Elfstedentocht komt er voorlopig echt niet

Verkenning van ijs stemt laatste winnaar Angenent somber...

amsterdam Achter het stuur, op de terugweg naar Woubrugge, drukt Henk Angenent het laatste sprankje hoop resoluut de kop in. ‘Het kan vriezen dat het kraakt, die Elfstedentocht gaat er voorlopig echt niet van komen.’

Twee dagen trok Angenent uit om de stand van het Friese ijs met eigen ogen te bekijken en het resultaat was hem zwaar tegengevallen. De laatste winnaar van de tocht in 1997 stuitte vooral op open stukken en een toplaag waarop met goed fatsoen geen meter kan worden gereden.

Maandag had hij nog een valse start gemaakt met Jaap Ruiter, de verzorger van het TNT-marathonteam waar Angenent trainer/coach is. Het ijs in Sloten, de vierde stad die de rijders in de tocht aandoen, was ‘gewoon goed’. Maar toen moesten de andere steden nog worden bezocht.

Het hield niet over. De combinatie van dooi, sneeuwval en een ijslaag die zich de afgelopen weken al vormde, heeft geleid tot een ondergrond waarop je in veel gevallen niet eens kunt staan. Op een plek kon Angenent een natte voet niet voorkomen.

‘Je schuift zo drie centimeter van de bovenste laag af’, merkte hij op. Het door velen als heilig beschouwde ijs is voorlopig een troosteloze vlakte, waarop een sneeuwmassa blijft drijven die amper in omvang afneemt.

Het nam niet weg dat het een nuttige verkenning was geweest, aldus Angenent. Een die overigens twee weken al was gepland, nog voor de huidige vorstperiode intrad. Angenent wilde met eigen ogen zien of en, zo ja, wat de komende tijd verwacht mag worden.

Meer moest er niet achter worden gezocht. De afgelopen jaren, toen hij nog tot het marathonpeloton behoorde, werd het ijs ook al gepeild. Alleen deden anderen dat voor hem. Nu was er alle tijd voor een inspectie van de man die zich voor een nieuwe tocht als toerrijder zal inschrijven.

Het was tegelijk een vreemde ontmoeting geweest met de plekken waarop hij de basis legde voor het grootste succes in zijn leven als sporter. Angenent was er al vaker teruggekeerd, onder meer om de route per fiets te herbeleven. Vandaag bleken tijdens de lunch in Dokkum, de laatste stad voor Leeuwarden, ook een hoop herinneringen te zijn vervaagd.

Lachend bekent Angenent dat hij niet meer wist waar de stempelpost moet hebben gestaan. ‘Ik kon er maar niet over uit. Dat draaipunt bij die post was toch veel groter, heb ik me afgevraagd. Alleen al daarom is het goed er af en toe terug te zijn.’

Liever was hij met een optimistischer conclusie naar Zuid-Holland teruggereden. Dat het verdedigen van zijn titel een utopie is geworden, betekent niet dat de 42-jarige Angenent die het liefst nog jaren in bezit zou hebben. Hij geeft hem liever vandaag dan morgen weg.

Het levert de sport weer eens belangstelling op die goed kan worden gebruikt, en hemzelf natuurlijk ook. ‘Geloof me, ik sta ook te trappelen om die tocht weer te kunnen rijden.’

Dat er van Sjoerd Huisman liever geen nieuw NK op natuurijs gehouden hoeft te worden omdat die zijn titel na een jaar alweer vreest te verliezen, begrijpt hij dan ook niet. ‘Elke titel, elk record komt ooit in andere handen of wordt verbeterd. Daarover moet je niet moeilijk doen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden