Nieuws Ironmantriathlon

Els Visser pakte de draad weer op na een noodlottige schipbreuk in Indonesië en won dit jaar de Ironmantriathlon in Maastricht

Els Visser overleefde vier jaar geleden ternauwernood een schipbreuk in Indonesië. Zondag won ze in Maastricht haar eerste Ironmantriatlon, een van de zwaarste sportwedstrijden ter wereld.

Els Visser mijdt een frisse douche. Beeld -

Tien meter voor de finishstreep van de Ironman-triatlon van Maastricht hield Els Visser (28) even halt om over de dranghekken rechts van haar te duiken. Ze zag de vriendinnenclub waarmee ze jarenlang de kroegen van Utrecht afstruinde als geneeskundestudent. Het frêle lijf van Visser werd van alle kanten omhelsd.

Na de korte knuffelstop won ze haar eerste triatlon en werd ze Nederlands kampioen in een van de zwaarste sportdisciplines die er bestaan (3,86 kilometer zwemmen, 180,2 kilometer fietsen en een marathon van 42,195 kilometer). Vol ongeloof struinde ze door het finishgebied: ‘Wat bizar, niet normaal’, stamelde ze.

De triatlonzege van zondag was het nieuwste hoofdstuk in het achtbaanleven van Visser, dat vier jaar geleden tijdens een rondreis door Indonesië een drastische wending kreeg. Onderweg van Lombok naar het eilandje Komodo kwam de toeristenboot van Visser en 24 medepassagiers in de problemen.

In woest water sloeg er een gat in de romp. Het schip zonk. Visser was er na een dag dobberen op volle zee in een te kleine reddingsboot van overtuigd dat ze de schipbreuk niet zou overleven. Aan wachten op het noodlot had ze geen zin. Dus besloot ze samen met een Nieuw-Zeelandse te zwemmen naar het enige stipje dat in de verte te zien was.

Na acht uur zwoegen door zout zeewater zetten ze voet op een onbewoond, kaal vulkanisch eiland. De vrouwen dronken hun eigen urine om enigszins gehydrateerd te blijven. Een dag later werden ze gered door een boot die toevallig langs het eiland kwam. Terug in Nederland werd Visser landelijk nieuws door de schipbreuk, waarbij uiteindelijk twee doden vielen.

Het roer om

Met hulp van haar vriendinnen pakte ze het leven weer op. Sporten, in het bijzonder hardlopen, ontdekte ze als prettige manier om de gedachten even te verzetten. De triatlon kwam toevallig op haar pad toen ze twee jaar geleden voor de lol meedeed aan een wedstrijd in Ouderkerk aan den Amstel. Ze won en de liefde voor de triatlonsport was geboren.

Visser meldde zich aan bij de Utrechtse atletiekvereniging Hellas en schreef zich in voor de Ironman in Zürich. Ietwat impulsief, vond haar omgeving. Visser vond van niet. Haar ervaringen in Indonesië hadden haar een enorme levenslust bezorgd, met als motto: stel dromen vooral niet uit. In Zürich finishte ze een jaar geleden tussen alle profs meteen als vierde.

Ze gooide na die wedstrijd het roer om. Studentenfeesten, 50-urige werkweken in het UMC Utrecht en een gepland promotieonderzoek van een jaar op de chirurgieafdeling van het ziekenhuis in de Australische hoofdstad Brisbane ruilde ze in voor het bestaan als profatleet.

In Maastricht liep Visser zondag haar vierde Ironman. Tot haar eigen verbazing bleek ze in zware omstandigheden onder de brandende zon en op een glooiend, technisch parcours de beste. Tijdens het fietsen greep Visser de koppositie om die daarna niet meer af te staan. Na ruim

9,5 uur zwemmen, fietsen en hardlopen oogde ze nog okselfris.

‘Ik zou bijna zeggen dat het met twee vingers in de neus ging, maar ik wil niet meteen arrogant worden’, zei ze lachend. Ze wil inmiddels liever atleet zijn en niet meer die ene bekende schipbreukeling. ‘Die schipbreuk is iets wat ik verwerkt heb’, zegt ze. ‘Het zal altijd een onderdeel van mijn leven blijven. Het heeft me de triatlon gebracht, maar het is niet meer relevant.’

Waardig verliezer

Achter Visser was het zondag een kleine drie minuten wachten op de nummer twee, Yvonne van Vlerken. De 39-jarige blondine met helderblauwe ogen is al bijna twee decennia het gezicht van de Nederlandse triatlonsport. Van Vlerken liep in Maastricht haar 41ste Ironman en finishte in 2008 als tweede bij de Ironman in Hawaï, het officiële WK.

Ze toonde zich zondag een waardig verliezer. ‘Ik was zó blij voor Els. Ze heeft alles opgegeven door volledig op haar sport te focussen.’ Misschien is Visser wel haar opvolger. ‘En het zou tijd worden ook. Ik sta al twintig jaar in mijn eentje aan de top.’ Met een knipoog: ‘Ik vind de triatlon nog hartstikke leuk hoor, maar ik wil na mijn 45ste met een goed gevoel mijn welverdiende rust pakken.’

Visser heeft door haar ervaringen geleerd niet te veel te plannen in het leven. Ja, ze droomt ervan ooit in Ironman-summum Hawaii te starten. Tegelijk wil ze ook haar registratie als arts behouden. ‘Het hangt allemaal van mijn ontwikkeling af en hoeveel plezier ik in de sport houd. Misschien ga ik dat normale ziekenhuisleventje straks wel ontzettend missen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.