Een verslaafde tussen mokkend tafeltennisvolk

Geen hardnekkiger verslaving dan celluloid-verslaving. Uren achtereen tuurde Peter Engel, zittend op een stoeltje in de nok van sporthal Schuttersveld, zondag van vroeg in de ochtend tot diep in de middag gebiologeerd naar de services en smashes, naar de balletjes met topspin, backspin en zijspin, naar de missers en afzwaaiers...

MARTIN SCHOUTEN

Van onze verslaggever

Martien Schurink

ROTTERDAM

Het was dat Engel, de Duitse herder van de Nederlandse tafeltenniskudde, daar hoog op die tribune af en toe gezelschap werd gehouden door Paul Haldan, zijn assistent tijdens de komende WK. Anders was hij nog van eenzaamheid omgekomen.

Zo'n vaart liep het niet. Maar dat Peter Engel in de nok van die sporthal de mooiste uren van zijn leven beleefde, nee dat ook weer niet. Eigenlijk had maar weinig hem kunnen bekoren. De meeste partijen waren het aanzien nauwelijks waard en het gemiddelde niveau was hem ronduit tegengevallen. Er waren er vier die hij wel aardig vond spelen, dan was er een hele tijd niets en dan was een grote meute van spelers met meer goede wil dan talent. Nee, Engel had niet zitten slapen.

De Duitser beklemtoonde dat hij zijn plaats in de marge van het strijdperk, ver van het gewoel van de vloer, ver van de zeker wel 95 toeschouwers op belendende tribunes, zelf verkozen had. Maar dat wilde er niet bij iedereen in. Sommigen zagen in Engels eenzaamheid het bewijs dat hij de controle over zijn schaapjes begint te verliezen, dat sommigen zich van hem afkeren, of misschien wel omgekeerd.

Daar was misschien wel wat voor te zeggen. Danny Heister, de geboren Didammer, getogen Zevenaarder en Amsterdammer uit overtuiging, had blij moeten zijn en misschien wel blij willen zijn met zijn vijfde nationale titel in het enkelspel en met de premie van tweeduizend gulden. Maar hij was dat niet. De pupil van Bert van der Helm klaagde alleen maar. Dat de bond en haar belangrijkste dienaar, Engel dus, van alles en nog wat van hem verlangen en dat hij er zo weinig voor terugkrijgt. Het is om moe, vertwijfeld, ja zelfs om soms radeloos van te worden.

Trinko Keen, de verliezend finalist, kon ook al niets vleiends bedenken. De Randwijker verloor zich na afloop in een monoloog vol verwijten en zelfbeklag. 'Tafeltennis is mijn hobby niet en het NK is mijn hobby al helemaal niet. Het is elke keer weer hetzelfde. Een klein toernooi met kleine tafeltennissers in een klein land, ik mag wel zeggen een erg klein land. Ik kon me tot aan de finale onmogelijk motiveren. Altijd heb ik maar aan die bond gedacht. Dat doe ik nu niet meer. Ik denk voortaan alleen nog maar aan mijzelf, aan mijn carrière als internationaal speler, aan mijn gezondheid.' Daar konden Engel en topsportmanager Ton van Happen het mee doen.

Wie dan wel blij en tevreden was was tijdens de tweedaagse in Rotterdam? Een van de succesvolle vrouwen misschien? Nee dus. Verliezend finaliste Mirjam Hooman mopperde dat het alweer haar zeventiende NK was en dat ze onderhand was uitgekeken op 'altijd weer diezelfde koppies'. Het hele weekeinde had ze maar één leuke partij gespeeld, tegen Melisa Muller in de halve finale. Daarna was het al meteen weer met de pret afgelopen.

Ze moest in de finale aantreden tegen Gerdie Keen, de zus van Trinko, en wist dat die operatie niet succesvol zou verlopen. Ze ging er in drie games af, 21-12, 21-11, 21-12, en 'dat viel me nog niet eens tegen'.

Mopperen deed Gerdie Keen nog het minst. Ze leek oprecht blij, maar niet uitbundig blij met haar titel, haar derde in het enkelspel alweer. En oprecht leek ze ook in haar waardering voor Floor Tebbe, een zeventienjarig meisje dat zich kwiek naar de kwartfinales spoedde en pas in die fase een halt werd toegeroepen, door Hooman in eigen persoon.

Floor Tebbe moest maar mee naar de wereldkampioenschappen, over anderhalve maand in Manchester, opperde Keen. Om te kijken, te leren en alvast te wennen aan het grote werk. Hooman was het roerend met Keen eens, maar Engel zag er niets in. 'Ik ken in andere tafeltennislanden scholiertjes van twaalf, dertien jaar, die net zo goed zijn als Tebbe.'

Dan was Engel meer onder de indruk van het spel van een achttienjarige vluchteling uit Bosnië, een zekere Nermin Smajic. De Schiedammer, pas een kleine twee jaar in Nederland, versloeg erkende subtoppers als Merijn de Bruin en Ronald Vijverberg en gaf zich in de kwartfinales pas na vijf games gewonnen tegen Michel de Boer.

Engel kon in één oogopslag zien dat Smajic uit een land met een topsportcultuur afkomstig was en niet uit een land waar tefeltennis en topsport met elkaar vloeken. 'Ik wil graag uitzoeken of we die knaap snel voor Nederland kunnen laten spelen.'

Misschien komend seizoen al in de Europese competitie, tenminste als die er dan nog is, zij aan zij met ervaren Bundesliga-spelers als Heister en Keen, tenminste als die dan nog zin en/of tijd hebben om voor het lieve vaderland te spelen. Vorige maand degradeerde de nationale mannenploeg uit de superliga doordat de nummers een en twee vanwege hun beslommeringen in de Duitse competitie en vanwege hun deelname aan lucratieve evenementen in het kader van de Pro Tour niet altijd beschikbaar waren.

Heister en Keen kiezen eerst voor zichzelf en daarna pas voor de bond en voor Engel. De Duitser heeft de bui al lang zien aankomen en mikt op de jeugd. 'Het wordt tijd dat een nieuwe generatie spelers wordt klaargestoomd.' De tijd die daarvoor staat? Acht jaar, becijferde Engel in een handomdraai.

De Duitser gunt zich die termijn van harte. Hij heeft onlangs een huis gekocht en zal dat vandaag inrichten. Nog acht jaar werken met tafeltennissers in een land waar het met de topsportcultuur maar minnetjes is gesteld. Niet iedereen zou daarvoor tekenen. Engel wel. Bij de een is de celluloid-verslaving nu eenmaal hardnekkiger dan bij een ander.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden