Een boude bewering

Met de stelligheid, die sommige columnisten eigen is, beweerde Hugo Borst dinsdag op de tv dat de ineenstorting van het Franse voetbalelftal het gevolg was van een rassenrel....

Borst ontleende zijn stelligheid aan een column in Trouw van Sylvain Ephimenco, evenmin gestikt in zijn eerste meninkje.

Het komt er op neer dat de zwarte vedettes de blanke talenten hebben dwarsgezeten en dat een onguur type als Franck Ribéry daarin een dubieuze rol speelde. Om het nog wat dubieuzer te maken, typeerde Ephimenco hem als ‘een moslimse bekeerling’.

Zoals het in de columnistiek gaat, leidt de ene opvatting naar de andere. Voor je het weet is Franse schaamte veranderd in Franse zelfhaat. Voor je het weet, beland je van de middenstip in een banlieue, het Franse schrikwoord van tegenwoordig.

Daar loopt de redenering ook spaak. In het voetbal zou de zwarte man een volgevreten papzak zijn, die niemand duldt bij zijn ruif. Maar in de samenleving is de zwarte man een opstandige drommel, vastgeketend in zijn getto.

Wat ik vooral mis in deze boude bewering is een historisch perspectief. In 1998 vertegenwoordigden Desailly, Zidane en Thuram zogenaamd het nieuwe Frankrijk. Wat is er gebeurd in die twaalf jaar dat hen onderscheidt van Anelka, Evra en Ribéry?

Het voetbalnationalisme is zo plat als een dubbeltje, niet alleen in Frankrijk. Bedenk een dergelijke rel in het Nederlandse kamp en zie oranje vlaggetjes in rook opgaan. Dat is van alle naties, van alle rassen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden