HandbalDuitsland - Nederland (27-25)

Een kwartier tonen de jonkies zich als echte handbalsters

Het Nederlands vrouwenhandbalteam heeft de eerste wedstrijd als regerend wereldkampioen verloren. Maar er was ook een lichtpuntje: er staat een nieuwe lichting te trappelen.

Doelvrouw Tess Wester schreeuwt Danick Snelder (10) en Kelly Dulfer tot de orde.Beeld BSR Agency

Vierduizend lege Duitse stoelen staarden de wereldkampioenen aan. In een opzettelijk verlaten sporthal, de Emsland Arena net over de grens bij Klazienaveen, speelde de Nederlandse handbalploeg een oefenwedstrijd tegen Duitsland. Het werd, na negen maanden gedwongen inactiviteit, een nederlaag met twee treffers (27-25), waarbij naast ergerlijke slordigheden best veel positiefs was te bespeuren.

Dat goede nieuws speelde zich af in het tweede kwartier van de eerste helft in Lingen. Na een stroef begin verving bondscoach Manu Mayonnade, de Franse wereldcoach van het jaar, zijn basis van routiniers door een stel jonge talenten: Larissa Nusser (20), Dione Housheer (21), Bo van Wetering (20) en Merel Freriks (22). De leiding van dat jonge spul, op het WK van december in de beslissende fase van het toernooi vaak op de bank gehouden, kwam in handen van Kelly Dulfer, vorig seizoen gekozen tot de beste speelster van de Duitse Bundesliga.

Het nationale team, door de snelle Duitse vrouwen op zes treffers achterstand (12-6) gezet, kreeg meteen schwung. ‘Die jonkies gaven ons energie. Er kwam meer snelheid in’, analyseerde Dulfer terecht. Tot dan had het Nederlandse handbal meer ‘downs’ dan ‘ups’ gekend. Dat was opeens voorbij. Nederland klom terug naar 16-15, met een fraaie break-out van Bo van Wetering in de slotseconden van die eerste dertig minuten.

Het Hollandse kwartiertje gaf, met een beetje overdrijving gesteld, een generatiewisseling aan. Directeur Sjors Röttger, in 2005 nog bondscoach, had het van zijn Duitse tribunestoeltje en van achter zijn mondmasker met veel genoegen bekeken. Opeens is er die dag, zei hij, de ervaren waarnemer, dat jonge speelsters de rol van de ouderen gaan overnemen. Een oefenwedstrijd is daar niet echt definiërend voor, maar de contouren van wat er te gebeuren staat zijn duidelijk.

Dat de 1.86 lange Kelly Dulfer, om haar lange blokkerende armen al meer dan eens uitgeroepen tot de beste verdedigster ter wereld, dat team leidde was geen toeval. De aanvalster van Borussia Dortmund krijgt steeds meer speeltijd, zeker nu uit de nationale opbouwrij, de tweede lijn met schotkracht en creativiteit, Estavana Polman en Delaila Amega door zware knieblessures zijn verdwenen. De laatste jaren zijn Nycke Groot en Maura Visser gepensioneerd.

‘Ik was altijd de jongste’, haalde Dulfer (26) nog eens een herinnering aan die tijden op. Nu was zij, tussen de talenten, plots de oudste. ‘Ik voel me niet oud hoor, maar ik ben natuurlijk ook niet jong.’

De jongste van het stel, Larissa Nusser, werkte haar minuten af als een routinier. Ze straalde vertrouwen uit en verdedigde als een vrouw met vele dienstjaren aan de zesmetercirkel. Ze is aan haar derde seizoen in Denemarken bezig en krijgt, mede door blessures van teamgenoten, steeds meer speeltijd. Zelf verklaarde ze haar goede spel in het oranje shirt uit de trainingen van de voorbije week. ‘We weten dan weer van elkaar wat we fijn vinden.’

Laura van der Heijden (6) is actie. Beeld BSR Agency

Wat niet erg fijn werd gevonden, waren de coulissen in Lingen. De fraaie sporthal, ook te boeken als concertzaal en biertent, was verboden terrein voor fans. Alleen bewakers, Duitse reserves en wat officiële plichtplegers bevolkten de tribunes.

Nusser: ‘In Kopenhagen, bij mijn thuiswedstrijden met de club, mogen er ondanks alle coronabeperkingen toch 500 mensen in de hal. En op sommige plekken in Denemarken nog veel meer, als ze in die stad een grote arena hebben staan. Maar hier was het twintig of dertig toeschouwers of zo. Daar kun je je niet voor afsluiten. Er was bijna geen sfeer. Die moet je zelf maken.’

De Duitse speaker maakte nog wat kabaal, draaide een lekkere deun als de handbalsters van het thuisland de score opdreven. Soms viel er een totale stilte, in een sporthal die normaal vierduizend meelevende mensen herbergt. Nusser, vorig jaar van de partij bij het gewonnen WK in Japan, had ook moeite met het ontbrekende belang van de wedstrijd.

Sprekend als een handbalster op jaren: ‘Het is een oefenwedstrijd, hè. Dat merk je. Je krijgt niet het gevoel dat het ergens om gaat. Die knop moet je kunnen omzetten.’

De tegenstander was deze avond – en trouwens ook komende zaterdag in dezelfde hal – Duitsland, toch een inspirerende opponent, met een Nederlandse coach, Henk Groener. ‘Van Duitsers wil je altijd winnen’, was de weerlegging van Kelly Dulfer die van alle wereldkampioenen het meeste fanatisme aan de dag legde.

Gemopperd werd er donderdagavond ook: op de Duitse scheidsrechters, de tweelingbroers Hannes. Die gaven al te vaak het voordeel van de twijfel aan hun landgenoten. Toen Bo van Wetering vier minuten voor tijd een vrije break-out, de kans om haar vijfde goal te maken, miste en het gat op twee treffers (26-24) bleef, was het de Duitse routine die het duel in het slot gooide (27-25).

Dat was de derde nederlaag op rij voor Nederland tegen Duitsland. Sinds maart 2019 tweemaal in een oefenduel (28-29 en 25-27) en een keer op het WK van 2019 (23-25). Zaterdag is er een kans die afzwakkende curve weer omhoog te buigen. Eén troost: dan fluiten Nederlandse scheidsrechters, de broers Geraets.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden