COLUMNPeter Winnen

Een bezopen wielerjaar met de vreemdste wendingen

Frans Maassen had eens zitten tellen. Als renner en als ploegleider maakte hij dertig grote rondes mee en voor het eerst resulteerde het in een eindoverwinning. In De Limburger klonk het als een ontlading. Niet veel had het gescheeld of hij had op een andere grote ronde moeten wachten in een nabije of verre toekomst. Het kan niet anders dan dat Primoz Roglic hem een angststuip had bezorgd achter het stuur van de ploegleidersauto: die gaat op de voorlaatste dag van de Vuelta toch niet weer uit de leiderstrui gereden worden?

Zo solide als in de Tour opereerde Jumbo-Visma ook in de Vuelta. Primoz Roglic zat als baron in een rijtuig. Af en toe steeg hij uit om wat seconden te rapen. Echte seconden en bonificatieseconden. Was het genoeg voor de eindwinst? Hij verspeelde op de Alto de l’Angliru de leiderstrui aan Richard Carapaz en veroverde die in de tijdrit in week drie weer terug. Een uitspraak van Roglic na de tijdrit: ‘Ik had verassend goede benen vandaag’. Hieruit destilleerde ik het volgende: de benen zijn eigenlijk helemaal niet meer zo super, maar vandaag toevallig wel.

Hoe goed waren de benen van Carapaz nog? En die van de ontbolsterende Hugh Carthy? Zaterdagmiddag zou een wonderlijk schouwspel zich voltrekken op de Alto de La Covatilla, zoveel was zeker. Dit bezopen wielerjaar slaat de liefhebber met de vreemdste wendingen om de oren.

De Vuelta ging naar Primoz Roglic. ‘Het moest een paar keer uit zijn tenen komen’, zegt Frans Maassen in de krant. De Alto de la Covatilla leverde wat de col beloofd had: wielrennen zoals het bedoeld is, ongegeneerd, ongecensureerd, de dood of de gladiolen in een woestenij van steen.

In 2015 kreeg Maassen een tip van een Sloveense kennis. Een revaliderende schansspringer scheen op de fiets over een grote motor te beschikken. Het team dat toen nog LottoNL-Jumbo heette haalde het spotgoedkope wonder naar Nederland om het eens goed door te meten. Ze waren gelijk om. De grote motor was er, fietsen konden ze hem wel leren.

De erelijst van Roglic is intussen indrukwekkend. Dit seizoen is hij veruit de regelmatigste ronderenner. Heel wat bloementuilen haalde hij binnen. Maar wat zou hij ze graag inleveren voor de bloementuil die bleef liggen op La Planche des Belles Filles. Zo slecht waren zijn benen toch ook weer niet op de beslissende tourdag.

De laatste col van het wielerseizoen bracht symbolische beelden op het scherm. Uit het dal kwam het peloton, door hondenweer geteisterd. De stijgingspercentages liepen op, de spieren kreunden voor de laatste maal. Ze reden de mist in, ze vervaagden. Ze stegen tot boven de wolken. Een lage novemberzon maakte opeens een spiegel van het asfalt. Alsof de bubbel corona daadwerkelijk had verslagen.

Lees ook

Terugblik wielerseizoen 2020: Het waren honderd opwindende wielerdagen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden