Echte Van Hout-massage is alles behalve slapjes

Elke week is het koers. Vaak ver weg, soms in Nederland. Wat komt er bij kijken? Hoe wordt wielersport buiten de topwedstrijden beleefd? Iwan Tol belicht de Eneco Tour zeven dagen lang vanuit zeven gezichtspunten. Dag 5: de soigneur.

Wilco Kelderman in de beklimming van de Cote Saint Roch. Beeld anp

Op kamer 241 van het NH Hotel in Maastricht laat Hans Van Hout zijn handen zien. Groot en sterk zijn ze. En zacht. 'Althans, dat hoor ik altijd van mijn vrouw. Het kan goed kloppen: minstens twee uur per dag zitten mijn handen onder de olie.'

Van Hout (36) is soigneur, een mooi woord voor verzorger, bij de Belgische formatie Lotto-Soudal. Op zijn hotelkamer zijn twee eenpersoonsbedden zo ver mogelijk uit elkaar geschoven om ruimte te maken voor een massagetafel. Daarop ligt vandaag Jürgen Roelandts. Hij heeft twee uur eerder de ploegentijdrit in Sittard gereden. Van Hout moet er voor zorgen dat de vermoeidheid zo veel mogelijk uit zijn benen wordt gemasseerd.

Er heerst een kalme sfeer in de kamer. Op tv is een tenniswedstrijd aan de gang, Roelandts staart wat voor zich uit. Maar het is niet altijd zo rustig; soms nemen renners hun eigen muziek mee. 'Hangt een beetje van de uitslag af en hoe zwaar het is geweest', zegt Van Hout. 'In de Tour vallen de renners in de derde week meestal meteen in slaap.'

Dan zet hij zich schrap in wat hij de hefboomhouding noemt: in het verlengde van Roelandts, om zijn handen zo diep mogelijk in diens spieren te kunnen drukken. Want als íéts het kenmerk van een Van Hout-massage is, is het wel dat het best een beetje pijn mag doen. 'Wij wielrenners zijn er aan gewend', zegt Roelandts, 'maar een normaal mens zou na zo'n massage van Hans niet prettig opstaan.'

Van Hout is getrouwd met een Nederlandse, met wie hij drie kinderen heeft. 'Maar om eerlijk te zijn: ik word vaker naast de mecanicien wakker dan naast mijn eigen vrouw.' Doordat hij gemiddeld tweehonderd dagen per jaar van huis is, heeft hij zo ongeveer al de 'eerste keren' van zijn kinderen gemist: hun eerste lachje, hun eerste stapjes, hun eerste woordjes. En toch weegt het niet op tegen het grote pluspunt van zijn werk: het gegeven dat hij van zijn hobby zijn beroep heeft mogen maken. 'Ik heb eigenlijk nooit het gevoel dat ik naar mijn werk ga.'

Tussen de benen van Roelandts ligt alleen een handdoekje. Het vele lichamelijke contact, en de intieme setting, zorgt er bijna automatisch voor dat Van Hout met veel renners een vertrouwensrelatie onderhoudt. Hij hoort veel, maar kan ook goed zwijgen. 'Hier in dit uurke wordt er veel verteld van wat er speelt in de ploeg. Of hoe het thuis is. Maar wat hier wordt gezegd blijft tussen deze vier muren.'

Dan komt Tiesj Benoot binnenwandelen in kamer 241. Vijftig minuten nadat Roelandts op de bank is komen liggen, rolt hij er weer vanaf om plaats te maken voor zijn teamgenoot. Van Hout is tevreden over de werkzaamheden. De massage was niet te kort, maar ook zeker niet te lang. 'Daar worden ze alleen maar loom van, en aan een lome renner heb je niets.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden