Eerst het wereldkampioenschap, dan eindelijk echt leven

Een topsporter reist de wereld rond, staat in de belangstelling en wordt behangen met medailles. Het is niet genoeg, vindt baanwielrenner Levi Heimans....

Wielrenners doen nooit geheimzinnig over hun dromen en ambities. Vraag Theo Bos wat hij het liefst wil worden en hij zegt zonder dralen: olympisch kampioen. Dat zit al in zijn hoofd sinds hij op zijn fietsje voor de eerste keer zijn broers versloeg.

Maar vraag Levi Heimans naar zijn levensdoel en het valt even stil. Dat weet hij nog niet, zegt hij na een aarzeling. En misschien is dat nu net zijn probleem. Van één ding is hij sinds kort echter overtuigd: zijn doel heeft niets met wielrennen te maken.

Twintig jaar is hij pas, maar na de WK in Bordeaux stopt Heimans met fietsen. Het daagt hem niet meer uit en het gevoel dat hij van alles mist in het leven benauwt hem. ‘Het was geen makkelijke beslissing, het fietsen bepaalde de structuur van mijn leven. Maar het voelt als een opluchting’, zegt hij.

Wat maakt het uit dat bondscoach Peter Pieters hem een potentiële wereldkampioen heeft genoemd? Stel dat hij de komende dagen in Bordeaux individueel of met de ploeg een regenboogtrui verovert, het zou voor de achtervolger niets veranderen. ‘Ik betwijfel of Teun Mulder veel gelukkiger is dan iedere andere boerenzoon uit Zuuk, alleen maar omdat hij wereldkampioen is. Het ligt er helemaal aan waar je als mens je geluk in zoekt.’

Het is nooit zijn ambitie geweest op hoog niveau te wielrennen. Toen hij als 14-jarige de fiets van de broer van zijn vriendje leende, was het de bedoeling er vier jaar later mee op te houden. Maar net toen hij de middelbare school wilde verruilen voor een universitaire opleiding, ontdekte Pieters zijn exceptionele talent.

Heimans mocht meetrainen met de nationale selectie die zich voorbereidde op de Olympische Spelen van Athene. ‘Toen dacht ik: laat ik maar eens kijken wat het baanwielrennen me te bieden heeft.’

Het is hem eigenlijk allemaal overkomen. Niets was gepland.

Hij relativeert als topsporter te veel. Die vallen het eerst af. Hij won vorig jaar verrassend brons bij de individuele achtervolging, maar Heimans plaatst er onmiddellijk een kanttekening bij. ‘Ik ben er best trots op hoor, maar ik weet ook dat de olympische kampioen niet aanwezig was.’

Heimans houdt er zijn eigen regels op na. Hij rijdt bijvoorbeeld niet graag op de weg, en zich committeren aan een ploeg wil hij al helemaal niet. Omdat het verplichtingen met zich meebrengt die hij niet kan nakomen. Hij wil zich niet mengen in het doorsnee peloton. ‘Het is nooit mijn doel geweest daar deel van uit te maken. Ik voel me een achtervolger, geen wielrenner.’

Van de uitdrukking dat ‘sport de belangrijkste bijzaak in het leven is’ heeft hij nog nooit gehoord. Hij is het er niet mee eens. Topsporter vindt hij maar een raar woord, en dat er zoveel aandacht aan wordt besteed, verbaast hem. Waarom zou hij interessanter zijn dan de beste bakker uit het dorp?

Hij is een tijdrijder pur sang. In die discipline heeft hij zeggenschap over zijn eigen prestatie. ‘Achtervolgen is het mooist als je zelf de controle hebt. Dat je je zo goed voelt dat je halverwege kunt zeggen: en nu volle bak. Dat je zelf bepaalt wanneer het pijn gaat doen.’

Dit seizoen heeft Heimans die sensatie zelden gehad. In Sydney werd hij anderhalve maand geleden bij de wereldbeker vijfde bij de individuele achtervolging en startte hij twee keer vals. Dat was hem nog nooit overkomen. ‘Ik zat vol twijfels, het ging niet meer.’

Hij moest een keuze maken. ‘Ik heb het gevoel dat ik vastzit aan een bepaald stramien. Je doet aan topsport om het beste uit jezelf te halen. Het beheerst je leven, dat pas je aan je sport aan. Het gaat niet samen met andere dingen. Ik vind dat moeilijk.’

Het verklaart zijn twijfel. Voor veel leden van de baanselectie is het olympische doel heilig, daar kan niets tussenkomen. ‘Dat hebben ze al vanaf dat ze klein zijn, bij mij is dat nooit zo geweest.’

Hij komt uit een muziekfamilie. Van de huidige baanselectie is hij waarschijnlijk de enige die het Amsterdamse Concertgebouw van binnen heeft gezien.

En vorige zomer nam hij eerder vakantie om met vrienden door de Franse Pyreneeën te zwerven.

Dat is wat hij graag doet. Het fietsen geeft hem nu het gevoel dat hij stilstaat in zijn ontwikkeling. ‘Niet alleen intellectueel, maar ook sociaal. Dat gaat van op een feestje blijven tot je het niet meer leuk hebt, tot studeren.’

Dat hij vorig jaar zijn studie natuurkunde moest opgeven omdat de opgelopen achterstand te groot was geworden, kon Heimans maar moeilijk verkroppen. In Amsterdam-West leeft en woont hij met studenten. ‘Die slijten hun dagen niet met fietsen’, zegt hij. ‘Ze weten er ook weinig van. Ik vind dat prima, er zijn belangrijker dingen in het leven.’

Wat die belangrijke dingen voor hem zijn, wil hij na de WK ontdekken. Hij zal straks bij Skøll meer gaan roeien, dat staat vast. Welke studie hij zal volgen, weet hij nog niet.

‘Ik zal ook moeten gaan werken. Daar staat tegenover dat ik de druk van het fietsen kwijt ben. Niets hoeft straks nog zo goed mogelijk. De sport is in mijn systeem gekropen, het was bijna obsessief. Ik stond ermee op en ging ermee naar bed. Het zal wel even duren voordat het er volledig uit is.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden