Een ode aan Det de Beus

null Beeld anp
Beeld anp

Bij de openingswedstrijd van het EK hockey schuilt keeper Joyce Sombroek op de perstribune van het Wagener Stadion voor het noodweer. Ze is pas 26 en vanwege een chronische heupblessure veel te vroeg gestopt bij het Nederlandse team. Joyce heeft me met haar stijl altijd doen denken aan Det de Beus, de vrouw van de magische reflexen. En in 2013 veel te vroeg overleden, op haar 55ste.

In 1987 bezocht ik voor Het Parool de Champions Trophy in het antieke Wagener Stadion. Hockey was nog geen topsport. De mannen lieten na hun wedstrijden een kratje bier aanrukken, alsof Amsterdam Heren 24 had gespeeld. Het spel van de vrouwen kon me niet bekoren, al wonnen ze het toernooi. De belangstelling voor de duels van de vrouwen was minder. 'De Champions Trophy voor vrouwen ligt als een toffee in een schaal bonbons', schreef ik. Vergeef de beginnende verslaggever zijn sullige metafoor, maar bij bondscoach Gijs van Heumen was ik meteen persona non grata.

De volgende dag kwam Det de Beus naar me toe. 'Ik wilde even zeggen dat ik erg moet lachen om je stukjes', zei ze. Dan ben je de enige in je team, antwoordde ik, licht blozend. Welnee, zei Det. 'Wij hockeyers moeten niet schrikken als ons een spiegel wordt voorgehouden.'

Dertig jaar later is die uitspraak nog actueel. Det hield ook mij een spiegel voor. Op een veldje tegenover het clubhuis van Amsterdam stond ze in het doel, in haar favoriete azuurblauwe trainingsbroek, die haar lange benen accentueerde. De keeperstraining werd een messcherp gevecht tussen aangever Van Heumen en keeper De Beus.

Vloekend en tierend pareerde ze ballen met haar klomp en stick. Liggen om een strafcorner te stoppen, zoals destijds in de mode was? Det ging niet liggen, ze vertrouwde op haar reflexen. Nu realiseer ik me dat Det haar tijd ver vooruit was. Wat een beest, Det bedwelmde je met haar passie en gratie.

Det de Beus was de eerste diva in het vrouwenhockey. Ze belde ooit een interview af - en miste een training met de Nederlandse ploeg - omdat de kapper een foutje had gemaakt. Haar kapsel was nu net zo blauw als haar trainingsbroek. Zo wilde ze niet gezien worden. Det maakte het goed met een urenlang gesprek dat me altijd is bijgebleven. Eigenlijk interviewde Det mij over het leven.

Tijdens het EK in 2009 ontmoette ik Det bij een reünie van oud-internationals. Ze hoefde niet op de voorgrond, buiten haar doel leek Det zoveel brozer en kwetsbaarder. In 2013 sprak ik haar nog telefonisch. Det was uitbehandeld, ze wist dat ze niet lang meer te leven had. Ze had het lot aanvaard, je kon als keeper ook niet elke bal tegenhouden.

Voor mij is het EK hockey een ode aan Det de Beus. Een voorlichter van de KNHB die me vermanend toespreekt over een kritisch interview met Alyson Annan? Boven op haar wolk hoor ik Det schaterlachen.

Reageren? r.misset@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden