Wedstrijdverslag

Eerste olympische titel op de weg voor Zuid-Amerikaan, Mollema grijpt naast medaille

De Ecuadoraan Richard Carapaz is zaterdag olympisch kampioen op de weg geworden. Vorige week werd hij nog derde in de Tour de France. De Belg Wout van Aert bleek na bestudering van de fotofinish als tweede te zijn gefinisht, net voor de Sloveense Tourwinnaar Tadej Pogacar. Mollema passeerde als vierde de finish.

Olympisch kampioen wielrennen op de weg Richard Carapaz tussen Wout van Aert (links) en Tadej Pogacar die derde werd. Beeld Belga
Olympisch kampioen wielrennen op de weg Richard Carapaz tussen Wout van Aert (links) en Tadej Pogacar die derde werd.Beeld Belga

Op zo’n 300 meter voor de finish op het Fuji racecircuit kijkt Richard Carapaz voor het eerst achter zich en hij ziet metersbreed verlaten asfalt. Hij draait zich nog een keer om en nog een keer. Het blijft leeg achter hem.

Het is alsof de 28-jarige Ecuadoriaan dan pas zeker weet dat deze zaterdag hij als eerste Zuid-Amerikaan olympisch goud gaat halen in het wegwielrennen - zijn begeleiders konden het hem niet vertellen, in deze race is er geen verbinding met de volgwagens. Hij beukt op zijn stuur, hij klapt voor zichzelf. Tijd zat. Op 1.07 minuut pakt de Belg Wout van Aert in een sprint met negen achtervolgers het zilver, net voor de Sloveen Tadej Pogacar. De moegestreden Bauke Mollema valt met zijn vierde plaats net buiten het podium.

Het is een veelzeggend rijtje. De grote vraag was hoe renners uit de Tour de France de koers in de schaduw van Mount Fuji zouden doorstaan, zes dagen na de finish in Parijs en een vlucht van elf uur en de bijbehorende passage van maar liefst zeven tijdzones voor de kiezen. Tel daarbij op een temperatuur van 35 graden en een hoog vochtigheidsgehalte. En zie: de protagonisten in Japan zijn dezelfden als in Frankrijk. Carapaz was derde in het eindklassement, Pogacar de winnaar in Frankrijk, Van Aert schreef drie etappes op zijn naam, Mollema won een rit.

Ze moesten er allemaal zuidwestelijk van Tokio diep voor in de beugels, ze maakten er een slopend gevecht van. Carapaz was op 24 kilometer van de finish in het wiel gedoken van de Amerikaan Brandon McNulty - ook al present in de Tour. Die had zich met een wilde slinger losgemaakt uit een tot dat moment twaalfkoppige elitegroep. Alleen de Italiaan Alberto Bettiol, de Duitser Maximilian Schachmann en de Brit Adam Yates reden niet in Frankrijk. Met nog bijna zes kilometer te gaan, liet Carapaz McNulty achter, en bleef uit de greep van de andere favorieten. Die slaagden er niet in een georganiseerde jacht op touw te zetten.

Top van de wielrennerij

Carapaz onderstreept met de olympische titel dat hij wel degelijk tot de top van de wielrennerij behoort. Hij won in 2019 nogal verrassend de Giro d’Italia, toen de grootste kanshebbers Vincenzo Nibali en Primoz Roglic zich vooral op elkaar concentreerden. Hij verdiende er een contract bij Ineos Grenadiers mee, maar greep sindsdien net naast die ene aansprekende eindzege in de Tour of de Vuelta. ‘Je moet er altijd in blijven geloven’, verklaarde hij in Japan. ‘Ik heb er zo hard voor gewerkt om hier te zijn. Dit is een heel groot moment voor mij.’

De strijd brandde zoals verwacht los op de vervaarlijk steile Mikuni Pas, waar de weg soms voorbij de 20 procent stijgt. Onder anderen Tom Dumoulin, Wilco Kelderman en het Belgische talent Remco Evenepoel haakten vroeg af. Pogacar zette op 37 kilometer van de finish als eerste aan en kreeg McNulty, notabene zijn ploeggenoot bij UAE Emirates, en de Canadees Michael Woods mee.

Het was de opmaat tot een uitputtend man-tegen-man-gevecht, waarin vooral Van Aert zich maar weer eens profileerde als de renner die nooit opgeeft. Hij deed het leeuwendeel van het werk om het drietal voor de top van de pas te achterhalen. Een daarop losbrandend festival van aanvallen van onder anderen Jakob Fuglsang en weer Woods, bracht hem niet aan het wankelen. Waar de anderen zich beperkten tot korte versnellingen, reed hij onverstoorbaar op eigen tempo de gaten dicht.

Aanklamper

Achter hem schoot Mollema, dit seizoen meer dan ooit aanvaller, weer in zijn vertrouwde rol als aanklamper par excellence, grimassend, schuddebollend boven het stuur. Een demarrage op 28 kilometer bevatte te weinig gif, een versnelling op 22 kilometer ontbeerde de macht om de weggereden Carapaz en McNulty te achterhalen. Hij had vrede met het eindresultaat. ‘Vierde is misschien de zuurste plek, maar ik word liever vierde dan achtste.’ Hij noemde de race ‘superzwaar.’ Op het eind had hij niet veel meer over. ‘De mannen die voor me zitten, pakken verdiend de medaille. Ze zijn te snel voor mij.’

Na hem kwamen drie landgenoten over de finish. Dylan van Baarle werd 15de op 3.38, Dumoulin en Kelderman kwamen binnen op 10.12 Baanrenner Youri Havik gaf op 100 kilometer van de streep op.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden