‘Elke bal die we raken, is al een verrassing’

De Britse volleyballers van Harry Brokking debuteren in de nieuwe eredivisie. De coach verwacht vooral hoongelach...

Met gespeelde ergernis zegt de eerste Nederlandse bondscoach die over vijf jaar vermoedelijk al zeker is van een olympische accreditatie, dat hij ook nog eens zelf het wedstrijdformulier moet invullen. Dus zet Harry Brokking de leesbril op zijn neus, alvorens hij zijn spelers uit naam van Martinus op de lijst bijschrijft voor het treffen met Dynamo.

Goedgeluimd en ongetwijfeld vervuld met gevoelens van zoete wraak schudt de bondscoach van het Britse volleybalteam handen in de thuisbasis van de Amstelveense club. Zijn spelers bereiden zich, gevolgd door enkele tientallen toeschouwers, al even ontspannen voor op hun debuut in de nieuwe eredivisie, de A-league.

Nauwelijks verstaanbaar Schots vermengt zich in de oude Bankrashal met cockney Engels. De melkwitte sportmannen zijn eenvoudig herkenbaar in hun rood-witte shirts met ‘Amstelveen sportstad’ op de rug. Britser dan de nummer 7, de rossige en met moedervlekken bezaaide Schotse middenaanvaller Mark McGivern, is er niet.

De relaxte manier waarop de warming-up plaatsvindt is maar schijn, zegt Brokking. Zijn spelers heten knap zenuwachtig te zijn voor hun eerste voorstelling aan het Nederlandse volk. Om de druk wat weg te nemen, had de coach het zaterdagochtend dus maar met ze gehad over voetbal en rugby, de sporten die in zowel Engeland als Schotland stevig de tongen los maken.

Voor het volleybal en de anonieme Britse ploeg – zeven Engelsen, vier Schotten en een Poolse Engelsman – wordt amper belangstelling getoond. In het afgelopen halfjaar verscheen één krantenartikel over het team en kwamen twee lokale zenders opnamen maken van de nummer 54 van de wereld in het trainingscentrum in Sheffield.

Droogjes vertelt Brokking hoe weinig moeite het kostte zijn spelers naar Nederland over te brengen. ‘Ze hoefden alleen hun tas te pakken. Daarna was het aan Martinus om de huisvesting te regelen.’

Er bleken nog acht kamers vrij in het Martinus-huis, waar ook een paar internationals van de vrouwenploeg resideren. De andere spelers, Brokkings Britse assistent en de vrouwelijke fysio – ‘anders staan ze ’s nachts voor elk wissewasje voor haar deur’ – werden ondergebracht in een flat nabij de sporthal.

Natuurlijk vond ‘Martiniaan’ Brokking onderdak voor zijn team bij de vereniging waar hij nog elke week een bal slaat bij Heren 5. De club waar het Bankrasmodel werd ontworpen dat leidde tot olympisch goud, schreef daarmee zijn tweede nationale team in op het hoogste competitieniveau. De Nederlandse vrouwen van Selinger waren al actief in de eredivisie.

De adoptie van het team past bij de club, die volgens vice-topsportvoorzitter Frits Suèr onderscheidend bezig moet zijn. ‘Natuurlijk had ik liever gezien dat we een geheel zelf opgeleide ploeg konden inzetten, maar dat kan geen enkele club. We zijn al blij dat we hiermee onze licentie konden veiligstellen.’

Na dit seizoen keren de atleten weer terug naar huis. Tot die tijd komen ze rond van 6.000 pond per jaar, ruim 700 euro per maand. De kosten voor huisvesting en vervoer worden evenredig gedragen door Martinus en UK Sports, het Britse NOC*NSF.

UK Sports beslist ook of Brokking voldoende progressie boekt met zijn team richting de Spelen van 2012. Er is slechts één meetmoment, in maart 2009. ‘Waar het om gaat, is dat we in Londen straks niet worden uitgelachen.’

Brokking heeft voor de A-league geen doel gesteld met de spelers die hij wegplukte bij modale Europese clubs. Hij laat ze twee keer per dag naar de trainingshal komen, in plaats van de driemaal in de week die ze gewend waren. ‘Ik wil alleen voorkomen dat we degraderen, omdat Martinus hier zo veel moeite voor heeft gedaan.’

Het team kan zich volgens hem nu al meten met Omniworld en het als HvA verpakte Jong Oranje. Vervolgens moeten ook clubs als Lycurgus en Orion verslagen kunnen worden. Een boude voorspelling wellicht, maar Brokking vindt dat hij niets heeft te verliezen. En zijn team evenmin.

‘Ik snap eigenlijk niet waarom ze gespannen zijn’, zegt hij cynisch over zijn spelers. ‘Elke bal die we goed raken, is al een verrassing, want we horen volgens velen toch niet in de A-league thuis.’ Maar de bond zegt slechts ‘deze ontwikkeling niet toe te juichen’ en zaterdagavond is er van al die kritiek niets te horen. Dynamo-coach Redbad Strikwerda zegt zelfs dat zijn team zich serieus heeft voorbereid op de competitie-ouverture.

Hoewel de landskampioen zich in de eerste set (25-22) nog bijna verslikt in de ploeg die in het duel tot vijf keer toe het plafond raakt, herstelt Dynamo zich tijdig. Brokking en zijn Britten blijven met lege handen achter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden