Duitse sportfan leeft zich uit in oude Westfalenhal

Duitse ploeg weet zich gesteund door supporters met het ware Duitsland-gevoel...

Van onze verslaggever John Volkers

Twaalfduizend Duitsers zijn naar de uitverkochte Westfalenhalle gekomen om weer eens WK-sfeer te proeven. Al is die surrogaat, het is per slot van rekening geen voetbal, toch zijn de handbalinterlands van Duitsland deze weken uitermate in trek.

Sinds de voorbije zomer, zo weet iedere cultuurfilosoof, is Duitsland verslaafd aan zichzelf. Het WK voetbal van 2006 heeft zó goed gesmaakt, heeft van de Duitser een extraverte, vurig meelevende supporter gemaakt, dat elke gelegenheid voor weer zo’n massaal sportfeest wordt aangegrepen.

En zo loopt op een donderdagmiddag rond drie uur – het schaften is nog lang niet voorbij – de oude Westfalenhalle van sportstad Dortmund moeiteloos vol met mannen, vrouwen en kinderen die hier hun Duitsland-gevoel komen vieren. De hoofden zijn fraai beschilderd, de deze zomer royaal ingekochte vlaggen meegenomen en de pruiken van rotschwarzgold prijken pontificaal op het hoofd.

De grote toestroom op dag 7 van de wereldtitelstrijd is niet echt vreemd. In Duitsland staat handbal te boek als de tweede sport van het land. Het spel is door de Duitsers uitgevonden en hun competitie, de Bundesliga, geldt als de Premiership van het handbal.

De sporthal in Dortmund, een ouderwets gevaarte met veel glas in de gevel, geldt als de ‘huiskamer’ van het Duitse handbal. Hier streed voorheen de grote ploeg van het land, VfL Gummersbach, om Europese clubtitels. Hier vond de nationale ploeg vaak de steun om grote wedstrijden naar haar hand te zetten.

In dat broeinest van warme gevoelens is het de vraag of de Duitse handballers alle verwachtingen kunnen waarmaken. De moderne geschiedenis is hun niet altijd gunstig gestemd geweest. In 1972, toen de sport voor de tweede keer op de olympische agenda stond, bleven de Duitsers in het eigen München nogal schlemielig op de zesde plaats steken.

In 1978 beleefden de Duitsers hun grootste succes van de vorige eeuw, toen ze in Denemarken wereldkampioen werden. Vier jaar later, bij de groots aangekondigde titelverdediging in eigen land, ging het mis. Het Duitse team werd slecht zevende. Dat de Europees kampioen van 2002 deze winter zomaar zal doorstomen naar de wereldtitel is dan ook geen vast gegeven.

Het Duitse publiek is sinds deze zomer evenwel overtuigd van de kracht van de ondersteuning. Ga achter je ploeg staan en voor je het weet krijgt zo’n team vleugels. Die Mannschaft van coach Klinsmann, vooraf als matig ingeschat, drong door tot de halve finales van het WK voetbal. De hockeyers in Mönchengladbach incasseerden een paar maanden later de wereldtitel.

In die sfeer wensen de handballers ook uit te pakken, maar in de eerste ronde van het WK werd maandag in Halle verloren van Polen. Die pijnlijke nederlaag tegen de buren werd meegenomen naar de tweede ronde.

Het mes op de keel – een tweede nederlaag zou desastreuze gevolgen kunnen hebben voor het bereiken van de kwartfinale – deed het Duitse spel goed. Er werd woensdag tegen Slovenië, de nummer twee van Europa, keihard verdedigd.

Dat is een Duitse kwaliteit die in netelige situaties van waarde is. Hardheid is het handelsmerk van bondscoach Heiner Brand, de beroemdste snor van Duitsland. Op die stevige manier kwamen de Tunesiërs, de balvirtuozen uit Noord-Afrika, er donderdag in Dortmund ook niet aan te pas (35-28).

Het uiterst luidruchtige publiek in de Westfalenhalle was het nationale team tot grote steun. Doelman Henning Fritz was de uitblinker. Hij stopte in de eerste helft liefst 42 procent van de geschoten ballen en had nog energie over om een Tunesiër op de andere helft tot de orde te roepen. Dat opgestookte vuurtje deed het erg goed in Dortmund.

De schutters van de dag waren Zeitz (7), Hens (5) en Jansen (4). Alledrie waren voor de wedstrijd naar de kapper geweest. Duitse handballers zijn modieuze jongens die hun coiffure met uiterste zorg in model laten brengen. De hanenkam van Hens, de 2.03 lange opbouwer van Hamburg, kent nationale bekendheid. Zijn bijnaam is Pommes. Hij schijnt veel friet te eten.

De lange Hens lijkt de man die het moet doen voor de Duitse ploeg. Er staan voor zijn sport grote belangen op het spel. De organisatie liet zich door de wereldbond 33 miljoen euro uit de zak troggelen om de marketing- en reclamerechten af te kopen. Hens kan als wereldkampioen een salarisverhoging van enkele tonnen tegemoetzien.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden