Nieuws WK Hockey

Elfde wereldtitel voor Nederlandse hockeyvrouwen na ruime zege op Ierland: 6-0

Het zwakste WK vrouwenhockey van de afgelopen decennia eindigde zondag zoals het begon: met folklore en weinig kwaliteit. Met de ontsnapping na shoot-outs tegen Australië in de halve finales had het Nederlandse team de finale in feite zaterdag al gespeeld. Ierland schreef geschiedenis met de eerste finale in een teamsport, maar de apotheose in Lee Valley Hockey Centre werd een aanfluiting. Nederland hield zich met een 6-0 zege zichtbaar in.

Het Nederlands elftal viert een doelpunt. Foto EPA

Op het podium werd Nederland geflankeerd door de hockeydwergen Ierland en Spanje, dat het geknakte Australië met 3-1 versloeg in de strijd om het brons. De internationale hockeyfederatie (FIH) zal het uitleggen als een zegen voor de sport, maar het niveau op een WK met 16 landen in plaats van 12 was schrikbarend. Ontwikkelingswerk is nodig op brede schaal, vrouwenhockey lijkt op korfbal.

Na twee verloren finales bij het EK in 2015 en de Spelen van Rio in 2016 hebben de hockeysters de aloude hegemonie nagenoeg hersteld. Op het WK in Londen bleek opnieuw dat alleen Nederland zich het afscheid van een gouden generatie kan permitteren. De nummers twee tot acht van de wereldranglijst faalden opzichtig en kunnen de Nederlandse vrouwen niet meer bijbenen.

Profs en amateurs

De WK-finale was een confrontatie tussen profs en goedwillende amateurs, met een voorspelbare winnaar. Natuurlijk sprak het Ierse sprookje tot de verbeelding, de ‘Green Army’ was als nummer 16 van de wereld op papier de zwakste deelnemer. Maar de Ierse hockeysters zijn ook recreanten, die de WK-campagne zelf moesten financieren. De Ierse vedette Anna O’Flanagan was afgelopen seizoen een anonieme speelster bij het tegen degradatie vechtende Bloemendaal.

34-3 cirkelpenetraties, voor rust 21-0 schoten op doel; de gênante cijfers illustreerden het enorme krachtsverschil tussen Nederland en Ierland. Zes verschillende speelsters (Welten, Jonker, topscorer Van Male, Pheninckx met een schitterende forehand, Keetels en Van Maasakker) scoorden om te benadrukken dat bij de wereldkampioen van 2018 het team het nieuwe boegbeeld was.

Slechts één keer bij dit WK werd Nederland serieus getest en prompt dreigde het toernooi te mislukken. Pas na shoot-outs bereikten de Nederlandse vrouwen de finale, nadat ze Australië onnodig lieten terugkomen tot 1-1. Het riep een déjà-vugevoel op, drie jaar geleden verspeelden de vrouwen zelfs een 2-0 voorsprong tegen Engeland in de EK-finale.

‘Guardiola-hockey’

De Britse media hadden de vrouwenploeg na de zege op Engeland in de kwartfinales vergeleken met Manchester City en roemden het Nederlandse ‘Guardiola-hockey’. Bondscoach Alyson Annan vertelde aan Hockey.nl dat ze zich had laten inspireren door de ‘passing game’ van Guardiola, maar zaterdag leek Nederland in het derde en vierde kwart meer op een middenmoter uit de eredivisie.

Het was vooral te danken aan Josine Koning dat Nederland de wereldtitel kan prolongeren. Het gehele toernooi rouleerde Annan met haar keepers, waarbij Anne Veenendaal van Amsterdam na rust werd vervangen door Koning. De keeper van Den Bosch wordt als de betere ‘penaltykiller’ beschouwd en ze maakte die reputatie waar, toen Nederland het mes op de keel werd gezet.

Na de missers van Carlien Dirkse van den Heuvel en Margot van Geffen, die ook een shoot-out in de olympische finale had zien mislukken, stond Koning op. In haar eerste shoot-out serie op internationaal niveau pareerde Koning drie Australische shoot-outs.

Nieuwe werkwijze

Een kwestie van je huiswerk maken, aldus Koning. Het paste in de nieuwe werkwijze van coach Annan, die haar trainingsmethoden had laten analyseren door bureau Topsport Topics. Het begon al met de dagindeling, waarbij het verplichte middagslaapje werd geschrapt.

In de zogeheten ‘herstelshuttles’ op een rustdag zag Annan een paradox. ‘Sinds wanneer herstel je door felle sprintjes?’ Ondanks de moordende hitte in Londen maakten de hockeysters geen gebruik van ijsbaden, bietensap werd niet langer als toverdrank gezien. ‘Topics constateerde na wetenschappelijk onderzoek dat het nut niet was bewezen.’

Ook bij de trainingsvormen wordt tegenwoordig maatwerk geleverd, zo liet Annan het aantal sprintjes van de speelsters nameten. ‘De een sprint vanuit haar positie in totaal 500 meter, de ander 100. De totale loopafstand varieert tussen 6 en 8,5 kilometer per wedstrijd. We hebben het tijdens de training nagebootst. We spelen niet langer partijen op een klein veld. Sommige speelsters trekken sprints van zeventig meter en daarvoor moet je dus ruimte bieden.’

Tokio 2020

De eerste evaluatie van het WK vond al zaterdagavond plaats. Hoewel het contract met Annan formeel nog moet worden verlengd, is de route naar Tokio 2020 al begonnen. Voor Annan was de tweede titel onder haar regie een vorm van eerherstel, na haar veelbesproken black-out op de Spelen van Rio.

Pijnlijk waren de beelden van een dolende coach, die in de halve finale tegen Duitsland dacht dat er nog een kwart te spelen was terwijl de ploeg zich opmaakte voor shoot-outs. In de nieuwe moraal met een lossere benadering bleek Carlien Dirkse van den Heuvel voor de stressgevoelige Annan de ideale captain.

Voor Annan was het een beladen weekend, zaterdag zong ze ‘in mijn hart’ het volkslied van haar moederland Australië mee. Zondag behaalde ze haar grootste prijs als coach, op de sterfdag van haar oudere broer. ‘Ik heb tijdens de finale wel een paar keer naar boven gekeken’, vertelde Annan. En met de tranen in de ogen: ‘Hij was mijn idool, mijn grote voorbeeld. Hij heeft me alles geleerd.’

De zorgeloze finale mocht dan een aanklacht zijn tegen het armoedige WK, voor Annan was het de gedroomde triomftocht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.