ColumnSam Planting

EK-uitblinker Pogba heeft de chaos van het interlandvoetbal nodig om op zijn allerbest te zijn

null Beeld Sam Planting
Beeld Sam Planting

Weinig spelers kunnen schitteren zoals Paul Pogba schittert.

In het openingsduel met Duitsland was de diagonale dropkick subliem, waarmee hij Hernández bediende in de aanloop naar de 1-0. Tegen Portugal was de nèt wat ingehouden dieptepass op Benzema’s 2-2 zowaar nog knapper. En in de achtste finale tegen Zwitserland pakte Pogba pas echt uit, 120 minuten lang strooide hij met passes. De een nog gewaagder dan de ander: van buitenkantje rechts tot verrassend in één keer, van snoeiharde inspeelpasses tot gevoelige lobjes.

In essentie is Pogba de veelzijdigste voetballer op de planeet. Met het lichaam van een NBA-basketballer, het voetenwerk van een danser en het showmanship van een popartiest. Technisch superieur, fysiek imposant en tactisch slim. En ook nog eens goedlachs naast het veld.

Welke positie Pogba ook gekozen had, hij was een topvoetballer geworden. Een bijkomstigheid als je de kopkracht en body van een centrumverdediger hebt, de passing van een middenvelder en de schotkracht van een spits. Dat zijn keuze viel op een rol als spelmaker, verraadt de pleintjesvoetballer.

Een Pogba-in-optima-forma is een zeldzaam goede speler. Na Messi misschien wel de beste die we nu hebben.

Maar misschien wel het mooiste – in elk geval het menselijkste – aan Pogba is dat hij, in tegenstelling tot Messi, juist niet altijd thuis geeft. Hij is bijzonder wisselvallig. De ultieme momentenvoetballer. Een speler die, in het tijdperk van alsmaar strakker gecoördineerde efficiëntie, een aan/uit-knop lijkt te hebben die op willekeurige momenten wordt ingedrukt.

Zijn club Manchester United heeft nooit geleerd de geniale wisselvalligheid van Pogba te omarmen. Die te beteugelen is zeker geprobeerd, met telkens hetzelfde resultaat: Pogba blijft Pogba. Of United hem nou als beschermde spelmaker, teruggetrokken controleur, box-to-box middenvelder of in een vrije rol op links opstelde, de wisselvalligheid bleef.

Ten tijde van zijn transfer naar United was hij de duurste speler op aarde (105 miljoen euro), maar in vijf seizoenen in Engeland eindigde hij geen enkele keer in de top-5 van spelers met de meeste assists, gecreëerde kansen of geslaagde dribbels.

Waar Pogba’s talent tot wegdromen verleidt, is de werkelijkheid soms hard: hij blijft een voetballer waarvoor te plannen valt. Dat zie je in de Premier League, waar defensief stugge opponenten van United na zoveel jaar, na zoveel honderd wedstrijden aan videomateriaal, na zoveel tactische besprekingen wel weten hoe je Pogba minder Pogba maakt.

Hij houdt niet van het maken van extra meters. Dus precies dat laten de Crystal Palaces en Newcastle Uniteds van de wereld Pogba doen. Net die paar meter extra moeten lopen om vrij te komen in de opbouw. Net die sprint extra nodig hebben om een gat te dichten.

Maar dergelijk tactisch plannen bij het bestrijden van een megatalent als Pogba vereist tijd, repetitie en onderlinge vertrouwdheid bij de tegenstander. Precies de drie dingen die niet mogelijk zijn bij voetbal op eindtoernooien.

En dat maakt Pogba tot de ultieme interlandspeler. In de eerlijker chaos van het toernooivoetbal komt zijn unieke talent volledig tot bloei. Jammer dat zijn ploeg niet mee wilde werken dit EK.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden