Wedstrijdverslag

Engeland naar de finale: nog één stap, op de lange weg naar huis

In zijn poging het voetbal naar huis te laten komen is Engeland op de drempel aanbeland. Nog één wedstrijd, dan kan een einde komen aan 55 jaar van almaar groeiende pijn.

Het beslissende doelpunt. Harry Kane (r) zag zijn strafschop gekeerd worden door de Deense keeper Schmeichel, maar in de rebound scoorde de Engelse spits alsnog. Beeld REUTERS
Het beslissende doelpunt. Harry Kane (r) zag zijn strafschop gekeerd worden door de Deense keeper Schmeichel, maar in de rebound scoorde de Engelse spits alsnog.Beeld REUTERS

Engeland was in de halve finale, zeker naarmate de tijd vorderde, veel beter dan Denemarken en won met 2-1 na verlenging, door een strafschop van Harry Kane. Doelman Schmeichel stopte de bal, doch was in tweede instantie kansloos.

De strafschop was gemakkelijk gegeven door scheidsrechter Makkelie, nadat Sterling weer eens dribbelde, de bal sowieso kwijt was en Maehle even zijn knie raakte. Natuurlijk, Sterling dook graag. Makkelie, die verder aardig floot, had een sterkere indruk nagelaten als hij de strafschop niet had gegeven. De VAR draaide zijn besluit ook niet terug. Wedstrijd beslist, met de terechte winnaar overigens. Zo hielp Makkelie een handje, bij het thuisbrengen van het voetbal.

Engeland speelt dus zondag op Wembley de finale tegen Italië, opnieuw voor duizenden landgenoten. Engeland heeft dan op één duel na het hele EK thuis gespeeld. In die zin is het land zwaar bevoordeeld, in dit zonderlinge toernooi, gespeeld in elf landen.

Roes

Het land zal in een roes naar de wedstrijd toeleven, voor de eerste finale sinds 1966 in een eindtoernooi, toen de Engelsen met bondscoach Alf Ramsey met 4-2 wonnen van West-Duitsland, nog op het oude Wembley. Sindsdien is menigmaal intens getreurd, met name bij het vorige EK in Engeland, in 1996, toen het gezang over het naar huis kerende voetbal aanzwol. Engeland verloor destijds de halve finales na strafschoppen van Duitsland, met een misser van de huidige bondscoach Southgate.

De wedstrijd zat muurvast naarmate de tijd vorderde, al was Engeland steeds sterker, zeker ook door de betere fysiek en de extra kwaliteit op de bank. Jack Grealish, de creatieveling van Aston Villa die tot verbazing van velen telkens op de bank zit, viel ruim twintig minuten voor het einde van de reguliere speeltijd in voor Saka. In de verlenging kwam ook Foden, ook zo’n talent dat volgens critici te weinig speeltijd krijgt. Denemarken deed weinig anders meer dan tegenhouden en ballen wegtrappen. Toen het 2-1 was, kon Grealish weer inrukken.

Engeland merkte dat de Denen, voor wie het toernooi een emotionele achtbaan was door het uitvallen van Christian Eriksen met een hartaanval, het ene been bijna niet meer voor het andere kregen. Engeland is degelijk, met weinig smaak of franje. Het elftal zit gewoon uitstekend in elkaar, al was doelman Pickford in de eerste helft een bron van onrust. Verder: sterke verdedigers, twee controleurs op het middenveld, snelheid op de vleugels, een grote spits, goede wissels. Veel fysieke kracht ook. Geen tegendoelpunten, dat is het adagium. Pas toen het nodig was, zoals het geval was na de eerste tegengoal van het toernooi woensdag, na acht uur voetballen, zette Engeland aan voor iets dat op een offensief leek.

Ensemble van voetbal en emotie

Denemarken, het team dat al een eenheid was en door de hartstilstand van Eriksen groeide tot een ensemble van voetbal en emotie, was in de eerste helft ongeveer gelijkwaardig. Ook voorzichtig spelend. In technisch opzicht kon het duel niet tippen aan de wedstrijd van een dag eerder tussen Italië en Spanje, hetgeen overigens ook niet de verwachting was.

Het was zo’n wedstrijd die het clichématige doelpunt nodig had. Niet alleen daarom was de vrije trap van Damsgaard na een half uur formidabel, met de binnenkant wreef genomen, over de springende, lange Harry’s in de muur, Kane en Maguire, op tijd dalend onder de lat. Doelman Pickford, die zijn defensie een paar keer in verwarring bracht door vreemde acties, kreeg alleen nog een vinger tegen de bal.

Engeland weet dat het toernooi winnen meer indruk zal achterlaten bij het al in hoger sferen verkerende volk dan weer een ongelukkige of onnodige uitschakeling. Engeland had de schade nog voor rust hersteld. Kane liet zich weer eens zakken, zoals hij vaak de bal ophaalde. Hij gaf een prachtige dieptepass op Saka, wiens lage voorzet een doelpunt van Sterling zou hebben opgeleverd, ware het niet dat aanvoerder Kjaer in een poging redding te brengen de bal in eigen doel gleed.

De tweede helft was opener dan voor rust, zonder veel kansen. Schitterend was de redding van doelman Schmeichel op de kopbal van Maguire, de gevaarlijkste Engelsman, omdat Kane eigenlijk nooit in de spits te vinden was. Maar hij was er wel om een strafschop te nemen. Twee doelpunten: een eigen goal en een in tweede instantie ingeschoten, omstreden strafschop, een cadeautje van Makkelie. Maar dat interesseert ze niks, in Engeland. De Denen waren totaal op, maar ze nemen met eer afscheid, als morele winnaar van het toernooi.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden