Echte koninginnen van het poldercatenaccio

EK vrouwen..

tampere Waar de nationale mannenploeg pas na vier als bijna traumatisch ervaren mislukkingen tijdens eindronden een penaltyreeks wist te winnen, slaagden de voetbalsters bij hun debuut. De koninginnen van het poldercatenaccio staan zondag in de halve finale van het EK, tegen Engeland.

NOC*NSF-voorzitter Terpstra verhoogde na de kwartfinale tegen Frankrijk de feestvreugde, met de mededeling dat de ploeg de A-status krijgt, wat meer financiële armslag voor de spelers betekent en andere mogelijkheden tot professionalisering.

Acht strafschoppen waren er na de0-0 na 120 minuten onberispelijk genomen toen een drama van slapstickachtige allure zich voltrok. Na de misser van Franco in de vijfde beurt kon uitblinkster Koster, gedurende 120 minuten de opzichter van de oranje muur, Nederland al in de halve finale schieten, doch ze produceerde een merkwaardige afzwaaier.

Daarop werd het steeds gekker, toen de ploegen om en om mochten aanleggen: Meillereux paal. Bito gestopt. Herbert over, waarop Hoogendijk koelbloedig scoorde en een oranje feestje ontketende. ‘Ik wist dat ik de strafschop ging benutten. Dat voelde ik gewoon’, aldus Hoogendijk.

De mannen deden in het verleden soms nogal nonchalant over strafschoppen, omdat toch niet was te trainen op de spanning. Maar de vrouwen hebben de bijna elke training geoefend en Pauw maakte gebruik van Noorse statistische informatie. Ze formeerde ook twee teams, om de realiteit te benaderen, en liet ze net als in wedstrijden vanaf de middenlijn naar de bal lopen. Zo trainde Guus Hiddink overigens met Zuid-Korea, dat tijdens het WK van 2002 Spanje uitschakelde na strafschoppen.

Opnieuw, net als tegen Denemarken, had Nederland de aanvalsgolven met succes gebroken. Want de vraag leek aanvankelijk hoe lang de fabuleuze verdediger Daphne Koster, met Manoe Meulen als adjudant, de oranje stenen kon blijven formeren tot een betrouwbaar muurtje.

Lang dus, 120 minuten. Uitgerekend in de strafschoppenreeks leek zij de schlemiel te worden, maar dankzij Franse hulp bleef de hoop intact. ‘We hadden tien jaar kunnen spelen tegen deze defensie, zonder te scoren’, aldus de verslagen bondscoach Bini.

In het vrijwel lege stadion van Tampere, waar de stilte soms hoorbaar was, danste ook het hoge bezoek uit Nederland mee op het succes. Terpstra riep geregeld voor iedereen hoorbaar ‘Hup Holland Hup’. Dick Advocaat, die vorige week afscheid nam als trainer van Zenit St.-Petersburg, had een weddenschap verloren van zijn assistent Bert van Lingen. De entree in de kwartfinale noopte hem de echtgenoot van bondscoach Vera Pauw te vergezellen naar Finland.

Het was aardig Advocaat aan te horen over vrouwenvoetbal. Hij, in 1987 een keer bondscoach bij een vrouwenduel, schetste de groei van het team en de ontembare werklust van Vera Pauw, in wie hij zijn eigen fanatisme herkent. ‘Ze werkt twee keer 24 uur op een dag.’ En hij kan het weten, want Pauw was bondscoach van Schotland toen Advocaat en Van Lingen bij Glasgow Rangers zaten.

Hij had Pauw vorige week na het duel met Finland nog even aan de lijn gehad. Ze was terneergeslagen, door de kansloze nederlaag. Voetbal zoals tegen Oekraïne, adviseerde hij. Scherp, geconcentreerd, goed georganiseerd. ‘En speel niet te open.’

Dat hoef je Pauw niet te vertellen. Advocaat sprak vol respect over Koster, de verdediger van AZ die met afstand de beste is van de ploeg. Pff, wat een speelster, zo prees hij haar.

Open spel valt van Oranje niet te verwachten in het proces van ontwikkeling, op het eerste toernooi. Het resultaatdenken is tot kunst verheven, met Pauw als architect. Zij is de vrouw die overal in de keuken keek en als speelster van Modena ook de geheimen van het verdedigen ontrafelde.

De ploeg leek in de eerste helft van een verder matig duel speltechnisch niet toe aan een confrontatie met de ‘Kippetjes’, als je die vergelijking mag trekken ten opzichte van de mannenploeg die immers de Haantjes wordt genoemd. Frankrijk is technisch vaardig en heeft met Camile Abily, de nummer 10 die in Los Angeles voetbalt, een fraaie spelverdeelster.

Frankrijk was sterker voor rust, maar de ploeg kreeg weinig kansen. De beste was zelfs voor Nederland, toen Melis als een kiezelsteen de oranje muur verliet en doelman Deville tot een grote krachtsinspanning dwong.

Nederland vocht en streed, viel en stond op, en wist vanaf de tweede helft langzaam uit de omsingeling los te breken. Melis was via één van haar pijlsnelle sprints zelfs opnieuw dichtbij een doelpunt en kreeg de bal in de laatste minuut van de reguliere speeltijd niet lekker mee. En nadat Oranje in de laatste seconde ontsnapte na een kopbal van Henry, kon het strafschoppenfeest beginnen.

‘Dit is onbeschrijflijk’, zei Pauw.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden