Ellende werkt als adrenalinestoot

Uiterst kalm en met de armen over elkaar kijkt Maurice Canton vanaf de kant naar de verrichtingen op het speelveld....

Tijdens de eerste finalewedstrijd krijgt titelhouder en favoriet Volendam, pikant genoeg de club waar Canton komend seizoen aan de slag gaat, er met 19-26 van langs.

Voor de gein heeft hij weleens geroepen dat het voor hem mooi zou zijn als landskampioen van Sittard naar Volendam te vertrekken. ‘Misschien komt dat nu nog uit ook.’

De rust die Canton tijdens de wedstrijd uitstraalt, verbaast hem achteraf zelf ook. Sinds hij besloot in te gaan op de interessante aanbieding van Volendam, heeft zijn leven een wending genomen. ‘Je krijgt ineens zoveel aandacht. Ik ben een redelijk bescheiden mens. Dan is het af en toe moeilijk daarmee om te gaan.’

Veertig uur per week staat hij in Hoensbroek als leraar voor de klas en onder moeilijke omstandigheden is hij trainer/coach bij Sittardia. Straks in Volendam wacht hem een weldadiger handbalklimaat, weet hij.

‘De mogelijkheden die ik er krijg zijn uniek. Ik zal fulltime met handbal bezig zijn. Dat is een droom die uitkomt. De structuur van de club is erop gebaseerd de doorstroming van de jeugd te waarborgen. Ik ben ambitieus. Ik wil zelf ook beter worden. En de club sterker maken. Dat zijn mooie uitdagingen.’

Nu zet Canton zich nog in voor Sittardia, de club die voortdurend financiële rampspoed kent en een moeizame strijd om het bestaan voert.

In december overwon hij een kritieke fase. Er was geen geld meer om de vergoedingen aan trainers en spelers over te maken. In plaats van bij de pakken neer te zitten of de handdoek in de ring te gooien, zochten Canton en zijn jongens naar een uitweg voor die frustraties.

‘We hebben afgesproken dat we voor het kampioenschap zouden gaan. Het zou aan ons zelf liggen hoe ver we zouden komen.’

Alle narigheid heeft op de spelers van Sittardia de uitwerking van een adrenalinestoot gekregen, zo blijkt zaterdag in de Volendamse thuishaven Opperdam. Tot op het bot gemotiveerd en met het vuur in de schoenen trekken ze ten strijde en verschaffen ze zich een gunstige uitgangspositie om zondag in eigen huis de klus te klaren.

Verdwenen is het nare gevoel dat een artikel in een regionale krant had opgeroepen. Daarin werd gerept over de guillotine die het einde van de eens zo roemruchte club zou kunnen bespoedigen. ‘Dat deed pijn’, zegt Canton. ‘De sentimenten binnen de ploeg leven sterk. Iedereen staat als een man achter de club. Vooral voor jonge jongens was het van belang dat we hebben gewonnen. Zodat er nog hoop op een toekomst voor Sittardia bestaat.’

De verdediging staat als een brok graniet. Het gaat er vaak stevig aan toe. ‘Handbal is nu eenmaal een contactsport’, zegt Canton fijntjes. De Volendamse schutter Tom Schilder gaat in het geweld ten onder en komt niet tot scoren. En uitgeput door de grondgevechten smijt routinier Marco Beers de ballen in het blok of naast het doel van de uitblinkende keeper Björn Alberts.

Ook aanvallend weten de mannen van Canton van geen wijken. Onder aanvoering van Mark Hulsbosch, sterk aan de cirkel en in het uitlokken van strafworpen – hij versiert er zes –, en strateeg Dennis Marquardt, goed voor acht treffers, wordt de verdediging van Volendam keer op keer uiteengespeeld.

Na de pauze (12-13) stopt Alberts op cruciale momenten twee strafworpen, waarna Sittardia een gat slaat van vier doelpunten en het duel wordt beslist.

‘We hadden de tegenstander goed bekeken’, zegt Canton, ‘ook op dvd. Dan weet je dat ze verdedigend minder sterk zijn. In aanvallend opzicht bezit Volendam veel kwaliteiten. Maar het liep niet bij hen. Geen schotkracht uit de tweede lijn, geen slim spel aan de cirkel. Dat speelde ons in de kaart.’

Komend seizoen wordt hij bij Sittardia vermoedelijk opgevolgd door coryfee Lambert Schuurs en jeugdtrainer Rian Dekker. Als er geen geldschieter komt, zal een leegloop volgen, moet worden gevreesd. Diverse spelers hebben elders al onderdak gevonden.

Canton kan straks zijn ideeën over handbal bij Volendam gestalte geven. Hij gelooft in individuele trainingen en het opleiden van zelfdenkende spelers, zoals hij het noemt. ‘Spelers die in staat zijn beslissingen te nemen in het veld. Dat is een kwestie van ze vertrouwen en rust te geven en af en toe onder hun ballen te trappen. Er moet altijd een prikkel zijn om ambities waar te maken. Zoals ik die ook heb.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden