Clubwatcher FC Emmen Peter Middendorp

En daar was plotseling Caner Cavlan: hij kopte in en rende weg, de armen wijd, de toekomst tegemoet

Sinds er een extra verdediger wordt opgesteld, Tim Siekman, de kopsterke Emmenaar, is er veel kritiek op de speelwijze van FC Emmen, zoals er daarvoor ook veel kritiek op het spelsysteem van Emmen werd geleverd omdat er te veel aanvallers werden opgesteld.

Hoewel ik weinig verstand van voetbal heb, durf ik te wel te zeggen dat iedereen gelijk heeft. Toen we met vier verdedigers speelden, kwamen we achterin inderdaad vaak een mannetje tekort. Nu we met vijf verdedigers spelen, is dat probleem opgelost, maar komen we inderdaad vaak een mannetje tekort op het middenveld of in de aanval.

In het stadion van Vitesse zei een tv-presentator: ‘De hele voetbalwereld heeft een mening over het systeem van FC Emmen!’ ‘Nou’, zei de trainer, Dick Lukkien, ‘mooi toch? Dat is ook weleens anders geweest.’ Daarna legde hij nog eens uit wat hij al eerder had proberen uit te leggen. Dat het niet zozeer ging om de posities – van de posities zelf waren geen wonderen te verwachten – maar om wat de spelers vanaf die posities deden.

Zelf ben ik blij met Siekman in de defensie. Vanwege een gebroken neus, tijdens een kopduel in Utrecht opgelopen, draagt hij tijdens wedstrijden een doorzichtig masker, dat hem zowel een angstige als een beangstigende uitstraling geeft.

Het mooist aan de nieuwe opstelling vind ik dat er ineens allerlei spelers beginnen op te bloeien. De middenvelders hoeven niet meer bang te zijn dat achter hun rug van alles misgaat, en stomen ineens op. Bijl, bijvoorbeeld, en Chacon, bal aan de voet, de kin omhoog. Een splijtende steekpass is ineens niet langer uitgesloten.

Caner Cavlan, die me nog niet erg was opgevallen, bleek ineens in enkele seconden van linksachter linksvoor te kunnen staan, en voorzetten te kunnen geven. Hij is een typische Emmenspeler, net als Jansen, Slagveer en anderen. Ooit hoog en vol verwachting, maar toen kwam er iets tussen, meestal een blessure, waarna ze zich via de transfervrije selectie van Emmen proberen terug te vechten.

In het begin van het seizoen ging het programma Rood Wit TV bij Cavlan op bezoek in Doetichem. Hij ging elke week naar de kapper, vertelde hij, want je was toch in beeld, af en toe, en dan moest je er goed uitzien. Hij praatte zacht. Misschien was het bescheidenheid, maar ik meende ook enige weemoed te kunnen bespeuren bij de speler, die liever had gezien dat het allemaal wat meer naar verwachting was gelopen.

Tegen Vitesse werkte het nieuwe spelsysteem zaterdagavond voor geen meter – de boel moest tijdens de wedstrijd worden omgezet. Maar het spel was redelijk en de tegenstander had ons voldoende onderschat. Toen we de eerste aanvalsgolven hadden verwerkt, zonder al te grote verliezen, kwamen we zelfs aan aanvallen toe, aan combinaties, voorzetten, een doelpunt zelfs; de gelijkmaker (1-1) in de 51ste minuut.

Bannink hakte de bal vanaf de achterlijn door de benen van een verdediger, Jansen legde terug, Bijl nam hem verkeerd op de pantoffel, waarna de bal onverwacht aan hoogte won, de keeper hem alleen nog maar een tik kon geven en Caner Cavlan – waar kwam die ineens vandaan? Van linksachter? Het middenveld? De kappersstoel in Doetichem? Hij kopte in en rende weg, de armen wijd, de toekomst tegemoet.

Voor het eerst speelt FC Emmen in de eredivisie. Van dat avontuur doet onze columnist Peter Middendorp wekelijks verslag. Hij groeide op in Emmen, voetbalde bij de voorloper van FC Emmen en schreef in 2014 een geruchtmakend boek over zijn jeugd boven het plaatselijke Blokkerfiliaal, ‘Vertrouwd voordelig’.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.