NieuwsLeicester City

Emotioneel vaarwel met een symfonie van ratels voor de koning van Leicester

Tijdens de herdenking van de twee weken geleden overleden Thaise voorzitter van het Britse Leicester blijkt elke fan zijn eigen herinnering te hebben aan de verongelukte eigenaar.

De zonen van Leicester City's overleden voorzitter Vichai Srivaddhanaprabha danken de supporters.Beeld AFP

Er is niet veel te zien, maar toch wil elke Leicester-fan even een kijkje nemen waar de geliefde voorzitter Vichai Srivaddhanaprabha twee weken geleden met zijn helikopter is neergestort. Ook de gebroeders Stewart en Kevin Bennett, vijftigers, zijn tussen de auto’s gelopen naar het deel van de parkeerplaats dat in witte zeilen gehuld is, alsof ze willen verzekeren dat het geen nachtmerrie is. ‘Hij heeft onze dromen doen uitkomen,’ zegt Stewart. ‘En ons zoveel herinneringen gegeven,’ vervolgt zijn broer, ‘Weet je nog die winnende goal in de laatste minuut tegen Norwich, die veroorzaakte een aardbeving van een op de schaal van Richter? Is bewezen!’

Voor de wedstrijd tegen Burnley, de eerste thuiswedstrijd na het ongeluk, is er een ander natuurfenomeen waarneembaar: een regenboog hangt als een boog boven het King Power Stadium. Fans richten hun camera’s naar de lucht en zijn ervan overtuigd dat de Thaise eigenaar, die afgelopen week in nabijzijn van de spelers in zijn vaderland ter aarde is besteld, meekijkt. ‘Leicester en Vichai, dat was een huwelijk in de hemel, en dat terwijl ze elkaar voorheen niet eens kenden,’ beweert Michael Bainbridge, over wiens massieve buik een shirt met de beeltenis van Vichai hangt. ‘The Boss,’ staat erop. Dat was het koosnaampje van de 60-jarige miljardair.

Iedere fan van de familieclub heeft zijn eigen herinnering aan de voetbalvariant van de Goede Koning Wenceslas. Wang Beilin, een Chinese fan die aan een nabijgelegen sportuniversiteit studeert, toont een selfie met de baas. ‘Hij heeft me ooit geliked op Facebook,’ zegt ze trots. Stewart Bennett koestert een speciale herinnering, eentje die weinig met voetbal te maken heeft, zo blijkt wanneer hij na enig zoekwerk een foto op zijn mobiele telefoon toont. ‘Dat is op de Royal Ascot, deze zomer. Ik had de eer Vichai een trofee te overhandigen omdat een van zijn paarden had gewonnen. Als hij iets deed, dan deed hij het goed.’

The Boss hield van alles wat Engels was, van paarden tot vossen, die van Leicester in ieder geval. ‘Ik zie hem hier nog lopen, tussen de fans, hij was er zelf een,’ zegt Ron Payne, bij de eretribune schuilend voor de regen,‘. Hij nam alle tijd om met mijn neefje op de foto te gaan. Er zouden meer eigenaren als hem moeten zijn in de Premier League. Op weg naar het stadion zag ik Peter Schmeichel, die is hier vast om zijn zoon Kasper te steunen. Die was zo aan Vichai gehecht.’ Het waren ook de fans die de duizenden bloemen op het plein voor het stadion een voor hebben weggehaald. Op die plek komt een standbeeld van de kleine weldoener.

Wat de fans zullen herinneren is zijn lachende gezicht, een gezicht dat overal te zien is: op foto’s aan de gevel van het stadion, door kinderen getekend op spandoeken en op een gratis verspreid herdenkingsmagazine. Voor de wedstrijd tonen de twee schermen in het stadion een vijf minuten lange Vichai-video, waarop onder begeleiding van Ludovico Einaudi’s pianomuziek te zien is hoe hij spelers omhelst, handen schudt met jonge fans een praatjes maakt met oudere. En natuurlijk juicht met kampioencoach Claudio Ranieri, die te gast is en tijdens de wedstrijd opstaat als fans ‘Ranieri o-ho’ zingen. Zijn voorganger Nigel Pearson en opvolger Craig Shakespeare zijn er ook.

Angst dat Leicester na de dood als een kaartenhuis instort is onterecht. Oudste zoon Aiyawatt (bijnaam ‘Top’) zal zijn vaders erfenis veilig stellen. ‘Al bereikt hij de helft van wat zijn vader voor elkaar heeft gekregen, dan ben ik tevreden,’ zegt fan Bainbridge, die voor elke wedstrijd even naar de laatste rustplaats van zijn eigen vader loopt, op het supporterskerkhofje. ‘Top’ en zijn broer Apichet lopen voor de aftrap met witte kransen het veld op, achter de Lord Lieutenant van Leicestershire. De twee minuten stilte zijn niet alleen voor Vichai en de vier andere inzittenden, maar natuurlijk ook voor de gevallenen van de Eerste Wereldoorlog.

Het zwijgende stadion verandert in een zee van wit: wit van sjaaltjes met de teksten ‘Mr Chairman’ en ‘Forever in our hearts’. Daarna de symfonie van ‘clappers’, de ratels die symbool staan voor het eenvoudige plezier dat Vichai naar Leicester had gebracht. Na het doelpuntloze gelijkspel, met goede kansen voor Jamie Vardy en Demarai Gray, maakt de Leicester-familie onder leiding van de twee vaderloze zoons een ereronde langs de tribunes waar honderden shirts van Leicester en andere clubs liggen. Uit de luidsprekers klinkt Time to Say Goodbye van Andrea Bocelli, die hetzelfde stadion aan het einde van het sprookjesjaar had betoverd met het Nessun Dorma.

Het is teveel voor de gastvrouw op de perstribune. Ze laat, zich excuserend, haar tranen gaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden