Een slechter graveljaar kende Krajicek nog niet

Wanneer gravel aanvoelt als glad ijs, wanneer de tegenstander louter parels van het racket laat vertrekken en wanneer jengelende kinderen hun verveling afreageren met 'Allez Richard', dan is het niet de tennisdag van Richard Krajicek....

Van onze verslaggever John Volkers

De Nederlandse troef verdween gisteren op Roland Garros uit het schema der favorieten en hij kon niet eens ophef maken over gemiste kansen, want hij had domweg geen kansen. Krajicek kon tegen de Amerikaan Spadea niet één breakpoint of tie-break afdwingen; 0-30 bij de stand 3-4 in de derde set was nog de meest uitzichtrijke situatie voor de Nederlander.

Op de dag van de jeugd was het gisteren daarom drie sets kinderspel voor de twintig plaatsen lager gerangschikte outsider. Spadea, in januari verrassend kwartfinalist in de Australian Open en dit voorjaar een kwelgeest van menig topspeler, doorbrak de service van Krajicek liefst vijfmaal.

De pezige speler uit Chicago is een trainingsbeest, staat onder het straffe regime van Jim Pierce, de omstreden vader van Mary, maar hij hoefde gisteren geen moment zijn ongetwijfeld imponerende reserves aan te spreken om 1 uur en 28 minuten op de baan te vertoeven. De rally's waren kort en het tempo werd voortdurend opgeschroefd, om Krajicek over diens eigen benen te laten struikelen.

De score van directe fouten (33 om 12) en de stand der aces (5-5) gaven ook het beeld van een hoogst eenzijdig duel dat voor Krajicek het zeer teleurstellende 'kwartaal' der graveltoernooien beëindigde. Met een diepe zucht nam de nummer vijf van de wereld afscheid van het gemalen baksteen dat wat hem betreft bij nader inzien toch vooral materiaal voor metselaars is. 'Dit was mijn slechtste jaar op gravel.'

Bij zijn komst naar Parijs had Krajicek zich, na een vroegtijdige nederlaag in Hamburg en een tweede ronde in Rome, vastgeklampt aan het gegeven dat hij elk jaar toch wel een piek kent op gravel. Zonder aarzeling had de Muiderberger daarom een afwijkende voorbereiding gekozen.

Hij had intuïtief een aantal dagen het racket niet aangeraakt, om de gretigheid naar de bal op te voeren, om het gevoel van 'tennismoe te zijn' voor te wezen. Vorige week woensdag was hij pas weer de trainingsbaan opgestapt. Bovendien was hij een dagje de hal ingegaan om weer even het juiste balgevoel te krijgen.

Op gravel raakte hij met de lange benen in de knel en voelde hij zich hulpeloos. 'Het voelt aan als ijs.' Die nare sensatie raakte hij in Parijs niet kwijt. Na de overwinning op Gambill in de eerste ronde zei Krajicek al dat hij benieuwd was naar zijn bewegingspatroon in de volgende wedstrijd.

Hij leek in de partij tegen Spadea rijp voor een paar danslessen of bokstrainingen om het voetenwerk weer in te slijpen. 'Ik kwam voortdurend op mijn hielen terecht. Als dat op gras maar beter gaat', zo sprak hij heel eventjes zijn vrees voor de komende drie toernooien uit.

Heel even had hij overwogen 'grasschoenen' aan te trekken, voor mee greep op het gemalen baksteen. 'Maar Rusedski is daar vorig jaar voor weggestuurd. Dat risico heb ik maar niet genomen.' Bij nader inzien kon het echter ook niet aan zijn schoeisel liggen. Andere jaren had Krajicek gewoon goed kunnen bewegen op de normale gravelschoen.

Zijn bewegingsproblematiek - voortdurend miste hij de goede uitgangspositie - was voor Krajicek het raadsel van het jaar. 'Ik kan het gewoon niet verklaren. Het was of ik op ijs liep. En per slot van rekening ben ik als speler toch ook op gravel opgegroeid.'

Zijn fysieke voorbereiding op het seizoen was aan de hand van sprinttrainer Miguel Janssen geschied, maar ook daarin was niets gebeurd dat afweek van voorheen. Er waren meer problemen op de dag waarin het gejengel van de Franse schoolkinderen slechts het opkomend chagrijn stimuleerde.

Krajicek gaf eerlijk toe niet geweten te hebben hoe hij de hard en secuur slaande Spadea moest attaqueren. De onderlinge stand tot gisteren was 2-2, maar de vijfde wedstrijd ging met glans naar de Amerikaan. 'Van de baseline was ik veruit de mindere.'

Ook coach Goetzke kon zijn speler niet op het juiste spoor zetten, qua motoriek en tactiek, en zo ging de Nederlandse topspeler hulpeloos en reddeloos ten onder op een dag dat hij gravel tot in het diepst van zijn hart vervloekt zal hebben. 'Op alle ondergronden ben ik een serieuze kandidaat voor een toernooizege, maar op gravel kan ik geen zeven zeges in twee weken bewerkstelligen.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden