ColumnWillem Vissers

Een weekeinde vol sport als metafoor voor het leven van vreugde en verdriet

Oh, glorieus sportweekeinde van twee powervrouwen en de tragisch verliezende man. De met eer verliezende man. De nederlaag van Mathieu van der Poel is net zo meeslepend als de wereldtitels van Annemiek van Vleuten en Sifan Hassan. De vrouwen zijn oppermachtig op de fiets en te voet. Hun zege oogt bijna normaal, hoe buitengewoon ook.

De camera vangt een klodder spuug, vertraagd in een boogje, als Mathieu van der Poel toch finisht bij de WK, op een dag in Engeland van regen en meer regen, alsof het land langzaam zinkt. Het is alsof hij het laatste restje leven uitspuugt. Hij eindigt als 43ste, op bijna elf minuten van de wereldkampioen.

Elf minuten verloren in ruim tien kilometer, vanaf het moment dat hij geen trap meer kan zetten. Hongerklop, kou. Wat dan ook. In zijn ogen staat de ineenstorting. Op Twitter klinkt ondanks de massaal gedeelde teleurstelling een vorm van opluchting. Duizenden berichten met dezelfde strekking: Van der Poel is een mens.

Wat een weekeinde, met sport als metafoor voor het leven van vreugde en verdriet, van winnen en verliezen, van denken te winnen en toch verliezen. En de sporters joegen de keuzestress voor de columnist naar recordhoogte. Overal waren Nederlandse kampioenen, tragische nederlagen en diskwalificaties.

Tussen de topsport door ging ik zaterdag voetballen. Op de radio, onderweg naar West-Knollendam, is Annemiek van Vleuten al vertrokken voor haar monstervlucht. Wat gaat ze doen? Dan volgt een wedstrijd in wandeltempo, bij ons dan, de veteranen. Zij fietst intussen in straf tempo door. Als wij bijkomen in de kantine, rijdt zij nog steeds alleen onder het zonnetje. Ze geeft kushandjes, steekt een hand op en doet haar bril alvast af om herkenbaar te winnen.

Dan Sifan Hassan, die als vluchteling uit Ethiopië ging lopen ter vermaak en verdrijving van de verveling. Kijk nu eens, hoe ze in haar tweede tien kilometer van iedereen wegloopt. Voor zover de camera haar goed volgt, vanaf haar demarrage op 500 meter van de streep, kijkt ze elf keer over haar linkerschouder naar de laatste concurrent. Voor de zekerheid. Op de laatste honderd meter is vooruitkijken genoeg, naar de streep, de glorie. Wie de beste is, Van Vleuten of Hassan? Wat maakt het uit.

Van der Poel is op 123 kilometer van het eind even in beeld, in grijs regenjack. Terwijl de commentatoren vertellen hoe vreselijk het is om de hele dag in stromende regen te fietsen, kijkt hij met een lach in de camera. Hij spot met de regenwetten.

Hij is bij de beslissende ontsnapping. Misschien gaat hij de uitputtingslag winnen. Ja toch. Maar dan is hij dus op, opeens. Zo was het weekeinde: schitterend in zijn overwinning, geweldig in zijn nederlaag. De mecanicien geeft hem een kontje als hij de bus in wil stappen. Drie treden, pffff. Even is hij een oude, versleten man, verslagen door de keiharde wetten van topsport.

Later staat hij verslaggevers te woord. Hij wilde de koers uitrijden. Hij lacht alweer en is de teleurstelling goeddeels voorbij. Hij zal de nederlaag koesteren als een overwinning.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden