Een ongelijk watergevecht met kleerkasten

Strak in het gelid staan de waterpoloërs van AZ en PC en Savona zich aan de waterkant voor te stellen aan het geëerd publiek....

'Kijk eens hoeveel langer die Italiaanse armen en benen zijn', zegt de pr-man van AZ en PC. 'Die gasten zijn alleen daardoor al enorm in het voordeel. Je kunt met die benen onder de waterspiegel meer ruimte voor jezelf creëren en lange armen zijn erg handig bij het gooien. Dit wordt, vrees ik, een ongelijke strijd.'

Wat ook opvalt, is dat de spelers van de Amersfoortse zwem- en poloclub aanzienlijk jonger ogen dan de lange mannen uit Italië. De gemiddelde leeftijd wordt vooral gedrukt door twee spelers die hun puberteit amper achter zich hebben gelaten. Mike van den Brink komt met zijn zestien lentes nog maar net kijken in de wondere wereld van het polo en nauwelijks minder pril is Bas Bosman met zijn zeventien jaar.

Wat kan een ploeg met die weinig indrukwekkende torso's en met die twee knaapjes in hemelsnaam uitrichten tegen die kleerkasten uit Savona? Tegen de supersterren Kasas en Sapic? En natuurlijk tegen Harry van der Meer, de scherpschutter uit Veenendaal, die meer dan driehonderd caps verzamelde en al zeven jaar een gewaardeerde kracht is van het Italiaanse topteam?

Ivo Trumbic, coach van de jongensploeg, ziet de bui alweer hangen. Hij heeft zijn ploeg de voorbije dagen in de voorronde van de Len Trophy al hopeloos onderuit zien gaan tegen het Hongaarse Szeged, Steaua Boekerest, Partizan Belgrado en het Duitse Cannstadt en vreest ook nu weer, in de voorlaatste wedstrijd, het ergste. Vooral omdat zijn selectie zó smal is dat hij zijn twee postpubers in het diepe moet gooien. Niet dat dat hem bezwaart. Ze moeten tegen een stootje kunnen, polo is tenslotte geen sport voor mietjes. 'We gaan ook nu verliezen', sombert Trumbic. 'We kunnen alleen maar hopen dat we dat waardig doen.'

Daar willen de tegenstanders uit Savona zaterdagavond in het Sportfondsenbad van Amersfoort maar al te graag aan meewerken. De macho's ogen tijdens de warming-up somber en suf en lijken niet bijster werklustig.

Wat bleek het geval? Aan de vooravond van de krachtmeting met AZ en PC waren ze enthousiast aan het stappen geslagen. Niet in het suffe Amersfoort natuurlijk, maar in Amsterdam, waar zij onder aansporing van hun Nederlandse ploegmakker gretig proefden van de geneugten van het moderne stadsleven. Het nachtelijk vertier eindigde pas in de vroege ochtend. Vandaar die sufheid.

Vandaar ook dat AZ en PC er aanvankelijk vrolijk op los mocht ballen. Het werd 1-0 en 2-0 voor de Amersfoorters en in de tweede periode prijkte zelfs een fiere 4-2 op het scorebord. Toen was het, vonden de Italianen, mooi genoeg geweest. Ze gooiden er een schepje bovenop en alleen dat al was voldoende om de orde in het badwater te herstellen. Van der Meer verdeelde het spel, Kasas en Savic scoorden. De pupillen van Trumbic kwamen er niet meer aan te pas en gingen toch nog roemloes ten onder: 5-12.

Van der Meer was zo aardig na de afstraffing wat troostende woorden te spreken. Hij vond AZ en PC wel een 'leuk ploegje', maar had zich toch ook wel verbaasd over het lage niveau. 'Het polo is er sinds mijn vertrek uit Nederland in 1997 niet beter op geworden, vrees ik. Er is wel animo onder de jeugd, maar als die knapen eenmaal beseffen dat er met polo geen droog brood te verdienen valt, haken ze af.'

Zeven jaar geleden besloot Van der Meer dat gure sportklimaat te ontvluchten. Hij nam de wijk naar het immer zonnige Savona, een plaats aan de Ligurische kust, en genoot zo van de gulheid van de zon en van de gulheid van de penningmeester van de plaatselijke waterpoloclub, dat hij zelfs bereid was de Italiaanse nationaliteit aan te nemen in ruil voor een lucratieve verlenging van zijn contract met nog eens drie volle jaren.

Daar zou Van der Meer later nog veel spijt van krijgen. Hij had het vaderland al drie keer olympisch gediend en wilde dat ook in Athene doen. Maar hij mocht niet mee met de nationale ploeg naar het olympisch kwalificatietoernooi. Niet omdat hij ruzie had met de bondscoach of op doping was betrapt, maar omdat hij zijn Nederlandse paspoort had ingeleverd, en daarmee tot zijn grote schrik ook zijn nationaliteit.

Athene kon hij dus vergeten en nu dreigt ook de WK-kwalificatiestrijd in januari aan hem voorbij te gaan. Alles op alles wil hij zetten om weer Nederlander te worden, maar vreest dat hij gelijk iedere andere vreemdeling geduldig vijf jaar zal moeten wachten.

Intussen mag 's lands beste poloër zich aan de zonnige stranden van Savona troosten met de gedachte dat 'de inburgeringscursus in elk geval een fluitje van een cent zal zijn'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.