Een dure inspanning, maar geen aansprekende records

Dikwijls was het doodstil in het Olympisch stadion van Athene, gisteren trachtten de Grieken er toch nog een pandemonium van te maken....

Van onze verslaggever

ATHENE

De wave kwam er. De laatste onderdelen van de zesde WK atletiek waren de slotceremoniën voor de marathon. Een laatste maal draafden zeven even klassieke als overbodige Griekse schoonheden op om de medailles te overhandigen. Alles was in het werk gesteld aan te tonen dat Griekenland de Olympische Spelen van 2004 aankan. Een bijna aandoenlijke inspanning was het, zij het dat die een verlies van meer dan vijftig miljoen gulden opleverde. Het armste land van de EU had dat negatieve saldo er kennelijk graag voor over.

Maar hoewel de afsluiting een WK waardig was, het evenement zelf viel tegen. Het was geafficheerd als de grootste Griekse gebeurtenis sinds 1896 en een 'volmaakte generale repetitie' voor 2004. De feitelijke resultaten waren echter schamel. Athene wilde vooral wereldrecords, het moest een kampioenschap worden voor de annalen. Primo Nebiolo, de voorzitter van de IAAF, opende de WK met een schijnheilige lofzang op Athene en het aantal records dat bij voorbaat was gevestigd. Nog nooit waren zo veel landen (200) bij een WK present, nog nooit werd een WK via zo veel tv-kanalen verspreid.

Gisteravond werd Nebiolo door een vol stadion weggefloten waarna een spreekkoor werd aangeheven ten faveure van 'Hellas'. Rome is evenals Athene kandidaat voor de Spelen van 2004 en de Italiaan Nebiolo verheelde al in het begin van de WK zijn voorkeur niet. Maar aan die andere voorkeur, een wereldrecord op de 100 meter, werd niet tegemoet gekomen.

Om die 100 meter draait het hele circus van de IAAF-voorzitter. In 1991 werd in Tokyo een baan neergelegd die achteraf niet eens aan de reglementen bleek te voldoen en waarop lange-afstandlopers hun laagste ledematen stukliepen. In Atlanta was het niet anders en beide malen werd op de 100 meter inderdaad een wereldrecord gelopen.

'Athene' was het eerste WK zonder record op de meest aansprekende afstand. Gedurende de opnieuw verlengde week werd geen enkele nieuwe mijlpaal bereikt. Het enige record was het aantal landen dat met een medaille huiswaarts mocht keren. Dat was een voortzetting van de trend die zich al inzette toen in 1989 de Berlijnse muur viel en Oost-Europa uit elkaar viel.

Twee jaar geleden al tastten meer landen dan ooit (34) in de ruif, vorig jaar zette de teneur zich in Atlanta voort. En in Athene waren er zelfs 41 landen die een medaille mochten genieten. Amerika kreeg met vijf maal goud en in totaal achttien ereplaatsen zijn oude positie terug en in nog sterkere mate gold dat voor Duitsland, dat trouwens nog steeds leunt op ex-DDR-sporters. Cuba, een van de twee overgebleven communistische landen, eindigde achter Duitsland (tien) met zes medailles op de derde plaats.

Nederland behoorde niet tot de bevoorrechte landen. Technisch directeur Paauw sprak gisteren evenwel zijn grote tevredenheid uit en zei te verwachten dat de KNAU volgend jaar bij de EK door een dertighoofdige ploeg vertegenwoordigd zal zijn. Het is zeker waar dat de equipe in goede harmonie presteerde, en soms inderdaad prestéérde. Maar het netto-resultaat, vier finaleplaatsen, was nu niet bepaald reden voor al te groot optimisme.

Paauw had de verwachtingen, verstandig genoeg, voor het eerst in jaren laag gesteld. Het was een les die al in 1987 getrokken had moeten worden, maar de KNAU komt wel vaker te laat. De eerste der sporten verdient een benadering die haar past maar heeft die in Nederland slechts in twee periodes gekregen. Rond 1968 opereerde een bondscoach die zo eigenzinnig was dat hij op het moment supreme, de Olympische Spelen van Mexico, werd thuisgelaten. In de beginjaren tachtig liet Herman Buuts zien dat hij begreep wat in de topsport nodig is: vooral een enorme dosis durf. Maar waaghalzen worden meestal niet gewenst.

In de laatste jaren is, zonder dat de sfeer van keurig-moeten-zijn verdween, wel degelijk iets verbeterd. Maar dat was niet zozeer een gevolg van beleid als wel een steeds dringender keuze waarvoor de atleten zelf kwamen te staan. Een carrière komt niet meer tot stand uit genoeglijkheid of genieten, ze vergt een investering van tien jaar en wie dat niet beseft moet geen andere ambitie hebben dan hobbyistisch meelopen. Het zijn, en dat klinkt denigrerender dan het is bedoeld, de halve-finalisten van Athene.

Zelfs Ester Goossens, een geweldig talent en zelfs een té gedreven topsporter, strandde halverwege. In wezen omdat ze geen keuze had gemaakt. Volgend jaar wil ze op internationaal niveau de zevenkamp bedrijven, dit jaar liep ze drie of vier maal een 400 meter horden en brak het gebrek aan ervaring haar uiteindelijk op. Ze had waarschijnlijk meer medaillekansen dan Marko Koers die wel conform zijn mogelijkheden liep, maar op die complexe 800 meter nog in ontwikkeling is.

Hoe bescheiden de kansen of mogelijkheden ook waren, wat de Nederlandse equipe liet zien, was strijdlust. Een vreugde om te zien, vooral daar waar de bakermat van die mooie en malle sport ligt.

Hans van Wissen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden