en een van de besten van de wereld zal worden. Hij hield een kopbal van Marcus Berg, de droogstaande spits van Zweden die speelt in Verenigde Arabische Emiraten, door een knappe reflex uit het doel. Later in de wedstrijd zou hij op atletische wijze een schot van dezelfde Berg met zijn vingers over de lat tikken.

Langs de lijn keek Gareth Southgate met gebalde vuist naar het functionele spel van Pickford en zijn andere jonkies. De bondscoach is uitgegroeid tot een volksheld en zijn donkerblauwe vestje vliegt van de planken bij Marks & Spencer. De 47-jarige wordt gezien als de ideale schoonzoon, een man die bereid is de batterijen uit zijn pacemaker te halen wanneer die van jouw afstandsbediening leeg zijn. Het beeld van Southgate die de Colombiaan Mateus Uribe dinsdag op vaderlijke wijze troostte na het missen van de beslissende strafschop, beschouwen de Engelsen nu al als een van de iconische beelden van dit toernooi.

Bondscoach Gareth Southgate omhelst aanvoerder Harry Kane na afloop van de wedstrijd tegen Zweden Foto REUTERS

Een ander beeld bij dit toernooi is de Engelse voorzet. Na een uur was het weer raak. Deze keer geen hoekschop of vrije trap, maar een gewone voorzet van Jesse Lingard die door de vrijgelaten Dele Alli werd ingekopt. Het was de eerste opvallende daad van het Spurs-talent. Hij moet het antwoord zijn op het gebrek aan creatief vermogen, een vaak gehoorde klacht van critici in Engeland. Typerend voor Alli’s gretigheid: een kwartier later deed hij alsof hij niet zag dat hij op het punt stond te worden gewisseld. Hij moest iets bijzonders missen: Engeland dat een knock-outwedstrijd ontspannen uitspeelde.

Door de kopballen bereikte Engeland voor het eerst sinds 1990 de halve finale, waarin nu Kroatië wacht. Toendertijd werd de triomftocht van Bobby Robsons elftal in Turijn tot staan gebracht door de Duitsers, die koeler waren in het nemen van strafschoppen. Het was een wedstrijd waarin de Engelse natie huilde met Paul Gascoigne, die geel kreeg en daardoor de finale zou missen.

Voorlopig zijn er vooral tranen van geluk. Voortkomend uit de hoop dat The History Boys, vanwege Brexit en de poenerigheid van de Premier League bekeken met scepsis, de World Cup naar huis brengen. From Russia with Love.

De sfeer op het eiland doet denken aan de beroemde woorden die BBC-commentator Kenneth Wolstenholme in het gloriejaar 1966 uitte aan het einde van de 4-2-finalezege op Duitsland: ‘They think it’s all over’. Labour heeft zelfs al voorgesteld 15 juli voortaan als vrije dag aan te merken, mocht Engeland de finale winnen. Na de door 32 miljoen Engelsen bekeken zege op de Zweden, wisten roodgeblakerde voetbalfans niet waar ze het moesten zoeken. In Brighton doken ze de zee in, in Birmingham beklommen ze stadsbussen en in Oost-Londen bestormden ze het Zweedse Ikea (‘Home is here’) om op de functionele bedden te dansen.

Wat humor betreft zijn ze al wereldkampioen.

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.