REPORTAGE

Een kaart moet je snel trekken, niet klooien

Drie, vier wedstrijden per weekeinde fluit de 15-jarige Lucas Boelé. Ooit hoopt hij in de finale van de Champions League te staan.

Guus Peters
De jonge scheidsrechter Lucas Boelé fluit een jeugdwedstrijd in Velserbroek, hij wil naar de top. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
De jonge scheidsrechter Lucas Boelé fluit een jeugdwedstrijd in Velserbroek, hij wil naar de top.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Gedecideerd wijst Lucas Boelé na 50 minuten met zijn rechterwijsvinger naar de stip. Een overduidelijke penalty, vindt de 15-jarige scheidsrechter. Langs de lijn trekt zijn vader de beslissing in twijfel. Ook Richard Padt, leider van Zwanenburg D1, kijkt wanhopig om zich heen.

'Daar was geen discussie over mogelijk', zegt Boelé na afloop van de wedstrijd tussen Onze Gezellen D1 en Zwanenburg D1. Gedetailleerd legt hij Padt uit waarom het een strafschop was. De leider van Zwanenburg knikt instemmend. 'Van zo'n jonge jongen accepteer je het toch eerder.'

Daar wil Boelé niks van weten. 'Ik heb naar eer en geweten gefloten en sta nog steeds achter mijn beslissing.'

Als clubscheidsrechter van Onze Gezellen, een voetbalvereniging uit Haarlem, leidt de tiener in het weekeinde gemiddeld drie tot vier wedstrijden. Van de F'jes tot de oudste jeugd, alle junioren van de club werden wel eens teruggefloten door Boelé.

Kriebels

Deze zaterdagmorgen ligt de ochtenddauw op het gras. Boelé voelt de kriebels in zijn buik. Hij mag weer fluiten.

In de witte kledingkast op zijn zolderkamer is een plank gereserveerd voor de scheidsrechterskleren. Zes tenues liggen netjes opgevouwen op elkaar. Allemaal hebben ze een andere kleur. Boelé laat niks aan het toeval over; op de website van Zwanenburg zoekt hij naar een teamfoto van het elftal. 'Even kijken in wat voor tenue het team speelt, als scheidsrechter kun je niet een shirt met dezelfde kleur dragen.'

Een foto kan hij niet vinden. Drie shirts verdwijnen daarom in de blauwe sporttas, die hij ieder jaar krijgt van de club. Verder houdt hij er niet veel aan over. 'Eén consumptiebon per wedstrijd. Als ik drie duels op een dag fluit, zijn dat toch drie consumptiebonnen. Maar daar gaat het mij niet om, ik vind het veel te leuk om te doen', zegt Boelé, terwijl hij een paar zwarte Adidas-kousen uit de kast trekt.

Boelé pakt zijn boeltje bij elkaar voordat hij gaat fluiten. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Boelé pakt zijn boeltje bij elkaar voordat hij gaat fluiten.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Aan de muur hangt een lijstje met daarin een officiële gele en rode kaart, voorzien van de paraaf van scheidsrechter Björn Kuipers. Hij kreeg het van zijn moeder cadeau met Sinterklaas. 'Hier kan geen PlayStation 4 tegenop.' Ooit wil hij, net als zijn idool Kuipers, de Champions Leaguefinale leiden. Volgend jaar hoopt hij voor de KNVB ook andere clubs te mogen fluiten.

Als 6-jarig jongetje wordt Boelé door zijn vader meegenomen naar de plaatselijke voetbalclub. Hij ploetert onder andere in de F9 en C6, maar het talent om hogerop te komen ontbreekt.

Veel leuker vindt hij het om als scheidsrechter op het veld te staan. 'Ik wil niet afhankelijk zijn van anderen.' Van een vreemde heeft hij dat niet: in de jaren tachtig was oma Boelé één van de eerste vrouwelijke scheidsrechters van de Haarlemse voetbalbond.

Op zijn twaalfde fluit hij zijn eerste wedstrijd. En hoewel dat is wat hij wil, houden zijn ouders Paul en Maya hun hart vast. Kan een kind van 12 wel leiding geven aan 22 oudere jongens? Moeder Maya komt niet meer kijken, zij trekt zich de kritiek van het publiek en de coaches op haar zoon te veel aan.

Voordat de wedstrijd begint repareert Boelé de kapotgesneden doelnetten. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Voordat de wedstrijd begint repareert Boelé de kapotgesneden doelnetten.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Geloofwaardigheid

Thuis wenst zij haar zoon succes voordat hij via de poort van de achtertuin uit het zicht verdwijnt. Een kwartier voor de wedstrijd begint Boelé zijn warming-up en controleert hij de netten. In een klein lokaaltje, waar de eenzaamheid regeert, trekt hij het officiële scheidsrechtersshirt aan.

De rode kaart gaat achter een gesloten rits in zijn borstzak. De gele kaart stopt hij in zijn rechterbroekzak. 'Die kan ik sneller pakken. Je moet op het veld niet staan te klooien met je kaarten, dat tast je geloofwaardigheid aan.'

Zowel om zijn linker- als rechterpols draagt hij een horloge met stopwatch. Even test hij of ze het allebei doen. 'Stel dat er een kapotgaat, dan heb ik altijd nog een reserve.' Met gezonde spanning in zijn lijf én met de wedstrijdbal onder zijn arm loopt hij naar veld 2, waar beide teams al staan te wachten.

Lucas Boelé in actie tijdens Onze Gezellen D1 - Zwanenburg D1. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Lucas Boelé in actie tijdens Onze Gezellen D1 - Zwanenburg D1.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden