Een geweldige kopman

Voor het tweede Vreenvolgende jaar mist Pedro Horrillo de Tour de France. De renner/schrijver verbijt de teleurstelling. Drie keer per week schrijft hij thuis in Spanje over de Tour....

Kruis of munt, kruis of munt. Ik houd het op kruis, ik twijfel geen moment, maar toch zal ik erom spelen. Ik zoek in mijn portemonnee, er zitten een paar muntjes in; merkwaardig genoeg hebben ze alle een muntzijde maar een kruis zie ik helemaal nergens.

Ik kies er een met de koning van Spanje erop. De andere kant van de munt, om elkaar goed te begrijpen, noemen we munt. Ik gooi de munt in de lucht, hij valt op de grond en... ja, het geluk is aan mijn zijde, het is kruis.

Kruis:

Nou, nou, nou, alweer voor de derde keer grote vreugde in de Tour. Dit gaat heel, heel erg goed en het gaat nog beter worden. Misschien zou ik vanuit mijn positie als toeschouwer wat neutraler en objectiever moeten zijn, maar wat zal ik zeggen, dat lukt me gewoon niet.

Ik ben dik tevreden als mijn vrienden winnen, ploeggenoot of niet; maar als ze dan ook nog van mijn ploeg zijn, des te beter. Ik ben gewoon ontzettend blij voor Denis, net als voor Oscar in de afgelopen dagen.

Een tijd geleden vertelde iemand me een verhaal over Denis dat ik enorm charmant vond. Een kennis kwam zijn kamer binnen en trof hem daar liggend op bed aan, naakt, starend naar het plafond. ‘Wat doe je?’ vroeg hij. ‘Niets, ik rust uit.’

Waarop de kennis vroeg: En zo rust jij uit, starend naar het plafond?’ En Denis antwoordde onaangedaan: ‘Ja, en wat zou het, mag dat dan niet?’ Sindsdien heb ook ik vele middagen met hem doorgebracht op een kamer en heb vele malen dit tafereel aanschouwd. Ik zeg niks tegen hem, ik laat hem op zijn manier uitrusten.

Ik lees, luister naar muziek, surf op internet, zet de tv aan, praat; maar rustig nietsdoen, is een uitzondering. Hij doet ook weleens een van die dingen maar op andere momenten ligt hij op bed en staart naar het plafond. En trouwens, de methode lijkt te werken.

Door de etappewinst staat hij nu op de derde plaats in het klassement. Langzaam klimt hij omhoog en van deze plek mag hij niet meer dalen maar wel stijgen. Op zijn tijd. Denis is een volwassen renner, hij heeft veel in korte tijd geleerd en dan vooral in de laatste Ronde van Spanje.

Hij had een slecht moment en moest toezien hoe degenen die hem daarvoor nog op de schouder hadden geklopt, hem nu de hielen lieten zien. Maar hij heeft de eigenschap dat hij in alles ook iets positiefs ziet. Gisteren zagen we een geweldige ploeg met een geweldige kopman. Gisteren zag Denis alles positief.

Munt:

Iban Mayo. Het doet pijn hem zo te zien. Ik verwachtte veel van hem – en niet alleen ik – maar helaas, ook deze keer zal het niet lukken. Een goede raad voor Iban: kijk naar het plafond en zoek naar iets positiefs, want dat is er. En denk maar dat het op een dag weer kruis kan zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden