Emotioneel moment voor solozeiler Heerema: na 79 dagen om Kaap Hoorn

Acht jaar geleden was Pieter Heerema om Kaap Hoorn gevaren, met twee bemanningsleden op zijn luxueuze jacht. Dat wapenfeit gaf hem recht op een certificaat van de Stichting Nederlandse Kaap Hoorn-vaarders. Als 'geintje' had hij na thuiskomst het bestuur een brief gestuurd dat hij aan de strenge regels van de stichting had voldaan. Hij heeft nooit antwoord gekregen.

Pieter Heerema offert dinsdag tijdens de ronding van Kaap Hoorn volgens traditie een slokje alcohol aan de zee.Beeld Pieter Heerema

Als iemand van dat exclusieve gezelschap dit leest: de 65-jarige Heerema heeft dinsdagavond rond 21.30 uur nog een keer de gevreesde kaap op de zuidpunt van Zuid-Amerika gerond, nu als enige en eerste Nederlandse deelnemer aan de Vendée Globe, de non-stop en solo zeilrace rond de wereld. 79 eenzame dagen kostte het de topman van het offshorebedrijf Heerema om hier te komen.

Op minder dan vijf kilometer is hij de hoge rots gepasseerd, veel dichterbij dan de vorige keer, vertelt hij een half uur na de ronding door de satelliettelefoon. Het was mistig, verklaart hij, dus moest hij er wel dicht langs om iets van de kaap te zien. 'Ik was er best wel even emotioneel over, want ik heb het toch niet cadeau gekregen. Ik heb nog een heleboel voor de boeg, maar dit heb ik in ieder geval weer in de tas.'

Race al gelopen

De laatste keer dat hij met de Volkskrant belde, op 3 januari, lag hij bij Nieuw-Zeeland en begon hij aan de oversteek van de gevaarlijke Grote Oceaan. De race was al min of meer gelopen. Als 17de in een veld van 18 nog varende deelnemers restte er niets anders dan heelhuids rond de wereld te komen. 'Ik ben best gelukkig', rapporteerde hij een paar dagen later.

Maar de laatste twee weken viel uit zijn verslagen op te maken dat hij het zwaar had. Vooral zijn automatische piloot, die vrijwel de hele tijd zijn achttien meter lange No Way Back stuurt, gaf hem kopzorgen. Door een defect moest hij voortdurend opletten of zijn boot door een wijziging van de windrichting niet gevaar liep.

'Ik was lichamelijk zo uitgeput', zegt hij nu. 'Ik heb soms 48 uur niet geslapen omdat de wind de hele tijd veranderde. Op een gegeven moment ga je door een bodem heen waar je bijna niet meer uitkomt. Dan ben je lichamelijk op en ga je ook geestelijk in de vernieling.'

Twee keer land gezien

Sinds de start op 6 november heeft hij twee keer kort land gezien. 'Ik heb het ooit wel eens 's nachts in de auto gehad als ik vreselijk moe was, ver moest rijden en het stil was op de weg. Dan dacht ik dat de auto stil stond en dat het landschap als een soort rollende band onder me doorschoof. Zoiets raars krijg je ook op de boot.'

'Ik dacht: zouden er nog andere mensen zijn? Ben ik als een albatros gedoemd om over die zee te zeilen en nooit meer iemand te zien? Twee andere deelnemers aan de race zaten ruim 800 mijl (1.500 kilometer, red.) voor me en eentje lag 1200 mijl achter me. 1200 mijl, dat is bijna van Kopenhagen naar Gibraltar.'

Hij had meermaals te kampen met windstiltes terwijl er een mooie zeilbries was voorspeld. 'Heel je berekening over wanneer je bij Kaap Hoorn bent, gaat dan niet door. Je maakt er zoiets groots van, die kaap. Dan zit je daar maar naar die kaart te staren en je komt maar niet dichterbij.'

Kaap Hoorn gezien vanaf de boot van Heerema.Beeld Pieter Heerema

Woedeaanval

Schreeuwde hij het niet af en toe uit? 'Ik scheld af en toe. En ik had een paar dagen geleden een woedeaanval. Ik was woest op alles en nog wat. De boot, de zee, het zout, de kou. Maar dan ontlaad ik wel.' Hij lacht.

Door zoveel mogelijk te slapen - daar waren die windstiltes dan weer goed voor - en door goed te eten, wist hij zijn moraal weer op te vijzelen. Belangrijk waren ook de vele reacties die hij van de wal ontving. 'Ik ben normaal een beetje op mezelf. Ik trek me niet zoveel aan van wat andere mensen vinden. Op zo'n tocht word je misschien wat week of zo, maar de steun van onbekenden tot in Australië toe, dat is echt ongelooflijk. Dan denk je: godverdomme, ik ben het bijna verplicht aan die mensen.'

Al met al heeft hij geluk gehad op de Grote Oceaan: linke stormen bleven uit. Het vooruitzicht nabij Kaap Hoorn zag er wel grimmig uit: windkracht tien. 'Ik dacht: mijn God, als ik in die ketel om de Hoorn heen moet, dan wordt het echt even niet leuk hier. Maar het is allemaal goed gekomen. Ik heb nu drie reven in mijn grootzeil, het kleine fokje staat er op en ik doe 16 knopen (30 kilometer per uur, red.). Dus dat is prima onder controle.'

17.500 zeemijl (32.000 kilometer) heeft hij afgelegd, nog 7.000 zijn er terug over de Atlantische Oceaan te gaan. Dat zal hem nog dik een maand kosten. 'De kachel is er vanochtend mee opgehouden, dus het is nogal koud en vochtig aan het worden hier. Dan zeg ik tegen mezelf: nog even en dan sla ik linksaf en dan wordt het na drie, vier dagen warmer. Kaap Hoorn is slechts een rotsblok in de zee, maar het is psychologisch een keerpunt. Ik voel me veel lichter en energieker het laatste uur.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden