Interview Ploegleider Michiel Elijzen

‘Een jongen van 23 jaar die gezond is en aan topsport doet, hoort niet dood te gaan’

De Belgische wielrenner Michael Goolaerts overleed twee maanden geleden tijdens Parijs-Roubaix aan een hartstilstand. Komend weekeinde wordt er een kasseienstrook naar hem vernoemd.

Michael Goolaerts Beeld Belga

Ineens komt Michiel Elijzen, de Nederlandse ploegleider van de Belgische wielerploeg Veranda-Willems, voor de moeilijkste keuze uit zijn loopbaan te staan. In Parijs-Roubaix, de voorjaarsklassieker met zijn beroemde kasseienstroken, ligt op 8 april een van zijn renners langs de kant van de weg.

Honderden valpartijen heeft Elijzen in zijn carrière gezien, eerst als renner, later als ploegleider. Hij weet precies hoe renners erbij liggen als ze hun sleutelbeen hebben gebroken of hun been. Lullig voor ze, maar als ploegleider kan hij er meestal niet te lang bij stilstaan. De koers gaat door.

Maar dit is anders. De renner ligt op zijn rug, met zijn handen omhoog, alsof hij zich heeft overgegeven. Zijn rugnummer is onzichtbaar, maar aan zijn schoeisel herkent Elijzen hem direct. Het is Michael Goolaerts.

‘Harstilstand’, stelt de toegesnelde rondearts vast. Elijzen krijgt de opdracht het infuus vast te houden. Hij roept Goolaerts naam, steeds harder, in de hoop dat hij zijn ogen opent, maar dat gebeurt niet. Zo ging het minutenlang door. Net zo lang tot er vier artsen rondom Goolaerts staan.

Michiel Elijzen Beeld Belga

Met zijn ogen zoekt Elijzen contact met mecanicien Stijn Vandenberghe. Wat te doen? Hij kan Goolaerts niet in de steek laten, maar moet er ook zijn voor de andere renners. Blijven of doorgaan, dat is de vraag.

Een paar maanden later, in zijn appartement in Utrecht, geeft Elijzen toe dat hij lang heeft geworsteld met zijn beslissing om toch terug de wedstrijd in te gaan. ‘Ik ben sinds anderhalf jaar zelf vader. Daar lag niet alleen een renner, maar ook iemands zoon. Vandaar dat mijn eerste ingeving was: blijven!’

Familie

Elijzen is 35 jaar en sinds mei vorig jaar ‘performance manager’ bij Veranda Willems, een bescheiden wielerploeg uit België, met één wereldtopper in de gelederen: Wout van Aert, wereldkampioen veldrijden, en tevens een uitstekende klassiekerrenner op de weg.

Elijzen roemt de ‘familiare sfeer’ binnen de ploeg, al is hij zelf wat zakelijker. Bewust. ‘Ik wil een bepaalde afstand houden tot renners. Als ploegleider moet ik ze ook slecht nieuws kunnen vertellen. Dat werkt niet als je vrienden bent.’

Bij Veranda Willems hopen ze die 8ste april dat Wout van Aert Parijs-Roubaix, ook wel de Hel van het Noorden genoemd, gaat winnen. Voor de 23-jarige Michael Goolaerts is een belangrijke taak weggelegd. Hij moet er voor zorgen dat Van Aert goed wordt afgezet bij het Bos van Wallers, een cruciaal punt in de koers. Zit je daar, op dat smalle weggetje vol schots en scheve kasseien niet goed, dan wordt het nog een hele toer om terug te komen.

Tijdens de uitvaart van Michael Goolaerts. Beeld BELGA

Elijzen heeft Goolaerts leren kennen als een vrolijke jongen, een sfeermaker binnen de ploeg. In de bus zorgt hij steevast voor de playlist. Zo gaat het die zondagmorgen ook, als Glory Days van Bruce Springsteen door de bus schalt. Ja, een glorieuze dag voor Veranda Willems moet het worden. Maar hoe weerbarstig blijkt een paar uur later de praktijk.

Elijzen kiest er voor de auto in te gaan, terug de koers in. Eenmaal achter het stuur hoopt hij op een verlossend telefoontje dat zijn keuze rechtvaardigt. Dat alles weer oké is met Goolaerts, dat hij zijn ogen heeft geopend en weer bij kennis is.

Maar dat telefoontje blijft uit. Het enige bericht dat Elijzen krijgt is dat Goolaerts met de traumahelikopter is overgebracht naar het ziekenhuis van Lille. Zijn situatie is kritiek.

Laat er in godsnaam nieuws komen

De dood is nooit dichtbij geweest in het leven van Elijzen. Ja, een opa en oma die overleden. Maar hoe triest ook, dat hoort ook bij de gang van het leven. ‘Maar een jongen van 23 jaar die gezond is en aan topsport doet, nee, die hoort niet dood te gaan.’

Voor Elijzen voelt het die middag alsof hij in een achtbaan zit. Het ene moment is hij met zijn hoofd bij Goolaerts, het andere moment dwalen zijn gedachten weer af naar de wedstrijd. Later heeft hij zich daar schuldig over gevoeld. ‘Dan denk je: wat ben ik voor lomp figuur dat je je op zo’n moment nog druk kan maken om zoiets triviaals als een lekke band, terwijl iemand anders voor zijn leven aan het vechten is.’

Na de finish, op de beroemde wielerbaan van Roubaix, dirigeert hij de renners direct de bus in. Hij wil niet dat ze van anderen over de situatie van Goolaerts te horen krijgen. Zelf heeft hij dan al een potje staan janken. Verscholen achter de bus, want hij wil sterk blijven.

In Gent, waar renners en stafleden zich het hele voorjaar hebben verzameld, staat 's avonds een diner klaar, maar niemand krijgt een hap door zijn keel. Vrijwel al het eten blijft onaangeroerd.

‘De onduidelijkheid zorgde voor zo’n snijdende spanning’, zegt Elijzen, ‘dat ik op een gegeven moment zelfs dacht: laat er in godsnaam nieuws komen, desnoods slecht nieuws.’

Dat komt er uiteindelijk, om half elf.

De fiets van Michael Goolaerts op het altaar tijdens de uitvaart. Beeld BELGA

Elijzen heeft zich altijd afgevraagd hoe hij zou reageren in dit soort heftige situaties. Zou hij bevriezen of gaan handelen? Het laatste dus. Hij haalt hij drie keer adem en loopt de ruimte met renners binnen. ‘Jongens, ik heb verschrikkelijk nieuws: Michael is net overleden. Je mag huilen, schreeuwen, naar buiten lopen. Doe wat je wilt, alles is goed.’

Herdenking

Daarna moet hij betrokkenen gaan bellen, en snel ook, voordat het nieuws zich via sociale media verspreid. Zakelijk, klinisch zou hij het later zelf noemen, werkt hij die telefoontjes af. Hij belt, hij regelt, hij is er voor de ploeg. En dat blijft hij doen tot aan de Brabantse Pijl, drie dagen later. Pas daarna stort hij in. Drie dagen ligt hij op bed. Om te huilen en om de film af te draaien in zijn hoofd. Keer op keer.

Was de keuze om bij Goolaerts weg te gaan wel de juiste? Inmiddels is hij er wel uit. Het is goed zo. ‘Er stonden vier artsen om Michael heen. Die waren veel kundiger dan ik. Ook als ik erbij was gebleven, was de uitkomst hetzelfde geweest. Hoe triest dat ook is.’

Zondag krijgt Goolaerts een herdenkingsmonument op de plek waar hij neerviel in Parijs-Roubaix. Ook zal die kasseienstrook voortaan zijn naam dragen. ‘Een prachtig gebaar', aldus Elijzen. Hij is er zelf niet bij. Het is koers in Duitsland, de semi-klassieker Rund um Köln.

Tijdens de begrafenis van Goolaerts zei een trouwe supporter dat Goolaerts rechtstreeks van de Hel van het Noorden naar het paradijs is gereden. Als Elijzen eerlijk is, waagt hij dat te betwijfelen. ‘Een wedstrijd beginnen met zeven man, maar eindigen met zes, dat kan echt nooit de bedoeling zijn geweest.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden