NieuwsGiro d'Italia

Eén vraag bleef rondzingen: had Kelderman de Giro gewonnen als Hindley op hem had gewacht?

Wilco Kelderman werd zaterdag uit de roze trui gereden, met een achterstand die zondag niet meer goed te maken was. Speculeren over andere scenario’s wil hij niet, de derde plaats in de Giro d’Italia is een hoogtepunt in zijn carrière.

Winnaar Tao Geoghegan Hart wordt geflankeerd door twee renners van Team Sunweb. Links Jai Hindley en rechts Wilco Kelderman.Beeld AFP

Tot diep in de voorlaatste etappe van de Giro d’Italia mag Wilco Kelderman dromen van de eindzege. Maar dan wordt dat verlangen ruw verstoord. Niet door zijn Sunweb-ploeggenoot Jai Hindley, ook al neemt hij zaterdag het roze van Kelderman over. Ook niet door Tao Geoghegan Hart, die zondag de Giro wint. Nee, de beul die hem naar de derde plaats dwingt, heet Rohan Dennis.

De Australische tijdrijder blijkt in de Giro plotseling een klimgeit en is degene die zaterdag de genadeklap uitdeelt. Hij sleurt bergop Geoghegan Hart en Hindley uit het zicht van de worstelende Kelderman. Het is dan nog ver naar de finish in Sestriere, zo’n 30 kilometer. Met nog een halve klim, een afdaling en dan weer diezelfde klim te gaan.

Dennis boemelt door, de twee wagonnetjes achter zich aan. Hij houdt zelfs nog even in omdat hij Geoghegan Hart bijna verliest. Dat het kopwerk hem moeite kost, blijkt alleen als hij vier kilometer later, op de top van de voorlaatste beklimming, wat zweet van zijn voorhoofd wist. Kelderman volgt op 37 seconden achterstand en weet dan al dat een derde plek in het eindklassement het hoogst haalbare zal zijn.

In de tijdrit van zondag kan Kelderman de dikke anderhalve minuut die hij verloren heeft niet rechttrekken. Daarvoor is de 15,7 kilometer door Milaan veel te kort. Hij wordt 11de op een kleine minuut van wereldkampioen Filippo Ganna en wint slechts 2 seconden terug op Geoghegan Hart, die op zijn beurt met 39 seconden Hindley uit het roze rijdt.

Stelvio

Misschien besefte Kelderman op donderdag al dat hij tot de derde plek veroordeeld was. Hij pakte die dag de roze trui, maar verspeelde tegelijkertijd ruim twee minuten op Geoghegan Hart en Hindley. Ook toen was het tweevoudig wereldkampioen tijdrijden Dennis (in 2018 en 2019) die op de Passo dello Stelvio naar boven stormde en Kelderman kraakte.

Ze hebben ooit nog in hetzelfde team gereden. Bij de opleidingsploeg van Rabobank, samen met Tom Dumoulin, in 2011. Daar was Kelderman hét grote talent. Dennis was met veel tamtam binnengehaald, maar presteerde er matig. Hij voelde zich niet thuis in de Nederlandse ploeg en vertrok al na een seizoen.

Helemaal uit het niets komen zijn klimmerscapaciteiten niet. Hij kon altijd al redelijk omhoog, al zat zijn gewicht (72 kilogram) hem in de weg op de langere beklimmingen. Toen hij in navolging van Bradley Wiggins, die in 2012 als tijdritspecialist de Tour de France won, ook zijn geluk als klassementsrenner wilde beproeven, ontaardde dat bijna in een eetstoornis. Hij had te fanatiek geprobeerd af te vallen. Daarna liet hij zijn eigen klassementsambities varen, maar die van zijn ploegmaten bij Ineos niet.

Rekensommen

Eén vraag bleef rondzingen in het slotweekend van de Giro: had Kelderman kunnen winnen als Hindley hem had opgewacht in de rit van donderdag? Zijn jongere ploeggenoot had Kelderman kunnen bijstaan in de vlakkere stukken tussen de beklimmingen, maar of hij het gat op de door stoomtrein Dennis voortgetrokken Geoghegan Hart wezenlijk had kunnen verkleinen, is de vraag.

De aanwezigheid van Hindley bij Geoghegan Hart zorgde er bovendien voor dat de Brit op zijn hoede bleef en niet voluit durfde te klimmen. Had hij alleen gereden, dan had hij zonder terughoudendheid kunnen trappen en meer tijd gepakt.

Maar de koers laat zich niet terugbrengen tot simpele rekensommen en Kelderman zelf laat zich tot dergelijke speculaties niet verleiden. Hij vertelt wel dat hij zich in de slotweek niet altijd gesteund heeft gevoeld door zijn team, dat hij verlaat voor Bora-Hansgrohe. Tegelijkertijd stelt hij bij de NOS vast dat het waarschijnlijk weinig had uitgemaakt als Hindley hem had opgewacht. ‘Ik heb verloren van twee die beter zijn.’

Podiumplaatsen

De laatste vier jaar zijn de Nederlandse wielerfans steeds verwend met podiumplaatsen voor landgenoten in de grote ronden. Eerst door Tom Dumoulin, winnaar van de Giro in 2017 en tweede in de Giro en Tour van 2018, daarna door Steven Kruijswijk, derde in de Tour van vorig jaar. Het lijkt bijna normaal, maar dat is het niet. In de 26 jaar voor Dumoulins Giro-zege, en na de tweede plek van Erik Breukink in de Tour van 1990, haalde geen enkele coureur de top-3. Sowieso is Kelderman pas de elfde Nederlandse renner die daarin slaagt.

Dat er op het podium in Milaan geen lach te bespeuren is bij Kelderman, ligt aan zijn mondkapje. Ook al heeft hij niet gewonnen, zijn twinkelende ogen verraden vreugde. Hij beleeft een hoogtepunt in zijn loopbaan, die tot nu toe door pech en tegenslag werd gekenmerkt. ‘Ik ben trots op de derde plaats en superblij dat we met zijn tweeën op het podium staan’, zegt hij later. ‘Als je dat van tevoren had gezegd, had ik je voor gek verklaard.’

Verbetering: In een eerdere versie van dit artikel stond dat Steven Kruijswijk tweede werd in de Tour van vorig jaar. Kruijswijk werd derde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden