El Ahmadi voelt de druk: 'Tijd voor een titel met Feyenoord'

'Ik kan het me niet meer permitteren slecht te spelen.' De uitspraak is is tekenend voor Karim El Ahmadi (32), trotse Marokkaan uit Twente. Hij heeft leren luisteren naar kritiek. Tijd voor een titel met Feyenoord.

Beeld Tom Bode / Hollandse Hoogte

Karim El Ahmadi is een strijder met techniek, hij is de bevlogen regelaar van koploper Feyenoord. Een Marokkaan uit Twente, een van de beste middenvelders van de eredivisie. Een goede, radde prater met een mening bovendien, zelfs met een antwoord op de heikele vraag die velen in het voetbal boeit: wanneer bereiken jongens met Marokkaanse wortels, parels van het straatvoetbal, en masse de absolute top om daar ook een tijd te blijven?

De kentering is zichtbaar. Ziyech is soms bepalend bij Ajax, El Ahmadi belangrijk bij Feyenoord, Barazite en Ayoub bij FC Utrecht. El Ahmadi: 'Ik denk dat wij iets hebben dat veel Nederlandse spelers minder hebben: dat trotse gevoel. Wij zitten er soms echt mee als de trainer een van ons fors aanpakt. Meer dan een Nederlandse jongen.'

Hij zoekt naar woorden: 'Ik denk dat wij soms eerder een schouderklopje nodig hebben, of een trainer die echt met je communiceert. Ja, dat speelt een rol. Veel Marokkaanse jongens voelen zich gekrenkt in hun trots als de trainer ze voor de groep aanpakt. Ze zijn gevoelig en trots. Ik heb geleerd rustig te blijven. Je ziet dat steeds meer jongens er goed mee omgaan. Ze passen zich aan, zoals de andere kant zich ook aanpast.

'Wij moeten die trots af en toe opzij kunnen zetten. Tot tien tellen en denken: laat het gaan. Wij reageren vaak meteen. Dat is niet goed. Natuurlijk, je mag zeggen wat je denkt, maar het moet niet zo zijn dat je een training laat lopen als de trainer eens kritisch is. Qua mentaliteit kunnen wij nog stappen zetten. Maar Sofyan Amrabat bijvoorbeeld, van FC Utrecht, is mentaal heel sterk. Ayoub ook. Ziyech is een persoonlijkheid. Ik denk dat het de goede kant opgaat. Aan de top komen, lukt steeds beter. Daar blijven, is het moeilijkst.'

Het is een gesprek in twee delen: vóór en na het onverwachte verlies tegen Sparta afgelopen zondag. Ook El Ahmadi constateerde het gebrek aan scherpte in de eerste helft. Het doelpunt van Pogba in de eerste minuut was onwezenlijk voor Feyenoord, dat bijna nooit achterstaat. 'We wisten wat ons te wachten stond. Toch ging het fout. We hebben erover gesproken en blijven er niet te lang mee zitten. We staan nog steeds vier punten voor op Ajax.'

cv

1985 geboren op 27 januari in Enschede
2003-2008 FC Twente
2008-201Feyenoord
2011 Al Ahli Dubai
2011-2012 Feyenoord
2012-2014 Aston Villa
Vanaf 2014 Feyenoord, bekerwinnaar in 2016.
El Ahmadi is international van Marokko. Hij deed onlangs mee aan de Afrika Cup in Gabon, waar Marokko in de kwartfinales verloor van Egypte.

El Ahmadi, voormalig straatvoetballer uit Enschede, beleeft zijn beste seizoen als prof, als 32-jarige. Hij is scherp en scoort geregeld, al vijfmaal deze competitie. Tonny Vilhena en hij vormen het defensieve blok op het middenveld, terwijl ze ook aanvallend meedoen. 'We hebben een beetje dezelfde mentaliteit. Als ik op zijn leeftijd mentaal zo sterk was geweest, had ik verder kunnen zijn nu.'

Wat Vilhena heeft op zijn 22ste, miste El Ahmadi als jonge voetballer. Hij spreekt van mentale groei sinds hij bij Feyenoord onder Ronald Koeman werkte, in seizoen 2011-2012. 'Ik leerde alles te doen om wedstrijden te winnen. Alles. Daarvoor was het een kwestie van zelf lekker voetballen. Dat was genoeg. Op een gegeven moment zag ik geen vooruitgang meer. Bij Twente was alles vanzelf gegaan, op intuïtie mooi voetballen. Ik wist eigenlijk dat ik nooit meer zo zou voetballen als bij Twente, nog voor de grote periode van die club. We hoefden geen kampioen te worden. Bij Feyenoord was de druk groot en ik had een prijskaartje.' Hij kostte ongeveer 5 miljoen euro.

Een vijfjarig contract voor een jongeman van 22. Dan is de verleiding groot om te denken dat het vanzelf komt. Dat is een misverstand. 'Daarover probeer ik nu met jonge jongens te praten. Als je vanaf het begin alles geeft en je hebt nog een beetje talent ook, hoef je je niet druk te maken.'

Het prachtige voetballeven kan in één keer voorbij zijn. Kijk naar al die clubloze voetballers. El Ahmadi week in zijn eerste Feyennoord-periode kortstondig uit naar Dubai. 'Ik ging naar Dubai om als het ware even te stoppen met voetballen. Ik zag mezelf daar niet meer als prof, maar genoot van het leven en verdiende goed. De liefde voor het spel heeft uiteindelijk gewonnen.'

In Dubai adviseerden mannen als trainer David O'Leary en voormalig topverdediger Fabio Cannavaro hem terug te gaan naar Rotterdam. 'Ik wilde laten zien een van de betere middenvelders van Nederland te zijn. Mijn instelling is veranderd. Nu kan ik het me niet meer permitteren slecht te spelen, of te moeten horen dat ik mijn best niet heb gedaan.'

Vóór het eerste gesprek in het stadion schudt El Ahmadi handen van vakantie vierende kinderen. Hij kijkt naar een foto van een supporter in extase, na de zege op PSV. 'Niet normaal hè. Dat voelt goed, maar ik ken de andere kant van het voetbal. We schakelen telkens snel om naar de volgende wedstrijd. We genieten van overwinningen, maar als we in bad liggen met zijn allen, benadrukken we dat we nog niets hebben.'

Jullie stralen saamhorigheid uit. Dat komt natuurlijk door de resultaten, maar hoe is dat gevoel ontstaan?

'Het is vorig seizoen begonnen toen we aan de andere kant zaten tijdens die lange reeks nederlagen. We hebben toen met zijn allen afgesproken dat zoiets nooit meer mocht voorkomen. We hebben alles tegen elkaar gezegd, elkaar recht in de ogen aangekeken. Juist in die slechte reeks vorig seizoen bleef iedereen dicht bij elkaar. Dat heeft een grote rol gespeeld naar de volwassenheid van het team nu. We zijn een hecht team en we proberen rustig te blijven. We willen werken en alles geven, ook tijdens trainingen.

'We wonnen de beker vorig seizoen. Mensen die veel prijzen pakken, kennen dat gevoel. Dan beginnen ze vaak meer prijzen te winnen. Die beker heeft iets gedaan met de groep. We snakken naar meer. Dan moet je dus altijd honderd procent geven en soms zakelijk zijn. Als het even 5 procent minder is, kun je een wedstrijd verliezen. We hebben honger.'

Jullie staan ook letterlijk dicht bij elkaar, zitten aan elkaar, met schouderklopjes en zo. Wat is jouw rol?

'Ouderen hameren er voortdurend op dat we niets hebben. Als ik me realiseer hoe ik vroeger dacht: lekker een wedstrijdje spelen. Nu sta ik daar anders in. Dat heeft met leeftijd te maken. Dat probeer je jonge jongens bij te brengen, dat ze nooit te gemakkelijk mogen denken. Dirk Kuijt en ik proberen ze wakker te houden door er kort op te zitten. Ik weet hoe je na een goede wedstrijd denkt.

'Er wordt altijd veel geschreven als Dirk of een andere bekende speler op de bank zit. Voor ons is er niet zoveel aan de hand. We hebben weleens verloren zonder Tonny Vilhena of zonder mij, maar we hebben ook gewonnen zonder ons. We hebben respect voor elkaar, ook om wie we zijn, ongeacht geloof of kleur. Op het veld wordt alles opzijgezet, dan gaan we voor elkaar door het vuur. Van onrust waarover de kranten schrijven, merk ik niets bij dit team.

'Het zou niet best zijn als Michiel Kramer en andere reserves helemaal niet reageren. Als iemand die bijna niet speelt op de training eens boos wordt, betekent dat niet dat het onrustig is. Zij steunen ons ook, althans, daarin geloof ik heilig.

'Of je nu speelt of niet: we kunnen iets bereiken dit seizoen. Zelfs de jongens op de bank kunnen straks misschien zeggen dat we kampioen zijn geworden, na al die jaren. Dat mogen we nooit vergeten. Maar voorop gesteld: het is niet leuk als je niet speelt. Het is mezelf ook overkomen. Ik weet hoe het voelt.

'Toen ik onder trainer Mario Been in mijn eerste periode bij Feyenoord op de bank zat, reageerde ik ook boos omdat ik erg teleurgesteld was. Dat is die trots. Misschien zou ik het nu anders doen. Ik begrijp reserves als ze reageren, als ze daarna maar gelijk weer deel uitmaken van het team.'

Als Dirk Kuijt niet speelt, ben jij aanvoerder. Maar in zekere zin blijft hij de aanvoerder. Toch?

'In de kleedkamer kijken we tegen Dirk op. In het veld ook. Hij heeft veel veranderd hier, sinds hij ruim anderhalf jaar geleden terugkeerde naar Feyenoord. Ook qua instelling, onder meer door de jonge jongens een beetje aan te pakken. Hij bracht winnaarsmentaliteit. Als iemand niet doet wat hij moet doen, zegt hij iets. Dat is goed. De jongens luisteren naar hem. Als hij speelt, of zelfs als hij niet speelt, motiveert hij iedereen. Tijdens de warming-up, in de rust. De hele wedstrijd door eigenlijk. We hebben niet voor niets de beker gewonnen na zijn terugkeer, en we doen nu niet voor niets mee om de bovenste plaatsen. Dirk en onze trainersstaf hebben winnaarsmentaliteit meegebracht uit hun loopbaan.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden