Een lauw applausje voor historische voetbalavond

De straat vormt de scheiding tussen ontluikende liefde voor voetbal en apathie. ‘Speelt Venezuela vandaag dan?’..

Van onze verslaggever Willem Vissers

Francisco Beltran, Venezolaan en verkoper van textiel in Puerto la Cruz, was een groot bewonderaar van Ruud Gullit. Roe Hoelit. ‘Wie is tegenwoordig een beroemde voetballer in Nederland?’, vraagt hij. ‘Van Nistelwie? O, van Real Madrid. Dan is hij dus een ploeggenoot van Robinho.’

Gullit oversteeg voetbal, blijkt ook hier aan de Paseo de Colon, in de kustplaats met uitzicht op de Caribische Zee. Op de avond dat Venezuela, de voormalige voetbalschlemiel van Zuid-Amerika, groepswinnaar wordt tijdens de Copa América, is het even druk als wanneer Venezuela niet voetbalt.

De media berichten uitbundig over de heroïsche prestaties van La Vinotinto, maar velen nemen die voor kennisgeving aan. Als een sport al belangrijk is in Venezuela, is het honkbal. Het land is geen sportief succes gewend. De verkiezing van Miss Venezuela, dát is pas belangrijk nieuws.

Voor wie Nederland heeft aanschouwd tijdens een belangrijke wedstrijd van het Nederlands elftal, een land verpakt in oranje en met lege straten, biedt de Paseo een wezenloze aanblik.

Aan de ene kant van de boulevard, aan de zijde van de restaurants, kijken mensen op tv naar de wedstrijd in Mérida. Ze doen niet overdreven enthousiast. Een enkeling gaat gekleed in het shirt van La Vinotinto.

Dicht langs de zee leven mensen het leven. Ze flaneren, zoenen, kopen en verkopen. Ze zetten geld in op de Gran Curruca, een soort rad van fortuin. Of ze rappen, zoals de groep Fofo-Rap.

De zanger, Jesus Oliveiro, wil dolgraag in Nederland optreden en improviseert een lied over die gekke witte mannen uit den vreemde. El Rey de Rap, noemt hij zich. Een vriend maakt met zijn tong, armen en lippen de mooiste beatboxgeluiden, een derde is breakdancer.

Ze zitten onder een groot videoscherm. De bedoeling was dat hier, naast een verlicht kruisbeeld, de wedstrijd zou worden uitgezonden. Het bleek technisch onmogelijk. Toch blijven plukjes mensen zitten bij het scherm. Dan maar geen voetbal. ‘We spelen weleens in de zaal. Bij veldvoetbal moet je te veel rennen’, aldus Oliveira.

Venezuela is groot. De maximale afstand tussen twee speelsteden bedraagt bijna 1400 kilometer. Voetballiefhebbers wonen vooral langs de grens met Colombia in het westen, bij Puerto Ordaz in het oosten en in de hoofdstad Caracas.

Weliswaar is elk stadion uitverkocht, maar dat is ook een kwestie van nieuwsgierigheid. Bovendien schijnt president Chávez kwistig met kaarten te hebben gestrooid, om zijn prestigeobject tot een succes te maken.

Edgar Salazar zit op de stenen rand bij de boulevard. ‘Nee, ik kijk vandaag geen voetbal. Venezuela speelt morgen. O, is de wedstrijd nu bezig? Nou ja, jammer dan. Ik houd trouwens meer van bossen en bergen, en van jagen.’ Af en toe steekt iemand uit de wereld van het voetbal de straat over, om de tussenstand te melden: 0-0.

Francisco Beltran haalt de kaartjes voor de wedstrijden van woensdag in Puerto la Cruz, Brazilië - Ecuador en Chili - Mexico, uit de binnenzak. ‘Daar ga ik heen. Voetbal is voor mij een zaak van emotie en adrenaline. Voor de televisie zitten hoeft voor mij niet zo. En ik kijk liever naar Argentinië dan naar Venezuela.’

Om kwart voor elf is de wedstrijd afgelopen. Venezuela - Uruguay eindigt in 0-0. Venezuela, dat vóór 2007 alleen in 1967 één wedstrijd had gewonnen in de geschiedenis van de Copa América, is eerste in groep A, voor Peru, Uruguay en Bolivia.

In de wereld van het voetbal staan en zitten achttien mensen voor een kleine tv. Een lauw applausje volgt op deze historische voetbalavond. Geen stoet van toeterende auto’s, geen taferelen die in de volksmond Zuid-Amerikaanse taferelen zijn gaan heten.

Een enkele boodschapper spoedt zich naar de overkant: 0-0. Niemand onderbreekt zijn zoen of zijn wandeling. Het rad van fortuin draait gewoon door.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden