REPORTAGE

'Elke wedstrijd voelt voor mij als vakantie'

Alle 2.386 amateurclubs zien voetballen, dat is levenstaak die John Panhuijsen (63) zich heeft gesteld. Hij is na 32 jaar aardig op streek. 'Hup GVC!'

John Panhuijsen (63) in zijn slaapkamer met de relikwieën van amateurclubs die hij in 32 jaar tijd heeft bezocht.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Verbaasd kijkt Robert-Jan Beij op als een onbekende bezoeker zich bij hem meldt. 'Goedemiddag, kan ik u helpen', vraagt de voorzitter van voetbalvereniging GVC. Nog voordat hij de zin heeft uitgesproken, steekt de vreemdeling zijn hand uit. 'Ik ben John Panhuijsen uit Amsterdam en kom een potje voetbal kijken.'

Een toeschouwer uit Amsterdam. Dat maken ze niet elke week mee bij de vierde klasser uit Wageningen. 'Wat een eer', zegt de 27-jarige Beij verrast. 'Loop even mee, dan krijgt u een kop koffie.'

Weekend in teken van voetbal

Aan de houten bar in de kantine vertelt Panhuijsen (63) enthousiast dat hij al 32 jaar op zaterdag en zondag naar een voetbalclub ergens in Nederland trekt. Van Maastricht tot Groningen en van Middelburg tot Enschede. Zijn doel: een thuis- en uitwedstrijd van alle 2.386 amateurverenigingen in Nederland bezoeken.

'Sommigen vinden het leuk om te voetballen, ik vind het leuk om naar voetbal te kijken', zegt Panhuijsen over zijn uit de hand gelopen hobby. Doordeweeks vult hij zijn dagen op het secretariaat van het stadsarchief in Amsterdam. Het weekend staat volledig in het teken van het voetbal. Een relatie heeft hij nooit gehad. 'Geen tijd voor', zegt hij.

De reis van Panhuijsen langs de amateurverenigingen begon op een herfstachtige zondagmiddag in 1984, met de Amsterdamse derby tussen RDC en Sport. Inmiddels heeft hij 1.445 clubs bezocht. 'Ik moet er nog 941, maar weet niet of ik dat nog haal. We zien wel waar het schip strandt.'

Met de trein

In eerste instantie wilde Panhuijsen alle clubs in Amsterdam een keer in actie zien. Toen dat was gelukt, besloot hij zijn grenzen te verleggen. Nu reist de Amsterdammer elk weekeinde (zaterdag en zondag) stad en land af. Met de trein. Voor een rijbewijs vindt hij zichzelf te chaotisch. 'Elke wedstrijd die ik bezoek voelt voor mij als een vakantie. Ik kom op plekken waar ik nog nooit ben geweest.'

Vroeger ging zijn vader, bij wie hij al heel zijn leven woont, soms mee. Dan konden ze met de auto. 'Maar met twee kunstknieën ga ik niet meer ergens in Zuid-Limburg 90 minuten langs de lijn staan', zegt Jan Panhuijsen (86) in de Amsterdamse flat. Met behulp van een rollator loopt hij van de keuken naar de kamer waar hij op de bruine bank ploft. In de hoek van de kamer staat op een houten kastje de urn met de as van zijn vrouw, die drie jaar geleden overleed.

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

John Panhuijsen geniet langs de lijn bij GVC in Wageningen.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Vanuit de kantine van GVC werpt zoon Panhuijsen een vluchtige blik over het sportcomplex. Er valt hem direct iets op: geen scorebord. Vol overgave vertelt hij over die ene keer bij FC Winterswijk. Op het scorebord waren niet alleen de tussenstand en het aantal minuten te zien. Ook verschenen op het lichtscherm foto's van spelers die hadden gescoord. 'Dat had ik tot dan toe alleen in het betaald voetbal gezien. Ik vond het prachtig. Dat verwacht je toch niet in de vierde klasse?'

Ruim anderhalf uur voor de wedstrijd tussen GVC en VVA Achterberg krijgt Panhuijsen een rondleiding. Op weg naar de bestuurskamer vraagt Panhuijsen of Beij iets te lezen heeft voor hem. Een programmaboekje of informatiegids, als hij maar een herinnering heeft aan de clubs die hij heeft bezocht. 'Als ze echt niks hebben, vraag ik of ze het logo van de vereniging op een A4'tje voor mij willen uitprinten.'

Slaapkamer vol relikwieën

In een vervallen materiaalhok - hoekvlaggen leunen tegen de verwarmingsbuizen en in de hoek is een zak met ballen weggestopt - haalt de voorzitter een draaiboek te voorschijn van het jaarfeest in 1997. De mondhoeken van Panhuijsen krullen omhoog. 'Prachtig', zegt de Amsterdammer, voordat hij het exemplaar zorgvuldig in een plastic zakje stopt dat hij speciaal daarvoor heeft meegenomen.

Op zijn Amsterdamse slaapkamer, die is versierd met 600 vaantjes, 60 sjaals, tientallen stickers en mokken van amateurverenigingen, bewaart hij zijn relikwieën in rode multomappen. Op alfabetische volgorde. In een zwart schrift noteert Panhuijsen alle wedstrijden die hij heeft bezocht, voorzien van datum en uitslag. Daarnaast heeft hij een schrift met alle amateurclubs van Nederland. Wanneer hij bij een vereniging is geweest, krijgt die een kruisje achter de naam.

Als Panhuijsen de slaapkamer uitloopt, valt zijn oog op een vaantje van Faja Lobi KDS, de Utrechtse club die haar wedstrijden op het dak van IKEA speelt. 'Moest ik eerst door de parkeergarage en met de lift naar de tweede verdieping. Op het dak lagen twee voetbalvelden met daaromheen stenen muren en hoge hekken die moesten voorkomen dat de bal van het dak zou vliegen. Het leek net de Bijlmerbajes.'

Hup GVC

Tien minuten voor de wedstrijd tussen GVC en VVA Achterberg beent Panhuijsen vanuit de kantine naar het veld, om de spelers van de thuisploeg succes te wensen. 'Hup GVC', schreeuwt hij. Panhuijsen is een van de weinigen die het team deze zaterdag komen steunen. De bezoekers uit Achterberg zijn met dertig supporters beter vertegenwoordigd. Panhuijsen is altijd voor de thuisclub. Als die wint, zeggen supporters vaak tegen hem dat hij geluk brengt. Dat vindt Panhuijsen leuk om te horen.

Zelf voetbalde hij nooit vanwege een hartafwijking. Als tienjarige jongen liep hij stage bij DWS, destijds een profclub in Amsterdam. Hij mocht komen, maar de dokter raadde hem af intensief te gaan sporten. Samen met zijn vader werd hij supporter van de club. Ze waren erbij toen DWS in 1964 landskampioen werd.

Kraker in de derde klasse

Tegenwoordig trekt het amateurvoetbal hem veel meer. 'Geen poespas van stewards, maar jongens uit het dorp die op de fiets naar de club komen en hun tas bij de ingang van de kantine gooien.'

GVC is het seizoen slecht begonnen met vier nederlagen in de eerste vier wedstrijden. Ook tegen de koploper uit Achterberg heeft de ploeg het moeilijk. Wanneer de spits van VVA net na rust 0-1 maakt, is het verzet van de thuisploeg gebroken. Het wordt 0-3. Panhuijsen is kritisch over het spel van GVC. 'De onderlinge afstemming ontbreekt.'

Als de scheidsrechter voor de laatste keer fluit, krijgt Panhuijsen een stevige hand van voorzitter Beij. Of hij nog iets wil drinken? Nee, hij moet naar de bus. Morgen wacht hem weer een lange dag. Dan gaat de reis van Amsterdam naar Enschede voor de kraker in de derde klasse: De Tubanters tegen VV Eilermark.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden