ColumnPeter Winnen

Een patron als Hinault gaan we niet meer zien in de Tour

‘Ik voelde dat ik de verantwoordelijkheid moest nemen, niet alleen voor mijn eigen ploeg, maar voor alle renners’. Het klonk alsof Tony Martin zich verontschuldigde voor zijn vaderlijke oprisping op de glijbaan van Nice, maar het was duidelijk dat (bijna) het hele peloton er blij mee was: eindelijk iemand die aan de noodrem durft te trekken!

Een peloton is niet makkelijk tot solidaire acties te bewegen. Meestal dient een oproep tot solidariteit alleen het eigenbelang (lees: ploegbelang). Zaterdag, op de zeepbaan, hield wielrennen even op wielrennen te zijn. Groene zeep is voor de meer ludieke hellingen in een zeskamp tussen dorpenteams. Bier en braadworst na afloop.

Oude, wijze Tony wierp zich dus op als ‘patron’ van het peloton. Het kwam nu even zo uit. Hij zal blij zijn dat hij de status weer kwijt is. Voorlopig zit het peloton zonder. De ware patron is een vulkanische persoonlijkheid, een bullebak met autoritaire benen. Ik heb het genoegen gesmaakt onder patron Bernard Hinault te hebben gediend.

Toen ik in 1981 in de Tour debuteerde had Hinault al twee eindzeges op zak. Ik had diep ontzag voor de man, en niet alleen om die twee tourzeges. Hoewel hij anderen gaarne met zijn benen vernederde was hij een granieten vakbondsman. Het was Hinault die drie jaar eerder een rennersstaking initieerde en leidde omdat de Tourorganisator er steeds meer een handje van kreeg drie etappes op één dag te organiseren. Ik had het allemaal in de krant gelezen. De meute sprintte niet om de zege in Valence, maar zette voet aan de grond. Op een foto Hinault, als aanvoerder van de verzamelde dwangarbeiders.

Hinault die Parijs-Roubaix zo’n waardeloze koers vond dat hij er eentje ging rijden om te winnen (1981), uit protest.

Een sterke persoonlijkheid, Hinault, vierkante kop en kuiten, een betonnen rug. Een patron, solidair en solitair. Hinault kon je beter niet tegenspreken.

Solidair met de solidairen was hij niet altijd. Ik herinner me een wegblokkade van Franse actievoerders tijdens Parijs-Nice. Begin jaren tachtig werd de koers vaak aangegrepen voor sociale acties. Hinault was het zat dat het peloton om de haverklap werd opgehouden. Zonder te remmen reed hij in op de demonstranten en knokte er lustig op los.

Het was toen niet de eerste keer dat ik er getuige van was. Als Hinault op een demonstratie inreed leek het op de stofwolk waarbinnen Asterix en Obelix een legioen Romeinen aan mootjes hakten.

Tijdens de Tour van 1982 verweet de Franse pers hem dagelijks te berekenend te rijden. Ook dat werd hij zat: hij liet zijn broek zakken en toonde zijn krachtige witte billen. Netjes vond ik het niet, maar stiekem was ik jaloers op de ten toon gespreide macht.

Een patron als Hinault gaan we niet meer zien in de Tour.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden