Een imposante drager van het gouden habijt

De hele wereld wilde Lance Armstrong gistermiddag wel omhoog schreeuwen, maar de hele wereld kon dat met een gerust hart aan Italië overlaten....

Wereldwijd wordt hij op handen gedragen en dat is in de geschiedenis van de Tour de France misschien wel uniek. Zo er al een concurrent is, die het aandurft om Armstrong uit het geel te rijden, dan maakte de negende etappe wel duidelijk dat geen van hen dat op dit moment kán.

Twee dagen na zijn superieure tijdrit toonde Lance Armstrong zich ook oppermachtig in de bergen. Hij liet in de slotklim, naar het Italiaanse skidorp Sestrières, het complete deelnemersveld achter zich om alweer voor de derde keer als ritwinnaar gehuldigd te worden.

Net als zondag in de tijdrit bleef Alex Zülle nog het meest in de buurt. Maar Zülle was vorige week maandag al op een onoverbrugbare achterstand gezet. Dat geldt nu ook voor types als Olano, Tonkov en al die anderen die anderhalve weeek geleden nog als kanshebbers door het leven gingen.

Zelfs Jan Ullrich en Marco Pantani zouden kansloos zijn geweest tegen de huidige Lance Armstrong. In de tijdritten is hij net zo krachtig als Ullrich en in de bergen toont hij de souplesse van Pantani. Als het weer hem geen parten speelt en hij van grote pech gevrijwaard blijft, kan Lance Armstrong alleen nog door Lance Armstrong verslagen worden.

In die zin liet hij zich gisteren ook uit toen na afloop al van de eindzege werd gesproken. 'De Tour de France is zeker nog niet afgelopen. Het is nog maar de vraag of ik het conditioneel drie weken kan volhouden.' Maar zelfs een lichte terugslag is niet fataal nu het verschil met de rest al zes minuten of meer bedraagt.

Bovendien mist het deelnemersveld een renner als Pantani die brutaal de handschoen opneemt en dat zo nodig nog tien keer doet. De concurrentie bestaat uit volgers. Op de 213 kilometer lange weg van Le Grand Bornand naar Sestrières had Armstrong nog het meest te vrezen van de oude snuffelhond Escartin en diens sterke ploeg.

Aan de voet van de Galibier stookte de Kelme-kopman samen met Castelblanco het vuurtje op. Ook Zülle stak een handje toe. Hij mocht rekenen op de hulp van Beltran en Arrieta. Armstrong: 'Eigenlijk was dat niet eens zo ongunstig voor mij. Daardoor werden Olano en Tonkov op achterstand gezet.'

Maar Livingston en Hamilton, Armstrongs rechterhanden in het hooggebergte, betaalden uiteindelijk de tol voor hun inspanningen. Al op de Col de Montgenèvre stond de gele-truidrager er daarom alleen voor.

Escartin nam echter pas in de afdaling weer een voorsprong, ditmaal met de hulp van Gotti. 'En dat kon ik niet laten gebeuren', zei Armstrong na afloop. Toen de weg dinsdag voor de laatste maal omhoog ging, sloeg hij terug. 'Eigenlijk was ik dat niet van plan vandaag, maar soms moet je je tactiek wijzigen. Ik kon het me niet veroorloven om op Escartin veel tijd te verspelen.'

Armstrong had niet meer dan drie minuten en een paar kilometer nodig om die halve minuut achterstand ongedaan te maken. Het werden de mooiste kilometers van de negende etappe. Zelden een renner met zo'n vastbesloten blik op de fiets zien zitten.

Escartin, Gotti en de weer teruggekeerde Zülle konden er niet lang van genieten. Vanaf koppositie reed Lance Armstrong bij ze weg. Hij had het gevoel dat er iets moest worden rechtgezet. 'Vooraf was er twijfel of mijn team en ik ons wel konden handhaven in de bergen. We wilden laten zien dat we zeker goed genoeg zijn. Alleen ging ik iets te vroeg. De laatste drie kilometer deden behoorlijk pijn.'

Maar Armstrong had in de beroerde weersomstandigheden een bondgenoot. 'Ik denk dat de kou en de regen in mijn voordeel hebben gewerkt. Ik kan er zelf nogal goed tegen. Dat is wel gebleken bij de WK in Oslo en in Valkenburg. Veel renners hebben er moeite mee en ik denk dat daarmee al de helft van mijn opponenten was geëlimineerd. Eigenlijk was het gebrek aan tegenstand verbazingwekkend.'

Misschien moet de reden daarvan ook wel worden gezocht in de eerste alinea's van dit artikel. Iedereen, renners incluis, is zichtbaar geïmponeerd door Lance Armstrong. Hij liet gisteren zien om meer dan één reden de ideale gele-truidrager te zijn.

De afgelopen week is er al veel geschreven over zijn ziekte, zijn wonderbaarlijke herstel en zijn uitgesproken opvattingen over een gezonde sportbeoefening. Voor een Tour die een nieuwe start wil maken, is hij daarom een flonkerend uithangbord.

Maar gisteren ontpopte hij zich ook als een gele-truidrager die durft aan te vallen. Met Indurain maar ook Ullrich nog vers in herinnering is dat een verademing. Zelfs Pantani koos vorig jaar voor de verdediging nadat hij de gele trui had veroverd. Zullen we ter ere van Lance Armstrong weer spreken van het gouden habijt?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.