Column Willem Vissers

Duitse aftocht laat zien dat succes vooral afhankelijk is van talent

Het is erg verleidelijk om na de uitschakeling alle innovaties uit Duitsland van tafel te vegen. Dat moeten we toch maar niet doen

De Mannschaft uit Duitsland, onze voorbeeldploeg uit ons voorbeeldland, is roemloos ontdaan van zijn WK-lauweren. Verloren van Zuid-Korea, godbetert. De Duitse pers schrijft nu dezelfde verhalen die wij de laatste jaren optekenden: dat de generatie te oud is, waar de jongeren blijven, of de bondscoach goed genoeg is, waarom speler X niet mee was en hoe het zit met de inspiratie.

Hoe kan dat nou? Hebben wij dan de verkeerde voorbeeldploeg uitgekozen, uit het verkeerde voorbeeldland? Duitsland was woensdag chaotisch ogende slappe hap, ploeterend op een veld in het tempo van het Nederlands elftal tegen pakweg Ierland, vorig jaar in Dublin.

Ja, dat is erg verleidelijk om nu alle nieuwlichterij uit Duitsland van tafel te vegen. Dat moeten we toch maar niet doen. Dat is opportunisme, hoewel opportunisme een van de mooie aspecten van sport is. Echt, das Reboot van Raphael Honigstein is één van de betere boeken die ik de laatste jaren las over voetbal. Het is een perfecte samenvatting van alles dat in Duitsland is veranderd sinds het EK-debacle van 2000, met het doel talenten beter op te sporen, om andere trainers dan praktijkmannen een kans te geven, voor het gebruik van data en wat dies meer zij. Bijna elk hoofdstuk is raak en inspirerend. Het boek rekent vooral af met conservatisme en dat is goed.

Van de andere kant: hadden wij zoveel bijzonders gedaan in Nederland, toen we tweede en derde waren op het WK? Nee hoor. We hadden, om het simpel te stellen, Arjen Robben, onze eigen Messi, die iedereen voorbijliep met de bal aan de voet. We hadden trainers die het systeem aanpasten, met defensieve accenten. Ze hadden lak aan de oude Hollandse school van dominant voetbal. Ze kozen puur voor resultaat, speculerend op de bevliegingen van die paar exceptionele talenten. Het voetbal deed soms pijn aan de ogen, maar de medailles vergoedden veel.

De uitschakeling van Duitsland zegt vooral veel over zaken die veel belangrijker zijn in sport dan een systeem of een databank. Ze gaan over passie, of over saamhorigheid. Liepen ze gewoon niet een beetje naast hun kicksen, die Duitsers. Is het niet vreemd dat juist zij, die in hun vooruitstrevendheid alweer hadden ontdekt dat ze vergeten zijn de dribbelaar van de toekomst op te leiden, de enige voetballer thuis lieten die dat kunstje werkelijk beheerst? Leroy Sané. De hoogmoed van het voorbeeldland is afgestraft en dat is mooi voor het debat.

Het laat ons zien dat succes vooral afhankelijk is van talent, van de interactie tussen mensen. De vraag is vaak of een voetballer die twee meter extra voor zijn rechtsbuiten wil lopen, of hij de trainer laat zakken of niet. Succes is afhankelijk van die ene talentvolle jongen uit Bedum, of van waar dan ook, die gek is van voetbal, die zijn elftal bij de hand neemt en geluk heeft dat een paar andere jongens uit hetzelfde op land op hetzelfde moment ook aardig kunnen voetballen.

De rest is interessant en verdient zeker navolging, maar tot op bepaalde hoogte is het gewauwel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.