Een echte vent jankt even, maar niet zo lang

Hun ontdekkingsreis leidde dit jaar tot de vijfde plaats bij EK en WK. Alleen bij de NK ging het zaterdag mis voor judoka Henri Schoeman en zijn trainster Mirjam van ’t Hul....

Van onze verslaggeefster Marije Randewijk

Janken mag, maar het moet allemaal niet te lang duren. Als bij judoka Henri Schoeman de tranen niet willen opdrogen en hij zijn hoofd van onbegrip heen en weer blijft schudden, bepaalt zijn trainster Mirjam van ’t Hul dat het mooi is geweest. Hij moet maar wat water gaan drinken en daarna zijn verlies als een vent dragen.

Schoeman is een half uur eerder in de klasse tot 73 kilogram roemloos ten onder gegaan. In de halve finale verloor hij van Bryan van Dijk en in de strijd om het brons ging hij af tegen Steven Willemsen. Zo gaat dat in het Nederlandse judo. Zo ben je de nummer vijf van de EK en de WK, en zo tel je niet meer mee.

Schoeman zegt dat hij het zich anders had voorgesteld. Hij was van plan geweest het Nederlandse publiek te tonen dat bij hem de toekomst van zijn sport in goede handen is. En met een nieuwe Nederlandse titel zou hij er helemaal bij horen. De Huizinga’s, Van der Geesten en Elmonts haalden immers ook jaar in jaar uit in eigen land het goud op. Zo deden de echte toppers dat.

Van ’t Hul hoort het aan en reageert stoïcijns op het relaas. Leer er maar mee leven, want er volgen vast nog meer teleurstellingen, is haar strenge boodschap.

In de schaduw van Edith Bosch, Dennis van der Geest en Guillaume Elmont schaarde de 22-jarige Schoeman zich het afgelopen jaar met speels gemak onder de wereldtop. Bij de A-toernooien ging het, met uitzondering van de Dutch Open, waardeloos, maar zodra er een titel op het spel stond reikte de debutant tot een hoger niveau dan menigeen van hem verwachtte.

Zijn naam was niet zomaar gevestigd. Hij maakte immers geen deel uit van een van de traditionele bolwerken van Cor van der Geest of Chris de Korte. Schoeman zweert bij Van ’t Hul. Het was bij EK en WK ontroerend om te horen hoe hij het altijd voor haar opnam als iemand suggereerde dat hij misschien beter Zutphen kon verruilen voor de randstad.

Gevestigde trainers zeggen het Schoeman zelfs waar Van ’t Hul bijzit. Dan houden ze hem voor dat zijn trainster geen ervaring heeft en dat een vrouw hem niet naar de wereldtop kan leiden. De judoka is er totaal ongevoelig voor. Hij is graag eerste keus bij een club. Schoeman: ‘In Haarlem gaan ze eerst door het vuur voor de familie Van der Geest, daarna voor Elmont. Hoelang duurt het voordat ik zoiets voor elkaar krijg bij zo’n club?’

Van ’t Hul reageert al even onderkoeld. ‘Cor van der Geest vraagt het Henri alleen maar omdat hij mij wil tergen. Waarom hij dat wil? Ik denk dat hij mij wel een mooi wijf vindt.’

Zij is geen moment bang dat haar topjudoka’s – naast Schoeman traint ze talenten als Esther Stam en Jennifer Kuipers – overlopen naar andere gerenommeerde verenigingen. Zelf was ze geen onverdienstelijke judoka, is ze al 25 jaar lid van Sport Instituut Kleinhuis en weet ze inmiddels wel iets van haar vak. Alleen een nekblessure, opgelopen bij een ernstig auto-ongeluk, hindert haar soms. ‘Ik doe alles wat De Korte en Van der Geest ook doen, dus waarom zouden ze verhuizen? Alsof je alleen in Rotterdam of Haarlem kampioen kunt worden. Wij werken net zo hard. Als ik alles goed doe, en dat doe ik, lopen ze echt niet weg.’

Om te illustreren dat ze stevig in haar schoenen staat, vertelt Van ‘t Hul dat haar pupillen op maandag altijd hun zogenaamde snuffeldag hebben. ‘Dan laat ik ze bij de concurrentie trainen. Ze mogen zelf kiezen waar. Ik gun ze die vrijheid en wil dat ze leren dat er overal wel wat op te steken valt.’

Het is deels geboren uit noodzaak. Want op de maandagavond wordt de 39-jarige Van ’t Hul geacht de jongste judoka’s bij Kleinhuis les te geven. Daar heeft ze zelf weinig over te zeggen. Ze heeft in tegenstelling tot Van der Geest en De Korte geen eigen sportschool. ‘Ik ben zonder twijfel de armste judolerares van allemaal’, zegt Van ‘t Hul spottend.

Het is eigenlijk geen bestaan, vindt ze. Dit jaar wordt veel betaald door de Stichting Judo Zutphen en de judobond, daarvoor stopte ze jaren al haar eigen geld in het judo. Ze zegde zelfs haar baan op om zich volledig aan het trainerschap te wijden.

Haar schuldenlast bij de plaatselijke bank is indrukwekkend. Soms brengt dat haar pupillen in verlegenheid. Schoeman: ‘Ik vind het vervelend dat ik daaraan heb bijgedragen, maar het is ook haar eigen keuze geweest. Ze is gewoon gek van deze sport.’ Van ’t Hul zal er nooit over klagen. Maar dat haar offers dit jaar een beloning kregen op een EK en WK, hebben haar gesterkt in de gedachte dat het goed is wat ze doet. Een slecht resultaat bij een NK verandert daar niets aan. ‘Dus hup, ophouden met janken nu.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden