Een nieuwe, weerbare kampioen

Op een zee van oranje schouders golfde Joey Duin door de Waalwijkse Taxandria-sporthal. Zijn trainer Peter Portengen sloeg eenieder uitbundig op de schouders en Patrick Kersten wilde het liefst al zijn ploegmakkers tegelijk omhelzen....

Van onze verslaggever Mark Misérus

De eerste landstitel in de clubhistorie betekent voor de handballers van Volendam meer dan een prijs: het is de oogst van jaren met en voor elkaar willen vechten.

Na vier slopende, enerverende wedstrijden in de strijd om het kampioenschap bleek de alleenheerser in de competitie dus weerbaarder dan vice-koploper Tachos, die ondanks een bescheiden selectie fraai handbal etaleerde en vorige week de beker veroverde.

Zo vreemd was het niet dat Volendammer Marco Beers Tachos per se een compliment wilde maken alvorens hij overging tot het overbrengen der loftuitingen aan zijn teamgenoten. ‘Die ploeg heeft het ons gigantisch lastig gemaakt door er op een bevlogen en strijdlustige manier in te knallen. Tachos beschikt alleen niet over zoveel spelers als wij.’

Hoe gemeend die complimenten zijn mond verlieten, natuurlijk was er maar een team dat volgens de 33-jarige Beers werkelijk recht had op het kampioenschap. ‘Als je zeven keer per week intensief traint en ongeslagen de competitie besluit, moet je de titel pakken. Punt.’ Waarna de 2,02 meter lange opbouwer, die begin dit seizoen uit Duitsland overkwam, joelend opging in het feestgedruis.

Enkele meters verder ging Peter Portengen voor in een mini-polonaise. De doorgaans nuchtere trainer, die tijdens het seizoen voortdurend waakte voor zelfoverschatting, bekende dat hij geen moment aan het binnenhalen van de kampioensschaal had getwijfeld.

‘Toen Tachos de tweede play-offwedstrijd won, zaten we allemaal even stuk, maar zelfs die mokerslag klap kon ons niet deren. Daar is deze groep te stabiel voor.’

Volendam verloor dat thuisduel door een strafworp in de slotseconden, waarna een grafstemming de spelersgroep in bedwang hield. Tot Beers opstond en zijn ploeggenoten bij de hand nam. ‘Ik zei: laten we onze kop hangen omdat we een keer hebben verloren of proberen we hier sterker uit te komen? We hebben alle onvrede er uitgegooid, maar dat heeft wel gewerkt.’ Vrijdag zette Volendam met de tweede play-off-zege de stap naar de titel.

Op de vraag wie een paar jaar geleden deze titel voor mogelijk zou hebben gehouden, antwoordde Voledammer Joey Duin zonder aarzeling ‘ik’. De opbouwer, die tegelijk afscheid nam van de club waar hij groot werd: ‘Ondanks alle tegenslagen zijn we blijven gaan. Iedereen, ook alle vrijwilligers, is verantwoordelijk voor dit kampioenschap. Dit is de titel van heel Volendam.’

Mooi gesproken, maar binnen de lijnen kunnen slechts de zeven spelers zorgdragen voor een goed resultaat. En dat deed Volendam, al duurde het weer eens lang voordat het dieseltje op stoom was geraakt. Tachos begon goed en kon ook niet anders dan op de winst spelen. De tegenpartij had immers aan een zege genoeg voor de titel.

De technisch uitstekende Waalwijkse tandem Bartek Konitz-Adam Borowczyk draaide op volle toeren en het gelukte Volendam de achterstand pas te verkleinen toen de tegenpartij door twee twee-minutenstraffen met een man minder speelde.

Na de rust raakte Tachos echter de weg kwijt. De formatie van de Poolse trainer Konitz – als speler ooit een van de smaakmakers in Waalwijk – miste handenvol kansen, terwijl het gretige Volendam geconcentreerd zijn kansen bleef verzilveren.

Door de reusachtige Nico Admiraal in het centrum van de verdediding op te stellen, zorgde trainer Portengen ervoor dat twee Tachos-spelers werden geëlimineerd. ‘We hebben geprobeerd Tachos kapot te spelen. En dat is gelukt’, stelde Duin tevreden vast.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden