Eggenkamps papieren? Die zijn niet ingevuld

O verrek, dacht Gerritjan Eggenkamp vorige week toen het nieuws over de gemiste controles en slechte administratie van Michael Rasmussen over zijn whereabouts de kranten haalde....

Marije Randewijk

Nou ja, hij wist het wel. Hij had ze niet ingevuld. Een waarschuwing kreeg hij niet. Die kreeg hij nog nooit. En hij heeft zeer waarschijnlijk wel vaker verzuimd aan zijn verplichtingen jegens de antidopingautoriteiten in het roeien te voldoen. Weet je wel wat voor een pokkenklus het is om die formulieren in te vullen, vraagt hij. Heb je zelf weleens nagedacht waar je over drie maanden bent? Hij heeft nog dertigduizend andere dingen te doen.

In begin vulde hij heel braaf en secuur in waar hij op welk moment van de dag was. Tegenwoordig ontglipt het hem in zijn hoofd. Het systeem van de whereabouts is te onpraktisch en eigenlijk volstrekte waanzin. Wijzigingen in het programma doorbellen, dat doet geen hond, zegt Eggenkamp. Anders blijf je bezig.

Roeien is maar een marginale sport. Het invullen van de formulieren stelt weinig voor. Het wekt de schijn dat de internationale roeifederatie iets doet tegen het dopingprobleem, meent Eggenkamp. Hij zegt niet dat het gebeurt, maar hij kan zich zelfs voorstellen dat de FISA plasjes die na de wedstrijden van de sporters worden verzameld, weggooit. Aan een goede dopingcontrole hangt een prijskaartje dat door een armlastige bond als de zijne niet kan worden opgehoest.

Bij de zware boordroeiers hoeven ook alleen de leden van de vier zonder en drie van de mannen uit de Acht aan de FISA door te geven waar ze verblijven. Die houdt alleen de medaillewinnaars van de voorgaande WK’s en de Olympische Spelen in het vizier. De rest ontsnapt aan die verplichting. Ze vinden het meer dan prima.

Ze ondergaan wel out-of-competitioncontroles, maar daarover worden ze een tot twee uur van te voren op de hoogte gebracht. De controleurs moeten eerst zien te achterhalen waar ze zijn.

Maar ze zijn nooit ergens anders dan op de Bosbaan. Daar trainen ze twee keer per dag. In de tussentijd liggen ze thuis op bed, studeren ze, of doden ze hun tijd in het krachthonk. De controlerende instanties weten altijd waar de roeiers te vinden zijn.

Doping is volgens hen ook nauwelijks een thema in hun sport. Er is met roeien geen geld te verdienen, dus is er ook geen geld te besteden aan stimulerende producten. En waarom zou je je gezondheid in de waagschaal stellen voor wat in de roeiwereld blik wordt genoemd?

Wielrennen is van een ander niveau, vinden ze. En toch breken ze een lans voor de geletruidrager van de Tour. Iemand die dezelfde administratieve fouten maakt, kan ook moeilijk anders.

Marije Randewijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden